Manilla Road - Crystal Logic (1983)

De gedoodverfde klassieker onder het gros van de fans, maar toch absoluut niet mijn favoriete Manilla Road album. De productie is me daar toch echt te zompig voor en een aantal tracks (Feeling Free Again vind ik zelfs een draak van een nummer) hebben de tand des tijds niet goed doorstaan. Waar Metal teveel de rock 'n roll kant benadrukte, is Crystal Logic in ieder geval wel voor het gros van de tijd absoluut een metal album, waarbij op tracks als The Riddle Master en The Veils Of Negative Existence (een van de gaafste titels ooit) nog een flinke proto-doommetal vibe te bespeuren is. Bij andere tracks is de sound zelfs punky te noemen (The Ram). Het zijn echter Necropolis (een van mijn all-time doucheklassiekers), Flaming Metal Systems en het magistrale Dreams Of Eschaton die me het meeste beroeren.

Laatstgenoemde track verdient nog wel een paar extra woorden. Het akoestische intro waarbij Mark Shelton zijn visioen van een vernietigde wereld bezingt, is bijna spookachtig. Het plagiaat van Angelwitch' Angel Of Death terzijde (en ja, daar komt Shelton ook gewoon voor uit als fan van de band), zijn de riffs stevig, de tekst episch ('Before the Gods of Hell sentence you to die, remember well my friend a warlord never cries') en de eindsolo gewoonweg bezwerend. Een van de beste Manilla Road tracks ooit.

Dit alles maakt Crystal Logic absoluut wel een klassieker, maar geen persoonlijke favoriet. Daarvoor is de sound hem toch 'net niet' en zitten er toch net teveel mindere broeders op. Desalniettemin zal ik live iedere track die hiervan gespeeld wordt met alle plezier meezingen.

1. Mark Of The Beast
2. Crystal Logic
3. Invasion
4. Metal

Tijd voor de eerste klassieker van Manilla Road! Echt spannend was deze luisterbeurt niet, daar ik dit album grijsgedraaid heb. Ik vind het niet het beste werk, maar dit was wel de eerste die ik in bezit had. Ik wist ook eigenlijk niet beter dan dat de band altijd al metal speelde met hier en daar duidelijke rock&roll-invloeden. Inmiddels weet je dan wel beter en hoor je duidelijk de ontwikkelingen. De songs zijn veel directer geworden. Er sluipen steeds meer sword & sorcery dingetjes in. Dat samen resulteert in het geweldige Necropolis. Een nummer dat ik nog regelmatig buitenshuis kan neuriën.

Hoewel dit album nergens slecht of matig is, kakt het na het spetterende en onnavolgbare FLaming Metal System een beetje in. Toch hebben doorsnee nummers als Feeling Free Again en The Ram respectievelijk een tof refrein en geweldige tempowisselingen. Het venijn komt weer terug op het eind met het gitzwarte Veils of Negative Existance en uiteraard Dreams of Eschaton. Er is geen beter nummer over de nucleaire holocaust dan dit. Manilla Road was hier toch wel zijn tijd ver vooruit met screams, sfeer en de kunst van het verhaalvertellen. De band heeft betere platen, maar dit blijft een lekker album.



Tussenstand:
1. Mark of the Beast
2. Crystal Logic
3. Invasion
4. Metal

Amai wat schoot ik in de lach toen ik dit album voor het eerst opzette, wat dacht die zanger wel niet om verkouden de studio in te gaan. Gelukkig laat ie later op het album ook horen dat er ook wat rauwheid inzit.
En de liedjes zijn ook simpelweg erg intrigerend, ik wil echt meer van deze band horen. Daarom vind ik het nu zonde dat ik aan de hand van het aantal stemmen op musicmeter bij het derde album ben begonnen.