Justin Townes Earle - Absent Fathers (2015)

Zo dat is snel. Meer info in onderstaand artikel.

Justin Townes Earle Announces Absent Fathers, Covers ?Dreams? by Fleetwood Mac | Justin Townes Earle - justintownesearle.com

Inderdaad snel! Ik moet Single Mothers eerst nog wat vaker luisteren, kwartje is (nog) niet gevallen.

Duurde bij mij ook een poosje, maar inmiddels heeft Single Mothers bijna een plek in mijn top 10 van 2014 verdiend.

Ik heb het vermoeden dat Single Mothers een dubbelaar had moeten zijn en dat de maatschappij daar anders over dacht...

Uit de link die ik bovenaan heb geplaatst maak ik op dat Justin zelf heeft besloten om uiteindelijk van een dubbelaar af te zien. Elke plaat moet zijn eigen statement maken, vond hij.

Lastig lastig lastig, wellicht dat dit na meerdere draaibeurten gaat groeien. Dat deed de voorganger in ieder geval wel, vanavond maar eens mee in de auto.. Ik heb een beetje het idee dat dit het onderuitgezakte deel is van de nummers, en deze zijn niet slecht, maar springen er ook niet uit. Het is allemaal wel erg naakt en kabbelt een beetje. Misschien toch een grote opgave voor onze Justin, die normaliter ieder kalender jaar met een plaatje van net 29 minuten aan komt zetten.
Tussen beiden nog geen half jaar. We gaan het merken..

Ik ben hier nou niet bepaald onder de indruk van. Het zijn veel wat standaard Country tunes en mede hierdoor "kabbelt" de plaat inderdaad maar wat voort. Verder vind ik hem vocaal ook niet heel erg sterk. Goed, hij klinkt een stuk beter dan wanneer ik een poging zou doen, maar ik vind hem er niet uitspringen.
De korte speelduur weet hem te redden, want als dit een uur of langer zou duren, dan zou ik het verschrikkelijk saai beginnen te vinden. Niet zo mijn ding.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - Absent Fathers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Justin Townes Earle oogstte vorig jaar lof, maar toch ook flink wat kritiek met zijn vijfde plaat Single Mothers. Ik vond het persoonlijk echter een hele sterke plaat. Dat de plaat binnen enkele maanden al weer een vervolg krijgt is wat mij betreft dan ook goed nieuws.

Absent Fathers werd gelijktijdig met Single Mothers opgenomen en doet in vrijwel alles aan zijn voorganger denken. De thematiek (relaties in de brede zin van het woord) is voor een groot deel gelijk, het artwork lijkt sprekend op elkaar en, misschien nog wel het meest opvallend, de platen zijn in muzikaal opzicht op zijn minst broers en zus.

Wanneer een muzikant er voor kiest om snel na elkaar meerdere platen in een serie uit te brengen, is dat meestal zo om in muzikaal opzicht totaal verschillende wegen te kunnen bewandelen. Justin Townes doet dat zeker niet. De meeste songs van Single Mothers hadden ook op Absent Fathers kunnen staan en vice versa.

Dat betekent dat we ook op Absent Fathers een vooral ingetogen spelende Justin Townes Earle aan het werk horen en mij bevalt dat wel. Ook Absent Fathers staat weer vol met fraai ingekleurde songs met vooral invloeden uit de folk, country en blues. De dynamiek die de vroege platen van Justin Townes Earle kenmerkte schittert ook dit keer door afwezigheid, al willen de gitaren best een aantal keren uithalen.

Ook Absent Fathers doet me weer wat denken aan de vroege platen van Ryan Adams, hier en daar voorzien van een vleugje Chris Isaak of zelfs Counting Crows. Het is muziek die na de release van Single Mothers in rootskringen als tam of zelfs saai werd omschreven, maar daar begrijp ik nog steeds niets van.

Absent Fathers is net als Single Mothers een mooie laid-back rootsplaat. Het is een rootsplaat met fraai akoestisch en elektrisch gitaarwerk, een heerlijk weemoedig klinkende pedal steel en natuurlijk de mooie stem van Justin Townes Earle.

Absent Fathers is, net als zijn voorganger, een zeer persoonlijke plaat en dat hoor je in de vocalen. Justin Townes Earle legt flink wat emotie in zijn vocalen, wat Absent Fathers een bijzondere lading geeft, die de lading van zijn voorganger overtreft. Het is een lading die bij mij aankomt, maar ik had na Single Mothers ook niet anders verwacht.

Absent Fathers komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij (ik heb de plaat al een maand of drie in huis) en steeds weer ben ik onder de indruk van de intensiteit van de muziek van Justin Townes Earle, van de fraaie instrumentatie van de plaat, van de weemoedige vocalen en de knappe songs. Het is misschien tammer dan we van hem gewend zijn, maar met de kwaliteit is echt helemaal niets mis, integendeel.

Met Absent Fathers heeft Justin Townes Earle inmiddels zes platen op zijn naam staan. Het zijn zes platen van een bijzonder hoog niveau en het zijn bovendien zes platen die qua niveau niet heel veel onder doen voor het beste werk van zijn beroemde vader. Er zijn maar heel weinig kinderen van grote muzikanten die dat kunnen zeggen. Later dit jaar nieuwe platen van vader Steve en stiefmoeder Allison, maar voorlopig zet Justin Townes de toon en ligt de lat hoog. Erg hoog als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Het genre waarbinnen Justin Townes Earle opereert is over het algemeen niet al te ingewikkeld. Na 1 of 2 luisterbeurten weet je meestal wel waar het met dit soort albums naar toe gaat. Bij het tweeluik Single Mothers / Absent Fathers ligt dat totaal anders. Bij Single Mothers duurde het een behoorlijk aantal luisterbeurten voor het kwartje viel en dat is met dit album niet anders. De stijl is niet veel anders dan Single Mothers, maar veel nummers zijn nog iets ingetogener dan op de vorige en dat maakt het uiteindelijk misschien nog wel interessanter. Je moet er nog meer moeite voor doen om er van onder de indruk te raken. Maar uiteindelijk is het toch weer gelukt. Op Single Mothers stonden iets meer nummers die makkelijk in het gehoor liggen. Ik noem het titelnummer of White Gardenias. Zulke pakkende songs ontbreken hier grotendeels. Maar nummers met de intensiteit van Day & Night, When the one you loves loses faith, Slow Monday en het fantastische slotnummer vind je op Single Mothers weer minder. Dus zou je kunnen zeggen dat er ondanks de overeenkomsten in stijl toch ook nog genoeg verschillen zijn. De keuze om van Single Mothers en Absent Fathers 2 afzonderlijk albums te maken is in mijn ogen de juiste geweest. Zo behoudt elk album op zich zijn kracht en eigen verhaal. Dat was ook precies Earle's bedoeling. Absent Fathers is Country soul op zijn best.

Voor de liefhebbers, op de website van Popmagazine Heaven worden 2 vrijkaarten wegegeven voor zijn concert op 1 februari : Justin Townes Earle te geef | Heaven - popmagazineheaven.nl

Tevens op RealRootsCafe en Altcountry.nl

Ja ik verkoop op de zaak ook tickets voor deze jongeman, slechts 45 kaarten verkocht voor rotown zo ver... vind t niet gek dat ze verloten om die zalen nog n beetje te vullen.