Peter Hammill - ...all That Might Have Been... (2014)

Ik heb hem net binnen (de 3cd box versie) en alleen nog maar naar de 'cine' CD 2 keer achter elkaar beluisterd. ( de 'cine' cd is reguliere release. De box bevat ook een CD met 'Songs' en een 'retro' versie. Deze heb ik nog niet beluisterd).

Totaal anders. Géén songs (alhoewel er genoeg zang is). Fragmentarisch, claustrofobisch, vervreemdend zijn woorden die me bij beluistering te binnen schieten. Nog veel te vroeg voor een definitief waarde oordeel maar dat dit is een zéér verassend en intrigerend plaatje.

Na een triljoen platen weet deze ouwe rot mij alsnog een keer compleet te verassen. Chapeau!

Vanmiddag maar eens gaan halen bij mijn platenboer. Erg benieuwd...

Een album dat wel wat meer aandacht verdient.

Inclusief van mijzelf.

Had het al een tijdje liggen maar toch vrij moeilijk om in te duiken, nu toch maar eens gedaan.

Je moet er even zin in hebben.

Bestaande uit drie ceedees waarvan een de reguliere nummers bevat en een, de zogeheten 'cine' versie, het hoofdelement vormt en dus bestaat uit fragmenten van de 'songs'. Interessant concept van deze dierbare geweldenaar, en het werkt heel aardig.

Afgezien van de gewaagde structuur veelal gewoon vintage Hammill, de liefhebber wordt wederom bevredigend bejegend.

De stem, de teksten.

Grotendeels een atmosferisch geluid met zo nu en dan een kurkdroge distorted gitaarriff die herinnering oproept aan Scott Walker's Bish Bosch uit 2012.

Een album waar ik waar ik wel meer overeenkomst mee zie. Niet zozeer qua sound, beide beschikken immers over hun totaal unieke klank. Maar het is juist op dat vlak dat ze naar mijn idee wel ongeveer in dezelfde categorie vallen.

Er wordt iets heel aparts neergezet wat niet zo gemakkelijk te doorgronden valt maar na enige investering toch behoorlijk de moeite kan lonen.

Jawel.

Om het album echt te leren kennen en op waarde te schatten is het naar mijn idee met name belangrijk de songs en de cine beide goed uit te pluizen om zo dus meer inzicht te verkrijgen in het hele fragmentarische gebeuren.

Een luisterervaring welke enige inspanning vraagt dus.

Ben er zelf nog niet helemaal maar de indruk staat al redelijk, vandaar dat ik voor nu inzet op vier sterren.

Ik geef het eens wat meer aandacht de komende dagen.

Toch minimaal een van zijn sterkste releases van de laatste jaren vermoed ik.

Niet een album waar je snel snel naar luistert. Niet een album waar de grote, melodische en lange prog-nummers (à la "A Louse is not a home") op staan. Ook niet het album met de kleine diepsnijdende melancholische love songs ("Vision", ik zeg maar wat). Ik heb zowat elke noot gehoord die Hammill (en VdGG) ooit heeft uitgebracht. Maar dit album kostte me 30 luisterbeurten. Ik liep verloren. Vond kop noch staart. Verveelde me ook. En plots ... was het er: het inzicht dat dit tot het allerbeste behoort wat Peter Hammill ooit gemaakt heeft. Wat een eigengereidheid om een album vol anti-songs een dergelijke diepgang, unieke/bevreemdende sfeer en een onbehaaglijk maar duidelijk aanwezig gevoel van eenheid mee te geven. Niemand doet het deze man na.

Zou hem ook nog wel eens willen luisteren heb de cd hier.

Maar geen cd speler.

Niet beschikbaar voor streamen.

Hoe nu verder.