Weer een album die ik maar voor een nummer draai: Cage of Mirrors. Maar in tegenstelling tot Invasion heb ik de A-kant tot vandaag nog nooit geluisterd. Hier weet ik dat ik helaas maar weinig gemist heb. Het blijft ook een onvoorstelbaar verhaal dat de band Dreams of Eschaton / Mark of the Beast niet durfde uit te geven, maar dit wel. Metal klinkt ongelooflijk dof in de mix, maar bevat veel matige songs. Enter The Warrior en Defender klinken stoer, maar hebben echt niets om het lijf en Mark Shelton zet een vervelende geforceerde stem op. Ik denk bijna dat ik de A-kant instinctief gemeden heb, al is de titeltrack best aardig en voor de verandering heel mooi ingezongen.
De pareltjes staan op de B-kant. Out Of Control With Rock & Roll mag ook vergeten worden, maar Cage Of Mirrors behoort tot de beste songs die Manilla Road ooit schreef. Ook hier weer heel duidelijke invloeden van Rush. Bovendien is het nummer niet alleen muzikaal interessant, maar smul ik ook van het verhaal dat erin bezongen wordt. De screams van Mark zijn ongelooflijk vooruitstrevend. Dat wordt altijd maar vergeten. Far Side of the Sun is niet origineel meer, maar deze versie is erg lekker. Na goed graven in de bagger, vis je op Metal uiteindelijk wel de pareltjes eruit.
Tussenstand:
1. Mark of the Beast
2. Invasion
3. Metal