Manilla Road - Mystification (1987)

Het enige album van Manilla Road dat ik heb/ken.
De rest ook eens gaan beluisteren, want dit klinkt erg lekker!

Als je het ergens vindt?!
Zeer moeilijk iets terug te vinden v/deze Power Metal band.

Mijn favoriet albun blijft Crystal Logic.
Het nummer Necropolis blijft dan ook m'n kennismaking met Manilla Road.

op de platenbeurs in Utrecht en afgelopen 2e kerstdag op de metalbeurs in Koln hadden ze albums zowel op cd als op vinyl.

Ahja, je hebt dan ook het geluk in Nederland te wonen of naar een Duitse beurs te mogen gaan.

Ik moet het doen met België, waar er ten eerste veel minder albums te verkrijgen zijn, en ze ten tweede veel te veel kosten

Mijn stem met een halfje verhoogd. Ga hem steeds beter vinden!

Deze week Het Metal Album van de Week

Na hem een keer of wat gehoord te hebben ga ik minder storen aan de matige productie en het vreemde drumwerk. Er blijft eigenlijk best een leuke metal plaat over. geen extreme topper maar best wel een vermakelijke plaat die het heerlijk zal doen in de auto. 3*

Kleine observatie, er zijn twee versies in omloop,

De originele (Black Dragon Records 1987):
1. Haunted Palace 04:23
2. Spirits of the Dead 04:24
3. Valley of Unrest 03:41
4. Mystification 05:35
5. Masque of the Red Death 05:21
6. Up from the Crypt 03:02
7. Children of the Night 06:55
8. Dragon Star 05:56
9. Death by the Hammer 03:45

De heruitgave (Sentinel Steel Records 2000) met andere cover, tracklist én een bonusnummer:
1. Up from the Crypt (3:03)
2. Children of the Night (6:55)
3. Haunted Palace (4:23)
4. Spirits of the Dead (4:24)
5. Valley of Unrest (3:41)
6. Mystification (5:36)
7. Masque of the Red Death (5:21)
8. Death by the Hammer (3:46)
9. Dragon Star (5:55)
10. The Asylum (4:53) [Bonus Track]

Ik heb mijn oordeel gebaseerd op de originele uitgave

Die laatstgenoemde versie heb ik dus.

Een van de leukere inzendingen van het Metal Album van de Week topic.
Krachtige heavy metal met apart doch aansprekend drumwerk. De zang is voor mij een klein minpuntje, maar niet groot genoeg om dit album af te schrijven. Een groter minpunt is de productie. Het is net alsof er een laagje dons over de muziek ligt waardoor het geheel nogal gedempt de boxen uit komt.

Desalniettemin toch zeker wel 4.0*.

Afkomstig uit Wichita, Kansas timmert deze Amerikaanse metalgroep sinds eind de jaren 1970 aan de weg naar eeuwige roem. Dit is mijn tweede kennismaking met deze groep. Toen collega Guinness1980 dit album voorstelde als zijn inzending in de topic Het Metal Album van de Week, dacht ik: “Gadverdamme, toch niet die Manilla Road?” Mijn eerste kennismaking met hun album Voyager uit 2008 was namelijk allesbehalve positief wegens een abominabel geluid en een zanger die niet weet wat hij wilt.
Deze indruk heb ik gedeeltelijk op dit album, het geluid vind ik wel best voor een productie van toch al weer 23 jaartjes geleden, een ruk aan de volumeknop is altijd een probate oplossing. Op dit album is de taakverdeling als volgt: Mark Shelton (zang en gitaar), Scott Parks (bass) en Randy Foxe (drums, toetsen en zang). Met zijn drietjes zorgen ze voor een hoop goed georkestreerd kabaal hoewel één opmerking: de zang blijft zoutloos maar het zij de brave man op dit album vergeven. Op de gitaar rammen en tegelijkertijd zingen is verre van evident, vraag het maar aan andere zanger-gitaristen. Trouwens, op Dragon Star hoor je tijdens de kalme gedeeltes zijn normale stem, iets minder vibrato doet wonderen voor de beleving van deze muziek.
Met de strak gespeelde muziek heb ik geen problemen: het is meer dan degelijk. Ik vrees echter dat dergelijke muziek een beetje te veel onder het maaiveld blijft, een grijze muis op een grijze wereld.
Vermits er twee versies van dit album bestaan, vermeld ik even voor de volledigheid dat ik mijn gedacht heb gezegd op basis van de heruitgave (Sentinel Steel Records 2000). Mooiste nummer die er voor mij uitspringt, is Spirits of the Dead, behalve dan de laatste tien seconden waar de zanger er na het nummer nog een overbodige noot uitperst. Op de tweede plaats eindigt Death by the Hammer en Dragon Star vervolledigt mijn podium. Voor de geleverde inspanning en duidelijk een beter album dan Voyager beloon ik deze heren met een grote drie. Een andere zanger destijds zou hen volgens mijn intuïtie gevoelig vooruit geholpen hebben.

Als liefhebber van epische metal staat Manilla Road al tijden op het lijstje om eens te beluisteren. Eigenlijk schandalig dat ik daar pas nu aan toe kom, maar beter in het kader van beter laat dan nooit.

Mystification staat vol met gave heavy metal songs, van de wat meer uptempo stukken tot de meer rustige nummers. Daarbij is er ook veel aandacht voor de instrumentale stukken en zijn er genietbare solo's te vinden. Ik vind de zanger er trouwens wel perfect bij passen.
Het enige min puntje is misschien de productie, maar na een aantal luisterbeurten kan ik daar wel doorheen luisteren en verschijnt er gewoon een pracht plaat.

Helemaal te gek!

De nummers zitten ontzettend strak in elkaar en hebben allemaal iets boeiends. Het tempo zit er lekker in, maar ook de rustigere stukken zijn worden goed gebracht. De gierende gitaren gecombineerd met de riffs maken het af!

De zanger klinkt als een oude wijze maniakale gek en de teksten passen er dan ook perfect bij naar mijn mening. Geweldige zang; hij maakt echt het verschil en hij verveelt nooit.

Opvallend veel berichten hier, maar dat terzijde. Wat is dit dan toch weer een heerlijk album! Ik maak er geen geheim van dat ik het meest geniet van de psychedelische Manilla Road, maar hier weet de band psychedelica heel mooi te mengen met thrash. Ik heb er geen enkel probleem mee dat het gaspedaal vaker ingetrapt wordt dan losgelaten. Mystification is een plaat die in mijn ogen toch erg met de tijd meegaat, maar tegelijkertijd duidelijk het karakter heeft dat bij Manilla Road hoort. De sfeer is top. De songs zijn geweldig. Zeker Children of the Night, Valley Of Unrest en het fenomenale titelnummer. Van de liveset ken ik uiteraard Masque Of The Red Death (By The Hammer). Wat klinkt de band hier lekker furieus, maar toch regelmatig een tikje mysterieus. Heerlijk album! Wat bizar dat dit album in Nederland zo genegeerd is.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. The Deluge
6. Invasion
7. Metal

Hey, een Manilla Road album dat wel stemmen heeft? Goeie keuze was dat in ieder geval, want Mystification is ook mijn absolute favoriet van de band. Op en top epische thrash metal met een paar van de meest rossende riffs en stuiterende drums die de band ooit op plaat heeft gezet. Dat het psychedelische en duistere Mystification en het ruige Masque Of The Red Death mijn favorieten zijn is makkelijk bepaald, maar ik kan er niet omheen dat eigenlijk alles fantastisch is. Children Of The Night is ook een song met fantastische opbouw, terwijl Death By The Hammer een van de hardste nummers van Manilla Road. Het middenstuk met allesverpulverende drums is pure waanzin! Of de band dit album ooit nog gaat overtreffen zal de toekomst leren, maar aangezien dit niet alleen een mijlpaal is uit het Manilla Road oeuvre, maar uit het hele traditionele metalgenre, betwijfel ik het ten zeerste.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. Crystal Logic
6. Invasion
7. Metal

Ergens in 2010 was dit album het Metal Album van de Week, vandaar al die berichten.

Als ik een favoriet Manilla Road album zou moeten kiezen, dan zou het deze zijn; ook al vind ik Crystal Logic, Open the Gates, The Deluge en Mystification van gelijkwaardige kwaliteit.
Mystification heeft die typische duistere, psychedelisch aandoende overtoon, maar deelt tegelijkertijd ook mokerslagen van jewelste uit.

Weer zo'n lekker album, van een goede band.
Tussenstand albums:
1 Open the Gates/Mystification
3 Metal
4 The Deluge
5 Invasion/Crystal Logic

Dit blijft een vermakelijke plaat, maar bij mij wil die toch ook niet volledig grijpen.

Deze band blijft groeien bij mij en dat voor een voor mij totaal onbekende band (nou ja, ken ze nu alweer bijna 2 jaar).
Op Crystal Logic en The Deluge stonden al een paar pareltjes, maar op dit album pakken ze het totaalplaatje.
Heerlijk sfeervol album en de zang is helemaal ingewerkt.

Mystification
The Deluge
Crystal Logic
Open the Gates