1
geplaatst: 3 maart 2009, 21:06 uur
Prima progrock album, het heeft wat tijd nodig met oa de hoge zangstem en de nogal lange nummers.
Heeft wat van Eloy maar is softer, er zijn ook stevige momenten.
Ze komen ook van Hannover.
Wat vooral opvalt is dat het prima muzikanten zijn. Elk nootje is mooi afgemeten.
Het heeft wat tijd nodig om te "groeien", die hoge stem is wat vreemd maar past wel goed in de muziek.
De albums zijn wel heel slecht te vinden.
Heeft wat van Eloy maar is softer, er zijn ook stevige momenten.
Ze komen ook van Hannover.
Wat vooral opvalt is dat het prima muzikanten zijn. Elk nootje is mooi afgemeten.
Het heeft wat tijd nodig om te "groeien", die hoge stem is wat vreemd maar past wel goed in de muziek.
De albums zijn wel heel slecht te vinden.
1
geplaatst: 20 juli 2019, 11:45 uur
inderdaad prima progrock. Via discogs weer aangeschaft. Heeft inderdaad wel iets van eloy. Pracht stem.
0
geplaatst: 21 juni 2025, 16:03 uur
Voor mij een totaal onbekende band uit Duitsland (Hannover). Ik heb deze plaat op vinyl voor een klein bedragje mee kunnen nemen vanuit een platenbeurs. De hoes intrigeerde mij al en snel wat op internet opgezocht.
Ramses heette eerste Ramses II, maar toen ze een platencontract aangeboden kregen bij het toen nog jonge Sky label werd dat veranderd. Er waren ook al heel wat personeelswisselingen geweest. Dit eerste album werd goed ontvangen en vergelijkingen met andere Duitse bands (Eloy en Novalis) werden snel gemaakt.
Het is echt stevige symphonische muziek, die in deze jaren zeer populair was. Iemand die goed overweg kon met allerlei keyboars en synths en verder een goede gitarist, bassist en een goede drummer. En dan natuurlijk een wel heel belangrijk element de zanger, in dit geval Herbert Natho. Bij ander commentaar werd het hoge stemgeluid aangehaald, maar ook dat is wel typisch voor die jaren. Het past er wonderwel goed bij. Zoals verwacht kan worden zijn de nummers langer dan gewoonlijk, met 'Leyla' (7.25 min) en 'Someone like you' (8.13 min) als uitschieters.
We zijn in de jaren 70, dus een protestsong doet het ook altijd goed. Dat is 'War', dat fiks tegen de Vietnamoorlog in gaat. Waarschijnlijk wat te fel, want in Amerika waren ze not amused. Vandaar dat voor dat land "War' wordt veranderd in 'Noise' , het is hetzelfde nummer, enkel de tekst wat aangepast. Dit nummer heeft wel wat weg van een Uriah Heep song.
Al met al een heel prima album uit de jaren 70 van deze Duitse prog rockers. De opvolger 'Eternal Rise' werd ook nog goed ontvangen. Daarna vertrok zanger Herbert Natho vanwege gezondheidsproblemen en na een lange zoektocht Matthew Moeller, die zorgde voor een veel meer mainstream geluid. Het derde album werd redelijk afgekraakt. Zo wie zo waren de jaren 80 voor een band als Ramses lastig. Het vierde album werd pas na 20 jaar uitgebracht en daarna duurde het weer een hele tijd voor album 5 er kwam. Maar de eerste twee albums blijven toch echt wel het beste.
Ramses heette eerste Ramses II, maar toen ze een platencontract aangeboden kregen bij het toen nog jonge Sky label werd dat veranderd. Er waren ook al heel wat personeelswisselingen geweest. Dit eerste album werd goed ontvangen en vergelijkingen met andere Duitse bands (Eloy en Novalis) werden snel gemaakt.
Het is echt stevige symphonische muziek, die in deze jaren zeer populair was. Iemand die goed overweg kon met allerlei keyboars en synths en verder een goede gitarist, bassist en een goede drummer. En dan natuurlijk een wel heel belangrijk element de zanger, in dit geval Herbert Natho. Bij ander commentaar werd het hoge stemgeluid aangehaald, maar ook dat is wel typisch voor die jaren. Het past er wonderwel goed bij. Zoals verwacht kan worden zijn de nummers langer dan gewoonlijk, met 'Leyla' (7.25 min) en 'Someone like you' (8.13 min) als uitschieters.
We zijn in de jaren 70, dus een protestsong doet het ook altijd goed. Dat is 'War', dat fiks tegen de Vietnamoorlog in gaat. Waarschijnlijk wat te fel, want in Amerika waren ze not amused. Vandaar dat voor dat land "War' wordt veranderd in 'Noise' , het is hetzelfde nummer, enkel de tekst wat aangepast. Dit nummer heeft wel wat weg van een Uriah Heep song.
Al met al een heel prima album uit de jaren 70 van deze Duitse prog rockers. De opvolger 'Eternal Rise' werd ook nog goed ontvangen. Daarna vertrok zanger Herbert Natho vanwege gezondheidsproblemen en na een lange zoektocht Matthew Moeller, die zorgde voor een veel meer mainstream geluid. Het derde album werd redelijk afgekraakt. Zo wie zo waren de jaren 80 voor een band als Ramses lastig. Het vierde album werd pas na 20 jaar uitgebracht en daarna duurde het weer een hele tijd voor album 5 er kwam. Maar de eerste twee albums blijven toch echt wel het beste.
* denotes required fields.
* denotes required fields.