Arlo Guthrie - Arlo Guthrie (1974)

Het hoogtepunt op dit album is de versie van Arlo van Deportees, een nummer geschreven door z'n vader. Er doen voor mij veel bekende muzikanten aan dit album mee, al kan ik ze er niet één twee drie uitpikken. Zo zijn er Ry Cooder, Jesse Ed Davis, Doug Dillard, Buddy Emmons, Chris Ethridge, Jim Gordon, Jim Keltner en Spooner Oldham. Dat Cooder meedoet is wellicht te wijten aan de producer Lenny Waronker en engineer Lee Herschberg, die beiden aan Cooder albums gewerkt hebben.

Het zevende album van deze singer-songwriter, tevens de zoon van..
En opnieuw heb ik het album voor 1 euro uit een vinyl outlet kunnen halen. Eigenlijk onvoorstelbaar en dat geldt ook voor het feit dat Arlo totaal in het vergeethoekje is beland.
En dat is erg jammer.

Dit album laat duidelijk zien dat Arlo Guthrie al lang niet meer enkel de grappige hippie folkartiest is van 'Alice's Restaurant'. Vanaf het tweede album bouwt Arlo Guthrie aan een repertoire dat bestaat uit covers (vaak ook één van zijn vader Woody), een aantal eigen nummers en muzikaal redelijk afwisselend met folk, blues, gospel en soms zelfs wat jazz.
Dat is ook op dit album duidelijk te horen.
Arlo Guthrie's voorliefde voor nostalgie, gecombineerd met zijn idealisme uit de jaren '60, zou ook makkelijk tot voorspelbare folk kunnen leiden , maar dat is dus niet het geval. De muziek blijft fris dankzij zijn sterke gevoel voor traditie, toewijding en goede smaak.
De tirade tegen Nixon, "Presidential Rag", en het pleidooi voor vrede in het Midden-Oosten, "Children of Abraham", vormen een mooie omlijsting voor Woody Guthrie's "Deportees" dat er precies tussen zit, terwijl Jimmie Rodgers' "When the Cactus Is in Bloom" goed past bij Arlo's landelijke verhalen "Me and My Goose" en "Bling Blang". Elders in het album doet "Nostalgia Rag" denken aan Randy Newman, "Go Down Moses" wordt begeleid door een volledig gospelkoor, "Won't Be Long" heeft een country-achtige sfeer en "Hard Times" is berg(jodel)muziek.
Al met al flink wat afwisseling op deze plaat van Arlo Guthrie.
Verder heeft Arlo Guthrie weer uitstekende muzikanten rondom hem heen verzameld en ook de productie is prima.
Het is echt nog een singer-songwritersplaat uit het midden van de jaren 70, maar mag van mij zonder meer uit de vergetelheid worden gehaald.