Yacht Rock (2014)

De term Yacht Rock bestond nog niet in de dagen dat dit soort muziek continu op de radio te horen was, met name in de VS. Die term is pas later bedacht, naar aanleiding van een uiterst succesvolle Amerikaanse tv-serie die het genre liefdevol op de hak nam.

En na jarenlang te zijn gedemoniseerd wint het genre nu weer duidelijk aan populariteit, getuige de opkomst van enkele hedendaagse bands - met Young Gun Silver Fox als bekendste - die zich specialiseren in deze muzieksoort.
Aan de andere kant: is het wel een muzieksoort? Aan de hand van deze samenstelling lijkt er veel te vallen onder de term Yacht rock: AOR (Richard Marx, Mr Mister), soulballads (Commodores, Fat Larry's Band), soft pop (Bread, Little River Band), pop met soul- en jazz-invloeden (Average White Band, Chuck Mangione), popfunk (Shalamar, Billy Ocean), radiovriendelijke rock (Peter Frampton, REO Speedwagon) en zelfs een toefje electropop (Joe Jackson, Jan Hammer).

De interpretatie is nogal ruim. De basisgedachte lijkt te zijn: als het maar relaxed klinkt wanneer je in je cabrio de snelweg op gaat. Muzikaal en productioneel is het uiterst verzorgt en dus gelikt, en het moet bij voorkeur dateren uit het tijdvak eind jaren zeventig-begin jaren tachtig, want toen vierde dit soort muziek hoogtij.

Ik heb het idee dat al die verschillende muziekstijlen pas later op één hoop zijn gegooid, terwijl het woor die tijd gewoon verschillende genres waren. Niettemin biedt deze verzamelaar over 3 CD's een aardige staalkaart van wat tegenwoordig voor Yacht Rock doorgaat. Alleen jammer dat ze vrijwel uitsluitend voor de grootste hits hebben gekozen, die menigeen allang heeft.

Want alle 'usual suspects' komen hier langs: Christopher Cross, Chicago, REO Speedwagon, Boz Scaggs, Fleetwood Mac, de onvermijdelijke Toto en Michael McDonald, en meestal met hun grootste/bekendste hits, die een beetje liefhebber allang heeft. D'r zitten een paar minder bekende, maar wel mooie nummers bij: Robbie Dupree, Atlanta Rhythm Section, Seals & Crofts, Stephen Bishop en Bobby Caldwell, maar dat is voor mij te weinig om tot aanschaf over te gaan.

Een betere aanschaf is deze onlangs uitgekomen 4CD verzamelaar, die aanzienlijk meer van die verborgen pareltjes telt, of in elk geval nummers die uitsluitend in de VS hits werden en die ik zelf nog niet had op een regulier album. En het zijn vaak ook van die artiesten (England Dan & John Ford Coley, Nicolette Larson, Blues Image, Firefall, Robbie Dupree, Larsen/Feiten Band) waar ik geen complete albums van hoef te hebben. Zeer vriendelijk geprijsd, dus wie dit genre wat nader wil verkennen, kan meteen toeslaan.