Jóhann Jóhannsson - Englabörn (2002)

Nee nee, het kan niet dat een album als dit nog geen een bericht erbij heeft staan.

Dit is een album dat ik een tijdje ken nu, via ElMeroMero, en het bewijst voor mij dat Sigur Ros niet het enige interessante uit IJsland zijn. En hun thuisland is niet de enige overeenkomst. Waar Sigur Ros mij meeneemt naar een soort droomwereld doet Johann dit ook. Alleen de stem in het eerste nummer geeft me al zo’n enorm ontspannen gevoel dat ik de rest van het album eigenlijk niet eens meer uit mijn stoel op wil staan, maar gewoon genieten van de strijkers die me voorgeschoteld worden.
Want strijkers is het hoofdwoord hier, waar Sigur Ros met een post-rock-benadering en een hele hoge stem komt doet meneer Johannsson het voornamelijk met klassieke arrangementen met veel strijkers. Ook zo nu en dan een heel ontspannen piano, zoals in het derde nummer.

En laten strijkers, vooral viool en cello, nou net mijn favoriete instrumenten zijn. Enorm spannend en dreigend zijn deze strijkers niet. geen taferelen als in nummers als A Silver Mt. Zion – Take These Hands and Throw Them in the River, een nummer wat me telkens weer bang maakt (ook geweldig). Dit is meer avond-muziek, die je gewoon vanuit je stoel moet draaien, en je meevoert naar weet ik veel waar, maar het is er wel mooi .

Het album begint bijna droevig, de violen klinken zielig, alsof er net iets ergs gebeurd is. Vanaf het 5e nummer komt er iets percussie in, en wordt het tempo wat hoger, wat zeker niet minder mooi is. Die enkele viool die in het 5e nummer een tijd lang het voortouw neemt is echt geweldig mooi, voor mij het mooiste moment van het album. Vanaf dit nummer wordt ook het geheel iets spannender, iets onrustiger, maar dit blijft voor mij heel mooi. In ‘Karen Býr Til Engil’ wordt de sfeer zowaar dreigend, met dan weer daar een paar vrolijke belletjes overheen.. echt het idee dat er elk moment iets kan gebeuren.

Hierna wordt het iets minimaler, maar de strjikers blijven volop aanwezig. Ik zou me voor kunnen stellen dat mensen dit eentonig gaan vinden, maar ik kan er zelf niet vaak genoeg voor luisteren. Ik raak er op de een of andere manier altijd een beetje opgewekt van. Hierdoor besef ik hoe eenvoudig muziek soms kan zijn zonder aan kwaliteit in te hoeven leveren. Niet dat het altijd eenvoudig is, maar soms kan iets simpels als 1 instrument dat goed wordt bespeeld al een hele fijne reactie geven.

En het eindigt weer net als het begonnen is, met Odi et Amo, een blokje genieten. En dan is het even ‘wakker worden’ en iets volgend moois opzetten

in 2006 (of is het al langer geleden?) heet Johannsson een performance gegevenvan dit stuk in de Laurenskerk.

gezien? was groots

alleen de stokvis die erbij geserveerd werd, wat hadden ze daarmee uitgespookt?

tsja, vast een IJslandse specialiteit

(mocht je het nog niet weten...daar eten ze haai die eerst 1 jaar onder de grond heeft liggen rotten, want anders is het niet eetbaar....en dat STINKT)

er staat nu pas een recensie in HUMO van deze plaat?

moet het eens uitpluizen want ze krijgen 4 sterren (het maximum), HUMO mag er dan wel soms naast zitten, maar met hun 4 sterren zitten ze er meestal op

Er is inderdaad pas een heruitgave geweest door 4AD. Waarom weet ik eigenlijk niet. Touch is toch een goed verkrijgbaar label dacht ik zo.

er is ook een japanse heruitgave op P-vine die claimt twee bonustracks te hebben toegevoegd.

'claimt'... want ik vind ze niet terug.

Het genoemd gezegd, en de moderator was daarbij de eerste (ere wie ere...), dit is een ontzettend mooie plaat. Wie oren heeft en wil luisteren moet snel naar de platenwinkel!

Na de recensie in Humo ben ik deze toch ook maar eens gaan zoeken en ik moet zeggen dat ik volledig akkoord ga met de vier sterren die ze daar geven. Perfecte plaat voor op een vroege, besneeuwde en ijskoude zondagochtend, gesteld dat een mens dan al muziek zou luisteren in plaats van te slapen natuurlijk. Kan zowel fungeren als achtergrondmuziek (al doet dat afbreuk aan de kwaliteit van de muziek) als als cd om je 47:55 minuten lang even weg van de wereld te wanen.

Het deed me, vanaf het tweede nummer, trouwens een beetje denken aan Esmerine omwille van de alom aanwezige strijkers, al is deze plaat wel iets rustiger. Mooie muziek!

vier sterren is wel het maximum bij HUMO

wel leuk dat deze plaat langzamerhand toch brede erkenning krijgt.

Was er bij. Was inderdaad een goed optreden. Sinds toen ben ik opzoek gegaan naar Johann Johannsson.

vaker gezien ?
ik check z'n site wel eens, maar om nou te zeggen dat ie de wereld plat tourt ....

Vertel mij wat: ik heb zelf viool gespeeld en man man man wat had ik ook graag cello willen leren spelen (een mens kan niet alles tegelijk helaas).

Maar laat ik dan ook mededelen dat jouw recensie geheel aan me voorbij is gegaan terwijl alleen deze ene zin al genoeg is om voor een enorme wake-up call te zorgen.

Vervolgens is opener Odi et Amo al meer dan genoeg om zeker te weten dat ik blijf bij mijn voorkeur qua instrumenten.
De muziek alleen al zorgt voor rust, puurheid en weet me te raken. De zang zorgt voor zeer lichte vervreemding maar weet weg te blijven uit de hoek 'laten we eens lekker tegendraads doen' en haalt het ook weer een beetje weg uit de 'klassieke wereld' en dat weet ik goed te waarderen.
Klassiek ligt wel erg op de loer in het titelnummer Englabörn maar dan niet van het zware soort. Ontroering veroorzaakt het in elk geval zeker. Als op Jól & Karen de piano ook nog eens een rol toebedeeld krijgt kan ik mezelf een tevreden luisteraar gaan noemen.
Ik kan me voorstellen dat mensen dit eentonig gaan vinden zoals The Scientist ook al opmerkte. Want op Thetta gerist a bestu baejum ga je dat gevoel enigszins krijgen ook al heb ik daar zelf niet zo'n last van als ik de vibe goed te pakken heb.
De ritmesectie op Sálfræthingur zorgt er in elk geval voor dat de aandacht behouden weet te blijven en hoe heerlijk triest weet de viool toch te blijven ondanks dit op het eerste gehoor best vrolijk aandoende nummer.
"Eg Sleppi þÉr Aldrei" komt wat dreigender over en lijkt een omslag te gaan vormen want Sálfræthingur Deyr klinkt een stuk zwaarder door de cello en krijgt hiermee een aardig donker randje alsof de zon langzaam verdrongen is door een grote, donkere wolk.
Als vervolgens op Bað de eerste druppels uit de hemel vallen weet je dat dit album eigenlijk behoorlijk avontuurlijk te noemen valt.
"Eg Heyrði Allt Án þEss Að Hlusta" weet een schitterende melancholie te creëeren en op nummers als deze besef ik weer goed dat strijkers zo ongelooflijk veel bij mij los kunnen maken: schitterend. Na deze 2 minuten ben ik telkens helemaal stil en die stilte zet zich op de een of andere manier voort op Karen Býr Til Engil . Als klein jongentje raakte ik altijd in trance als ik door de Eftelings Diorama wandelde: het miniatuurwereldje waar de treintjes doorheen raasden. Telkens als ik dit nummer hoor moet ik daar aan denken en hoop ik dat ik die beleving als 38-jarige weer even weet te vangen. Ook op Englabörn - Tilbrigthi lukt me dat aardig want ik hoor de treintjes hier lekker doordenderen. Wat dat aan gaat is dit behoorlijk beeldende muziek voor mij.
Eg Átti Gráa Æsku" is dan het knipperen met de ogen als je die donkere Diorama-wereld uitstapt regelrecht de zon in. Alles komt weer tot leven en je bent weer onder de mensen. Het is een uiterst sfeervol stukje muziek.
Dat het niet allemaal fleurig en vrolijk is bewijst Krókódíll dan wel weer: pure melancholie die uit je boxen druipt. Tergend langzaam kruipt het je hele lijf en leden binnen.
"Ef Ég Hefði Aldrei..." weet dat moment goed vast te houden om vervolgens op ...Eins Og Venjulegt Fólk toch iets hoopvols ten gehore te brengen hoe somber het nog steeds ook klinkt.
Wat dat aan gaat is Odi et Amo - Bis een duidelijk eindsignaal. Tevens een signaal dat er nog altijd vreselijk mooie muziek gemaakt kan worden. Je moet er voor in de stemming zijn en het is zeker niet voor iedereen weggelegd maar nergens is dit ontoegankelijk en voor mij persoonlijk ook nergens saai.
Het heeft even geduurd voor de boodschap bij mij aankwam maar uiteindelijk heb je wel wat. Misschien ben jij de volgende? Over twee jaar misschien weer iemand hier die zijn lofzang uit?

Ik had alledrie de cd's die meneer J'óhannsson na deze had gemaakt, welke ik in chronologische volgorde met 4*, 4,5* en 5* had beoordeeld. Echter, de trend terugvolgend zou Englabörn op 3,5 moeten gaan uitkomen maar niets blijkt minder waar. ook dit debuut is weer van uitzonderlijk hoog niveau. Een score komt later, na vele luisterbeurten.

Ik heb dit album gisteravond voor het eerst beluisterd (naar aanleiding van mijn goede ervaring met Fordlândia), en ik viel haast van mijn stoel van het eerste nummer... Prachtig.

Wat me opvalt is dat hierboven nog niemand heeft opgemerkt dat die stem in Odi et Amo met een computer is gemaakt. Heel bijzonder hoe hij een kille computerstem weet te gebruiken om een zeer emotioneel nummer te maken.

dat is inderdaad heel mooi aan dat eerste nummer. Hij gebruikt ´kille´ apparatuur om een warme song te maken. heel knap gedaan en voor mij het mooiste nummer van die plaat

een van de meest onderschatte artiesten toch, prachtige schijf van Johan Johanson !!!

Heeeeeeeeeeeeeeeeel mooi, wat kan ik er anders over zeggen. Verstilde sfeerbeelden. Adembenemend.

Ik begrijp alleen niet wat hier avant-garde aan is.

Was van plan om Mandy (OST), postuum verschenen, te kopen - maar al spotifietsend besloten ervan af te zien. Dit album is nu als dubbel-lp op vinyl (remastered) leverbaar, met op de 2e schijf alternatieve versies van o.a. Sakamoto. Die heb ik nog niet gedraaid, maar verder staat dit album als een goed onderhouden, pas opnieuw geschilderd huis

Is er iemand die warme gevoelens krijgt van het artwork van Englabörn? Stuur mij dan eens een pm.

Misschien Tinder eens proberen?

Daar ben ik al een tijdje gebanned. Maar, mooie hoes?

Ja.

Goede plaat dit, maar als je dit na Orphée draait is ze toch een pak minder.