Charles Earland - Black Talk! (1970)

Aan de hand van wat tips van andere users deze gedraaid. Erg fijne jazzplaat weer! Here Comes Charlie is favoriet, wat een heerlijk muziekspel in dat nummer. Zo knap gemaakt allemaal

En Aquarius swingt als een tiet

Laat ik de sfeer maar weer verpesten, wat een kut plaat.

Soort van muzak, het kabbelt maar, het friemelt maar, maar wordt nergen ook maar 10 seconden aaneengesloten spannend of uitdagend.

Totaal ongeinsprireerd nummertjes spelen op de automatische piloot, de enige die nog wel eens uit z'n slof schiet en er iets van probeert te maken is de gitarist.

Ohja, voor alle duidelijkheid, blabla houd niet van Hammond orgels, heeft dus ook invloed op mijn beoordeling van deze plaat.

Sorry..........
Ik kan er echt niet meer van maken.

Geeft niet hoor, ik ben niet de enige die dit album wel goed vind

Ik had niet anders verwacht.

Ik heb deze cd beluisterd naar aanleiding van het jazz-album van de week topic.

Best een aardig jazz-cd'tje. Het is bovenal lastig om hierbij stil te blijven zitten. Muzikaal is het helemaal dik in orde, maar op één of andere manier had ik het wel fijn gevonden als er ook eens vocalen overheen zouden komen. Maar helaas gebeurd dat niet. Zo alleen muzikaal gezien is het allemaal wel erg van hetzelfde.

Op zich is dit best jazz waarvan ik hou, met de Hammond en die leuek drumpartijen. Het enige skip nummer is 'Aquarius'. Die vind ik ronduit irritant. Voor de rest weer een leuk cd'tje ontdekt.

3,5 ster.

Ik vind Aquarius ook erg leuk. Voor de rest heb ik een wat matige mening over dit album. twijfel tussen een 3 en 3.5*. Waarom? Omdat ik deels de mening ben van blabla, het lijkt inderdaad wel wat te kabbelend, een orkest dat zich best vermaakt met muziek te spelen voor een groep huisvrouwen tijdens de pauze bij het kienen.

Je hebt mooier/interessanter spul in je stemlijsten staan Teun...

Dit album wordt iedere luisterbeurt minder. Op zich een bijzonder fenomeen, maar het gaat geen punten opleveren.

Aquarius is al een stoffig nummer, uitgevoerd door een orgel krijg ik beelden van huize Avondrust en een langzaam in slaap vallend grijsharig publiek...

Muzikaal gezien is het niet slecht maar een jazz/funk album mag (nee moet!!) ranziger, meer stomen, grooven. Het is te fijn, te netjes, te onopvallend...het mist de funk.

Positief: De trompetist met zijn fijne en luchtige spel. en het niet al te aanwezige orgelspel van Earland maakt het binnen de (orgel)jazz/funk wel origineel..wellicht dat hij daarom in Scaruffi's jazzlijst staat.

tsja...3*

Fredpit heeft het eigenlijk nu allemaal gezegd.
Best een aangenaam album maar wat mij betreft meer ook niet. Ik heb er van genoten als begeleidingsmuziek bij het werk, maar het heeft me niet weten te grijpen. 3*

Ik verkies dan de pornokitsch van soortgelijke muziek door Italianen
of de smerige dampmuziek uit gruizige funkgaten.

En zo krijgt dit album in een week tijd ineens 8 stemmen. Grappig hoe snel soms iets opgepakt wordt. Maar niet ten goede van het gemiddelde helaas

(Op rateyourmusic staat ie op 4,04..)

Ik als jazzleek blijf dit een heerlijk album vinden om naar te luisteren. De laatste commentaren zeggen mij ook vrijwel niks eigenlijk.

Dit is het jazz-album van de week, friek.

Weet ik, hoor. Maar ik vind het wel een erg lekker plaatje, en dacht dat hij goed aan zou slaan onder het MuMe-publiek (met uitzondering van de kenners).


Dat is inderdaad waar ik de plaat van ken, maar die lijst is zwaar gedateerd en ik weet vrij zeker dat hij er bij een eventuele update niet meer instaat (in de wél actuele lijstjes per decennium is hij niet meer te vinden namelijk).

Aquarius is de opvallendste track. Als ik het wel heb is dit dus een van de allereerste alternatieve versies van het nummer want ´Hair´ was toch ook eind 60´s. Verder moet me wel van het hart dat veel van de stukken van deze plaat het ´gepruttel´ niet overstijgt, instrumentaal (sax, trompet en orgel) is het bepaald niet met meerwaarde ten opzichte van tijdgenoten in de rock en dat verwacht je wel van jazz. Wel vind ik de drummer prettig strak spelen.
Wat ook pleit voor dit album is het ogenschijnlijk plezier waarmee gespeeld wordt, op de een of andere manier zie ik dit wel staan zo op een podiumpje.

Een funkplaat die de volle 40 minuten teert op zijn ongeloogelijke 'funk-zijn'. Het gevoel zit inderdaad lekker ("black talk" dus), dat moeten we Charles Earland en zijn bende nageven, maar hierna zou ik niet meteen een andere plaat van hen in mijn cd-speler gooien.
De plaat omwille van zijn totale gebrek aan vernieuwing afbreken zal ik dan ook zeker niet doen: eens in de maand is dit best leuk, enkele keren per week zal ik dit nooit draaien. Toch een leuke introductie tot deze funky meneer...

Ik moet me helaas aansluiten bij de mensen die dit leuk en aangenaam, maar niet boeiend of spannend genoeg vinden.
Ook van mij dus 3 sterren.
Ik ben wel benieuwd of er iets avontuurlijker albums van deze Earland aan te bevelen zijn om verder te ontdekken?

Tja.... Ergens vind ik het wat simpel. Ik krijg totaal niet de neiging om te gaan dansen of wat dan ook. Het eerste nummer is wel goed, het beste nummer ook. Al vind ik het laatste nummer (voor een gedeelte) erg mooi. Vooral het gitaarspel vind ik hier en daar fantastisch. Met name in het laatste nummer. Verder vind ik dat dit album niet echt swingt. Ik bedoel als je dit vergelijkt met hoe Sonny Rollins speelt...daar krijg pas echt zin om op te staan en helemaal los te gaan. Dát is swingend. Dit vind ik eigenlijk maar een beetje zozo. Het klinkt zo...simpel. Alsof het maar gedaan is. Ik denk dat er wel wat meer in had gezeten..

3,25*

Funk is dit trouwens niet...zo komt het gwn niet over.

Erg leuk album, unieke Jazz-Fusion. Orgel is echt een fantastisch instrument, alleen vind ik het best jammer dat het Fusion is. Niet dat ik wat tegen Fusion heb, maar Orgel met congas en 2 fantastische blazers erbij zou als "normale" Jazz echt héérlijk geweest zijn. Op zich allemaal leuke composities, Black Talk! en More Today Than Yesterday zijn mijn 2 favo's. Wel moet ik toevoegen dat ik Charles nergens echt briljant vind, hij speelt op zich wel leuk maar nergens neemt hij het heft zelf in handen om er echt wat van te maken, maar slecht is het nergens en dikke 38min genieten.

3,5*

Ik hou wel van het funk-gevoel dat hier in zit. orgel doet het niet altijd voor mij waardoor ik misschien op een 3,5* zat, maar nu ik het weer op heb staan besef ik dat ik dit toch wel heel erg kan waarderen.

Misschien niet zo avontuurlijk, maar dat wil en hoef ik ook niet altijd.

Dan zou ik vooral dit album van Charles Earland eens proberen, samen met een vrij geniale Freddie Hubbard & Joe Henderson:

Charles Earland - Leaving This Planet (1973) - MusicMeter.nl