Manilla Road - The Circus Maximus (1992)

Geen berichten nog bij dit album. Ik had ook niets anders verwacht, want Circus Maximus is een van de vreemdste onderdelen uit de hele Manilla Road catalogus. Oorspronkelijk een Mark Shelton soloproject met de naam Manilla Road om meer albums te verkopen. Grappig hoe dat werkt, want het album heeft praktisch niets met de klassieke Manilla Road sound te maken. De enige track die een beetje klopt is The Forbidden Zone, een weergaloze epic met fantastisch solowerk en een lekker spacy sfeertje. Maar vergelijk dat eens met Lux Aeterna, waar de band een flinke dosis jaren '80 powerballad over de luisteraar heenstort op een manier dat je jezelf afvraagt 'is dit van de hand van dezelfde persoon die zong over Cthulhu en Conan?'

Toch is het geenszins slecht. Ik houd best van jaren '80 kitsch en kan bands die dit soort muziek maken eigenlijk best waarderen. Zodoende is No Sign From Above met het funky basspel eigenlijk ook best fijn, net zoals dat ik No Touch ook prima kan waarderen. She's Fading vind ik zelfs een erg mooie ballad. Wat ik met tracks als Spider en In Gein We Trust moet weet ik echter nog steeds niet, daar de combinatie van Pantera, grunge en vreemde fusion-achtige stukken me gewoon te ongrijpbaar zijn. Hack It Off is eveneens ongrijpbaar.

Het is die vreemde combinatie van stijlen die het album gewoon vrij chaotisch maken. Een complete AOR-sound met behoud van The Forbidden Zone had nog best een hoge score kunnen opleveren, nu is het met die funk/grunge metaltracks gewoon te onevenwichtig en daardoor een vrij gefaald experiment. Onbegrijpelijk dat de platenmaatschappij dan nog dacht dat de naam Manilla Road erop plakken geen gezeur zou opleveren, aangezien de fans hier niet heel blij mee kunnen zijn geweest.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Crystal Logic
7. Invasion
8. Out Of The Abyss
9. The Circus Maximus
10. Metal

Ok, dit is dus wel even een serieuze tegenvaller. Nu ben ik wel enigszins op de hoogte van de omstandheden waarbinnen dit album uitgebracht is. Het was nooit de intentie om dit onder de banieren van Manilla Road te doen. Op The Circus Maximus hoor je het aandeel van Mark Shelton wel terug. De gitaarpartijen zijn vrij typerend en wanneer Mark zingt, heb je dat ook vrij snel door. Verder is dit een vreemd album dat regelmatig switcht tussen typische eighties AOR en de voor die tijd moderne grunge/groove-sound. Beide zijn niet mijn ding, maar ik wil best toegeven dat de muziek best luisterbaar is en dat ik kan begrijpen dat er fans zijn die dit echt kunnen waarderen. Dit is gewoon geen Manilla Road. Zeker de helft van de songs heeft daar niets van weg. Forbidden Zone draagt nog enige goedkeuring weg als MR-achtige ballad, maar daar blijft het ook wel bij. Het is luisterbaar en soms behoorlijk vreemd. Dat er eigenlijk geen haan meer naar kraait, is volkomen duidelijk.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Courts of Chaos
6. The Deluge
7. Invasion
8. Metal
9. Out Of The Abyss
10. The Circus Maximus

Tegenvaller wil ik nog niet zeggen. Er staan wel sterke nummers op. Alleen Spider en In Gein we Trust zijn ship momenten. Blijft een goede band.

Mijn tussenstand

1 Open the Gates
2 Mystification/Metal
4 The Deluge
5 The Courts of Chaos
6 Invasion/Crystal Logic
8 The Circus Maximus 1992
9 Out of the Abyss 1988