Michael Kiske - Instant Clarity (1996)

Stuk voor stuk aardige nummers, en de stem van Kiske is een goede maar het album biedt weinig bijzonders.

Dit album is niet meer dan een verzameling liedjes die bij god's gratie zo nu en dan langs komen in mijn mp3 playlist

Ik kan me wel bij ToetnL aansluiten, leuke nummers maar geen cd die je helemaal uit kunt zitten. Af en toe een paar nummers gaat aardig, dankzij de stem van Kiske

Prima debuut van Kiske als solo artiest. Zoals hierboven al aangegeven geen wereldschokkend of baanbrekend album. Gewoon oerdegelijke (hard)rock voorzien van de (zeer) fijne stem van Kiske. Dat alleen al maakt het luisteren een fijne ervaring. Eén nummer springt er wat mij betreft toch wel bovenuit, namelijk Always. Wat een hartverscheurend mooie ballad! Zeker als je je bedenkt dat het is opgedragen aan z'n oude band maatje Ingo Schwichtenberg. Je voelt gewoon dat Kiske het er moeilijk mee heeft. De emotie spat er werkelijk vanaf. Een ander leuk detail is dat Adrian Smith (destijds ex-Iron Maiden) een riedeltje meespeelt op een aantal nummers. Net als Kai Hansen. Als laatste nog een pluim voor het fraaie artwork. Van de hand van de bekende Hugh Gilmour. Het lijkt er op dat er destijds de nodige (hoge) verwachtingen omtrent dit album waren. En dus het nodige budget voor handen was. De clip die bij het al eerder aangehaald Always is gemaakt is ook geen prutswerk namelijk. Sterker; ik vind het een geweldige clip!

Matig album met als dieptepunt het nummer, dat het al zegt So Sick.