John Grant - John Grant with the BBC Philharmonic Orchestra: Live in Concert (2014)

Een album om naar uit te kijken, wat ik al gehoord heb klonk erg goed.

Ik zet mijn vraagtekens nog bij de release, is hij alleen via Bella Union te krijgen?

Nee ook via Bol.com en Amazon.

Vreselijk goed concert, 5 sterren op voorhand.

Hij heeft me ooit één van de mooiste concerten bezorgd (Rotown: duo optreden) en de dag erna hem nog puur toevallig tegenkomen in de boekwinkel..... een herinnering om nooit te vergeten.

John Grant lijkt me een geweldig persoon, is een fantastische zanger en aan zijn discografie kan nu een mooie live cd worden toegevoegd (helaas niet op lp) in samenwerking met het BBC orkest.
Vandaag lag het in mijn brievenbus.

Zoals te verwachten zijn de nummers extra dik aangezet met zo'n bombastisch orkest. De nummers kunnen het hebben.
Prachtplaat van een prachtartiest! Meer kan ik er niet van maken.

Fraaie hoes! Ik zag Grant recent nog op de BBC waar hij als gastvocalist optrad met hetzelfde BBC Philharmonic Orchestra, dat met Boy George een live uitvoering ten gehore bracht van het Culture Club album "Colour By Numbers". Jimmy Sommerville deed ook een nummer mee, en zo waren er nog meer gasten.

Grant zong "Black Money" overigens en deed dat helemaal niet onaardig. Ik ga dit album zeker ook beluisteren.

pffff wat is dit mooi zeg! super idee van john zijn nummers en zijn stem lenen zich perfect hiervoor, nu damien rice nog met orkest en ik ben dik te vreden dit jaar

geweldige cd

Veel nummers komen live beter uit de verf dan op het studioalbum. Het gaat dan voornamelijk om de iets tragere nummers. De dreigende introductie van Pale Green Ghosts is fraai, maar dit is het enige nummer waarvan ik de elektronische studio-uitvoering meer kan waarderen.

Sowieso een instant 4,5e ster, want John Grant is een fantastische artiest.

Dat ben ik dan niet met je eens, hier vind ik de versies toch soms net op het randje. Iets te veel bombast.
In de studioversies komen de nummers echt bij me binnen, deze live uitvoeringen doen dat niet, hoe goed ik ze ook vind.

Ik dacht dat voordat jij iets te bombastisch zou vinden er minstens vijf filharmonische orkesten mee zouden moeten spelen...

Maar ik snap het zeker. Ik luister nu naar Sigourney Weaver, en daar klopt het zeker: een fluitje teveel?

Dat klopt helemaal, maar op de 1 of andere manier vind ik het hier soms iets té en ik heb het gevoel dat hij er in Caramel zelfs even heel veel moeite mee heeft om er goed in te komen, iets wat ik live niet gewend ben van hem.

In It Doesn't Matter To Him vind ik de blazers soms echt niet mooi uit de verf komen.

Ik ben dol op bombast maar het moet dan wel goed gebeuren. Heel soms heb ik momentjes dat ik daar aan twijfel hier en dat heb ik b.v. niet bij het album van Antony met orkest.
Maar het is de enige kritiek op een verder geweldig album van een artiest die ik heel erg hoog heb zitten.

Wat raar is, is trouwens dat op de sticker op de hoes 'including.. blabla' ook Black Belt staat vermeld, maar deze is niet op het album terug te vinden. .

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Grant & The BBC Philharmonic Orchestra - Live In Concert / The Czars - Best Of - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant John Grant bracht met The Queen Of Denmark (2010) en Pale Green Ghosts (2013) twee totaal verschillende en twee verrassend succesvolle soloplaten uit.

Het succes van de platen stelde John Grant in de gelegenheid om zijn songs te vertolken met een groot orkest, een lang gekoesterde wens, en het resultaat hiervan is nu te horen op John Grant & The BBC Philharmonic Orchestra Live In Concert.

Dat leek op voorhand niet meer dan een tussendoortje, maar het is een tussendoortje dat verrassend goed uitpakt.

Persoonlijk ben ik niet gek op de combinatie van popmuziek en grote orkesten. Ik heb direct associaties met The Night Of The Proms of, misschien nog wel erger, Symfonica in Rosso en dat zijn geen associaties waar ik vrolijk van word. Het zijn associaties die gelukkig weinig te maken hebben met de live-plaat van John Grant.

De Amerikaan laat zich weliswaar bijstaan door een flink uit de kluiten gewassen orkest, maar nam hiernaast zijn band mee, wat zorgt voor een verrassende wisselwerking, opvallend veel dynamiek en een bijzonder geluid. Het orkest past prachtig bij de vaak wat zwaar aangezette maar ook tijdloze songs van John Grant, waarbij het niet eens zoveel uitmaakt of hij songs vertolkt van The Queen Of Denmark of van Pale Green Ghosts.

John Grant heeft een stem die uitstekend gedijt in een vol of zelfs overdadig instrumentarium en ook een heel orkest brengt hem niet van de wijs. Integendeel zelfs. De combinatie van de stem van John Grant en een hele batterij strijkers en blazers blijkt een verrassend fraaie combinatie.

Nog veel verrassender is de fraaie wijze waarop de muziek van de band van John Grant en het orkest combineren. Dat is misschien nog niet eens zo verrassend wanneer de band op vooral organische wijze ondersteunt, maar ook de combinatie van klassieke klanken en elektronica blijft verrassend makkelijk overeind.

Er was vorig jaar nogal wat kritiek op het bij vlagen zwaar elektronische geluid van Pale Green Ghosts. Ik was het daar niet helemaal mee eens, maar een ieder die niet uit de voeten kon met alle elektronica kan nu alsnog ervaren hoe krachtig de songs van de tweede soloplaat van John Grant zijn.

Ik had op voorhand geen hoge verwachtingen van deze plaat, maar wat is het een mooie plaat geworden. Het is een plaat vol prachtige en meeslepende versies van de inmiddels van John Grant bekende songs en het zijn allemaal versies die iets toevoegen aan de originelen, waardoor John Grant opeens drie prachtige platen op zijn naam heeft staan. John Grant & The BBC Philharmonic Orchestra: Live In Concert is een prachtige sfeervolle, maar ook avontuurlijke, plaat van een singer-songwriter die de afgelopen jaren terecht is onthaald als grootheid.

Eén en één is nog niet altijd twee. De nummers zijn prachtig, maar dat wisten we al. Orkestratie is erg uitbundig, maar dat mag.
Ik vind hem echter wel maar matig bij stem. Het orkest wordt soms voor mijn gevoel als een icebucket over de man uitgestort, waardoor hij toch in het gedrang komt. En dan bedoel ik niet de uitglijder bij het begin van Caramel. Sterker nog, daar siert het hem dat het erop is blijven staan en niet is weggemoffeld. Nee, het lijkt wel alsof soms (luister bijvoorbeeld naar GMF) het orkest veel te luid is gemixt.

Maar nogmaals, de nummers blijven prachtig.

Ik vind juist dat overdadige op GMF wel mooi en passend. Er zijn een aantal nummers waarop ik het minder vind werken, de opener is wat moeizaam wat dat betreft. Soms lijkt het net niet lekker in de mix te zitten.

Het nummer staat nu op.... dat dus........ het blijft raar om juist uit mijn mond te horen maar ik vind de bombast hier net te vaak niet helemaal goed uitpakken.

Maar misschien is dat ook wel de reden dat zijn optreden in Rotown met slechts 1 begeleider op toetsen ook wel één van de beste optredens is geweest die ik meegemaakt heb en ook daar geldt dat ik meestal niet zo heel erg dol ben op dat soort gestripte optredens.

Hier vind ik dat John soms erg veel moeite moet doen om in de power van het orkest mee te gaan.

helemaal mee eens

Dit is bij nader inzien toch mijn favoriete john grant! Zijn stem heeft genoeg power om overeind te blijven naast n orkest

oh wat ben ik blij dat ik deze cd heb. Nog nooit tegoei beluisterd, en ik kende John enkel van The Queen of Denmark (wauw), maar dit album toch min of meer blindelings besteld. Dank u MM & bovenstaande recensenten!
Bij elke luisterbeurt groeit 'ie, en zoals eerder beschreven is de toevoeging van het orkestrale bombast een grote meerwaarde.