Pet Shop Boys - Release (2002)

Mooie plaat. De heren van de Pet shop boys worden ook een dagje ouder en op een of andere manier kun je dat horen aan hun muziek, die iets berustends en melancholisch heeft. Zo kunnen ze nog jaren mee. 4*

Wie had dat gedacht. De Pet Shop Boys die waardig oud worden. Prachtplaat

Ik vond ze ook al waardig toen ze nog jonge springers waren, maar dat is kwestie van smaak...

Ik kocht deze in Landeck, Tirol, Oostenrijk, off all places.

Oostenrijk, een land waar men nog nooit over rockmuziek gehoord heeft en waar een cd-shop net zo zeldzaam is als een kameel...

Toch trof ik een stofferig niet meer up-to-date shopje waar ik dit trof voor 5 €, en Pet Shop Boys genegen zijnde, heb ik het maar meegenomen.

Vandaag beluister ik hem en kom er dus op terug.

Ondertussen beluisterd en zeer mooi bevonden, klasse zoals vaak bij deze heren.

Mooie integere pop, soms met een mooie drijvende beat.

4 sterren, jawel

****

Volledig akkoord.

Misschien wat simplistisch maar ik zie 'home and dry' vaak als het broertje van 'high and dry' van Radiohead... de één wat serieuzer, meer ervaren en evenwichtiger, de ander wat meer jonge hond achtig, emotioneler... maar beiden wel heel erg goed. Ik zet ze vaak samen na elkaar op een cd, en het voelt gewoon goed aan.

Het meest melancholische Pet Shop Boys-album sinds Behaviour uit 1990. Bijna alle songs zijn ingetogen en gitaargeluiden (gespeeld door Johnny Marr) overheersen. De productie van het nummer Here laat te wensen over en de track Samurai in Autumn valt een beetje uit de toon op dit album. Voor de rest is het een erg mooi geheel.

Voor liefhebbers: check ook de B-kanten uit deze periode, zoals Always, Searching For The Face Of Jesus en I Didn't Get Where I Am Today; de hitsingle die niet op het album stond en pas 2 jaar later als B-kant uitkwam.

Deze kon je toch in diverse kleuren krijgen?
Anyway, dit album sprak me aan omdat de sfeer wat relaxter was, het popgehalte werd wat ingeruild voor melancholie en daar ben ik nooit vies van.
Ik weet nog goed dat dit album dan ook gelijk zeer goed aansloeg bij mij maar dat het na verloop van tijd in de vergetelheid raakte.
Nu ik hun nieuwste album Yes gehoord heb was ik eigenlijk benieuwd hoe het hiermee gesteld was en ik moet zeggen dat het best een aangename ervaring was. Zo'n opfrisbeurt kan een album goed doen. Dit album heeft de jaren toch weten te overleven in tegenstelling tot wat ik eerst dacht. Enige minpuntje is de vocoder waar de Boys blijkbaar ook niet aan konden ontkomen.
Hierdoor is een verhoging op z'n plaats en moet ik erbij vermelden dat ik dit album de komende tijd waarschijnlijk meer zal gaan draaien in het kader van 'herontdek uw plaatje' dan Yes.

Naar deze ben ik dus erg benieuwd. Home and Dry is zowat mijn favoriete PSB-song en hoop dat de rest van de nummers ook in die lijn ligt.

Ik heb een versie gekocht die precies helemaal wit is, maar op het internet vind ik geen informatie over deze versie? :s

Mogelijk heb je een cd zonder hoesomslag gekocht. Tenzij je op de cover een rode bloem hebt. Dan heb je een Japanse versie van de cd te pakken.

Aangezien deze plaat in vele kleuren is uitgegeven wellicht een ranking maken welke kleur het populairst is

ik heb de rode slipcase!

p.s. Devoo, je hebt er 1 zonder de slipcase dus helaas niks bijzonders

Ik gooi een halve ster er bovenop bij het "gitaar"album van de PSB!

Mijn gele sterren gaan naar 3 en 6 met nog speciale vermelding voor 2 en 7

Net als ieder ander album van de Pet Shop Boys, heeft Release zijn eigen karakter en charme. Ik keer er geregeld naar terug. Deze week nog op de bus bijvoorbeeld.

Voor mij is het niet het beste PSB album, maar toch een aardige plaat die de rustigere kant van de groep mooi in de verf zet. De nummers 1 t.e.m. 6 zijn stuk voor stuk erg sterk, met als grote uitschieters I Get Along en The Samurai in Autumn. Daarna vind ik het wat minder worden.

Ten tijde van release vond ik het maar een saai album en waardeerde ik dis 'misbaksel' met 2*.
Inmiddels weet ik beter en vind ik het een erg mooi luisteralbum met schitterende tracks als "The Samurai In Autumn" en vooral "Here".

Een vraag over de bonustracks: is er een 2-disc versie van dit album waar al deze tracks op staan, of is dit alleen een verzameling tracks van diverse andere bronnen?

Bedankt!!!

Wat zijn Friendly Fire en de slow version van Closer To Heaven toch schitterende nummers! En ook de gewone versie van Sexy Northener mag er zijn. Alleen Nightlife is maar een matige track.

De versie die je hebt aangeschaft (cq. gehoord) is de Amerikaanse versie van het album, met bonus-cd. Die bonus-cd is een wat merkwaardige compilatie. "Nightlife" is een nummer dat het niet schopte tot het gelijknamige album (overigens de enige PSB-track die precies dezelfde titel draagt als een PSB-album).

"Friendly Fire" is inderdaad geweldig.

Single-Bilingual kwam nog het dichtst in de buurt

Klopt. Op de pre-release van het album heette het nummer zelfs "Bilingual". Toen Bilingual de albumtitel werd, werd de track omgedoopt tot "Single".

Toen het op single verscheen, werd de titel "Single-Bilingual", omdat Everything But The Girl net een single had uitgebracht met de titel "Single".

Overigens staat op Release ook een track die op het laatste moment een andere titel kreeg. Het nummer "Here" was oorspronkelijk geschreven voor de musical "Closer to heaven" en heette toen "Home". Aangezien Release opent met "Home and dry" werd de titel van "Home" omgedoopt tot "Here".

Een halfje erbij voor deze topplaat, de perfecte combinatie van melancholisch en melodieus. Op deze plaat was Johnny Marr zo'n beetje een extra bandlid dus dat zou toch wat meer stemmen moeten opleveren dan die lousy 39 die er nu staan.

Misschien het PSB album met de fraaiste hoes. En wat een prachtige composities op deze cd! Ik weet nog dat ik heel aangenaam verrast was toen ik dit album in 2002 voor het eerst hoorde.
Een rustig maar doeltreffende cd tussen al de popalbums in.
Home and dry en Here springen er voor mij bovenuit. maar eigenlijk zijn vrijwel alle nummers de moeite van het beluisteren waard, extra mooi door de koptelefoon. En haast niet te geloven dat dit album al 18 jaar oud is.

Home And Dry blijft prachtig.

Always: het aller allermooiste nummer van de PSB! Waarom hoort verder niemand hoe mooi? Neil Tennant zingt het schitterend. Chris Lowe maakt er ook een meesterwerk van.