Wat een slechte jazz! Stukken waarop Keith piano speelt gaat nog wel, maar als hij de saxofoon ter hand neemt dan is het echt kommer en kwel. Eindeloos lang gepriegel, op het irritante af. Laat dit album links liggen en koop een van zijn 20 (!) andere jazz albums die hij later gemaakt heeft (standards, vol.1, standards live, Tokyo '96, At the Blue Note,om er maar eens een paar te noemen.