Paul de Leeuw - De Leeuw Zingt Long (2014)

Ik zou niet zo snel een album van Robert Long hebben aangeschaft. Wilde dit album toch een kans geven vanwege de leuke gastartiesten. En het is, eigenlijk boven verwachting, een heel leuk album met een paar hele mooie liedjes.

Waar het fout gaat is als iemand die niet zo heel mooi kan zingen liedjes gaat zingen van iemand die heel mooi kon zingen en het juiste gevoel in de teksten kon leggen.
Nummers als 'Thorbeckeplein' en 'Waar wou je heen gaan' zijn parels in het werk van Robert Long, en door hem al in een definitieve versie op plaat gezet. Paul de Leeuw bedoelt het heel goed, maar maakt meer kapot dan dat hij echt interesse wekt voor de originele versies.

Ook gehoord. Dat wil zeggen: heb van de cd een goede indruk gekregen zonder elk nummer compleet te hebben beluisterd. Bovenstaande kritiek is terecht. Ik wil nog een stap verder gaan. Paul de Leeuw is niet in staat om wat voor diepgaand gevoel dan ook in welk liedje dan ook te stoppen. Dat is althans mijn mening. Daar moet je én de juiste stem, én de juiste klank, én het juiste karakter voor bezitten. De Leeuw mist die gave. Daarom komt hij het best tot zijn recht als de stemming stijgt, hij uit de losse pols kan zingen en het blijft bij vrolijke oppervlakkigheid. Waar natuurlijk niets mee mis is! Sterker nog, ik heb hem vaak genoeg met een glimlach kunnen aanhoren. Zo'n nummer als 'Vlieg Met Me Mee' kan ik best waarderen. Zijn vertolking van 'La Solitudine' (Ik Wil Niet dat je Liegt) slaat de plank weer finaal mis.

Dit is leuke achtergrondmuziek die nooit de diepgang wil bereiken om de liedjes van Long écht tot leven te wekken. En dat is gezien het songmateriaal, waar het niet aan ligt, eigenlijk doodzonde.