Manilla Road - Invasion (1980)

Waar komen de eerste zeven nummers vandaan?
Volgens mij is dit de correcte tracklist:

1. The Dream Goes On
2. Cat and Mouse
3. Far Side of the Sun
4. Street Jammer
5. Centurian War Games
6. The Empire

Klopt, ik zal de tracklist aanpassen.

Tot het eindelijk 4 mei is en Manilla Road voor het eerst in Nederland te bewonderen zal zijn in Leiden, moesten we twee keer naar België afreizen om Manilla Road daar in behoorlijk goed gevulde zaaltjes te zien spelen. Onze zuiderburen weten wat lekker is, maar hier moet een band (en de fans) 40 jaar wachten voor een zaal eindelijk besluit er eens wat mee te doen. Goed, de archaische epic heavy metal met doom/thrash invloeden zal voor Nederlandse begrippen wel weer 'te oubollig' zijn, maar verdomd als MR niet een van mijn favoriete bands is. Voor de volgende marathon gaan Ruudc en ik dan ook even flink wat eerste cijfers en recensies plaatsen bij deze band.

Invasion is een album dat nog ver van de klassieke sound afstaat, daar het vooral psychedelica is die hier gebracht wordt. Dat levert prachtige gitaar- en baspartijen op, maar op tekstueel vlak valt het nog erg plat allemaal. The Dream Lives On, Cat And Mouse en Street Jammer zijn vooral simpeltjes, ook al valt er muzikaal een hoop te genieten, en zanger Mark Shelton heeft zijn stembanden zeker nog niet compleet warmgedraaid. Compleet erg is dit echter niet, want tracks als Far Side Of The Sun, het folkloristische Centurian War Games en het weergaloze The Empire gaan er met gemak in. Het rammelt bij vlagen nog een beetje (en doet daardoor denken aan Rush' Caress Of Steel), maar laat wel al genoeg muzikaal vakmanschap horen om meer van te willen meemaken. Verre van het beste werk, maar voor zover psychedelische metal bestaat is Invasion zeker niet het minste album dat hiervan te horen zou zijn.

Nieuwe marathon, en ditmaal een band die we beiden een warm hart toedragen. Toch ken ik lang niet de hele discografie. Invasion is een album dat ik wel ken, maar voornamelijk draai vanwege The Empire. Het lijkt in elk geval nauwelijks op het klassieke werk of wat de band tegenwoordig doet. Manilla Road laat zich hier sterk inspireren door een band waar ik bijzonder dol op ben: Rush. In de traditie van albums als Hemispheres, Caress of Steel, A Farewell To Kings en 2112, produceren Mark Shelton en co. hier een net wat stevigere versie. Toegegeven, het klinkt wat jong en onbezonnen. De band dreigt af en toe uit de bocht te vliegen, maar de intentie is goed. Eigenlijk is Manilla Road de enige band die echte psychedelische metal gemaakt heeft. Far Side Of The Sun is het beste voorbeeld op dit album, maar het beste nummer is zonder enige twijfel The Empire, dat heerlijk op- en afbouwt en waar vooral Mark zich weer lekker uitleeft op de gitaar. Street Jammer is een fijne, felle track en Centurian War Games een zalig rustpuntje. The Dream Goes On is dan weer vrij kneuterig. Manilla Road kan veel beter dan wat je op Invasion hoort, maar toch wel een fijne aftrap.

Een prima debuut van Manilla Road. De invloeden van Rush liggen er duidelijk bovenop. Er staan een aantal prima nummers op als Far Side From the Sun, Cat en Mouse en the Empire. Leuk album.

Tikkie wisselvallig. Er zitten zeker lekkere riffs en riedels tussen, maar het gaat soms maar door en door. De zang overtuigt me nauwelijks, al is het grotendeels te doen. Wel leuk is dat de bas haast even prominent als de gitaren aanwezig is. Ik zal de prima drummer ook even noemen. De totaalsound is fijn ouderwets.

Een (dikke) zes voor dit debuut dat ik vandaag voor het eerst gehoord heb.