Manilla Road - Atlantis Rising (2001)

Als ik iets van Manilla Road luister, dan is het negen van de tien keer het oude werk. Ik denk dat de top vier inmiddels wel vast staat en wat ik dus niet verwacht had, is dat het asatru-vs-ancient-ones-album Atlantis Rising toch nog behoorlijk wat losmaakt. Ja, het onderwerp is uitermate kaas, maar het is net iets fascinerender dan grappig.

Dit is dus de plaat van de herstart. Je hoort heel goed de gretigheid. Mark Shelton en kompanen verleggen duidelijk hun grenzen, gaan met de tijd mee en komen soms erg heftig uit de hoek. Toch klinkt het over het algemeen nog wat vastgeroest. Het geheel komt eigenlijk net niet helemaal uit de verf, maar toch heb ik veel respect voor wat hier op plaat geknald is. De muziek klinkt net wat volwassener en vooral vrij duister. Hellroadie neemt hier al langzaam wat zangpartijen over. Eigenlijk vind ik hem beter als hij niet als Mark Shelton probeert te klinken. The Shark tovert nog steeds prachtige solo's en riffs uit zijn gitaar. Manilla Road is er nog niet, al ken ik het recentere werk redelijk goed genoeg om te weten dat het oude niveau nooit meer gehaald is. Ik twijfel ook of er hierna nog een plaat gekomen is die zo sfeervol is als deze. Atlantis Rising gaat zeker vaker gedraaid worden.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Atlantis Rising
6. Courts of Chaos
7. The Deluge
8. Invasion
9. Metal
10. Out Of The Abyss
11. The Circus Maximus

Dat Mark Shelton na The Circus Maximus nog zin had om het opnieuw te proberen is een wonder, maar het levert ons gelukkig wel een erg sterk album op dat tevens een nieuwe Manilla Road stijl inluidt. De kenmerkende gitaarsolo's zitten er nog wel in, maar het geheel heeft veel meer een doom metalsound. De komst van nieuwe zanger Bryan 'Hellroadie' Patrick geeft in ieder geval een leuke wisselwerking, aangezien hij toch net wat meer kracht en bereik heeft dan Shelton. Shelton zelf doet gelukkig zelf nog steeds goed mee, al is het duidelijk dat hij het gros van zijn kracht hier wel kwijt is. Maakt niet uit, op rustigere tracks als Lemuria, Sea Witch en Flight Of The Ravens klinkt hij nog steeds fantastisch. Hoogtepunten zijn voor mij echter wel de rifffesteinen March Of The Gods en Siege Of Atland, waar Shelton bewijst nog steeds een van de beste gitaarmeesters in het genre te zijn.

Allemaal net wat minder spontaan en explosief dan voorheen, maar de songs zijn consistent goed tot zeer goed, de productie is stevig en het geheel laat alsnog een zeer positieve indruk achter.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Atlantis Rising
7. Crystal Logic
8. Invasion
9. Out Of The Abyss
10. The Circus Maximus
11. Metal