menu

Barclay James Harvest - Octoberon (1976)

mijn stem
3,63 (38)
38 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. The World Goes On (6:27)
  2. May Day (7:57)
  3. Ra (7:18)
  4. Rock N' Roll Star (5:17)
  5. Polk Street Rag (5:37)
  6. Believe in Me (4:21)
  7. Suicide? (7:53)
  8. Rock N' Roll Star [Early Mix] * (4:53)
  9. Polk Street Rag [First Mix] * (5:30)
  10. Ra [First Mix] * (7:20)
  11. Rock N' Roll Star [Marquee Studios] * (3:15)
  12. Suicide? [First Mix] * (7:53)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 44:50 (1:13:41)
zoeken in:
4,5
Ik heb alleen de vinyl versie, maar ben nog op zoek naar de CD. Kan me iemand trouwens eens vertellen waarom je uberhaupt zo moeilijk iets vind van BJH???? De groep behoort voor mij tot één van de mijlpalen in de rockgeschiedenis, en je zal ver moeten zoeken om iets beter te vinden in symphonische rock...

Deze plaat is waarschijnlijk niet de beste van de groep, maar staat overeind als een paal: uitmuntend en dus een 4,5 voor mij...

avatar van ChrisX
MarcFoto schreef:
Ik heb alleen de vinyl versie, maar ben nog op zoek naar de CD. Kan me iemand trouwens eens vertellen waarom je uberhaupt zo moeilijk iets vind van BJH????

Alle albums uit het tijdperk Woolly Wolstenholme (t/m XII) zijn allemaal opnieuw uitgebracht met uitgebreid boekwerkje en vaak best wel interessante bonustracks. Bij mijn weten zijn al deze edities nog steeds te krijgen alleen tja, je moet niet verwachten dat je ze in de winkel tegen komt.

avatar van Gert P
3,5
Plato heeft af en toe wat liggen verder wat bij bol.com. maar allemaal heel sporadisch.
Zoek zelf ook nog e.e.a.
Heb gelukkig laatst de cd live uit 1874 kunnen bemachtigen.
Mischien is de grens over en in Duitsland kijken want daar zijn ze immens populair.

avatar van Villableeker
2,5
via Ebay is uit Duitsland nog genoeg te halen.

avatar van ChrisX
Gert P schreef:
Plato heeft af en toe wat liggen verder wat bij bol.com.


www.nlstore.nl al eens geprobeerd?

avatar van dynamo d
3,5
Nog in overvloed op cd via (zeer betrouwbaar) internet te verkrijgen:

http://www.amazon.co.uk/gp/offer-listing/B00009029N/ref=dp_olp_2?ie=UTF8&qid=1215634063&sr=1-1

Dit is ook nog een expanded edition. Ik begrijp dat hopeloze gezoek in de fysieke winkels niet zo goed meer.

4,0
Een lekker ouderwets symfoalbum van BJH met z'n goede mellotron sound.
Sommige nummers een beetje zwaar maar overall vind ik het een goed album.
Ra, Rock 'n Roll Star en Believe in Me vind ik mooi.

avatar van bikkel2
4,0
Een vrij ongewaardeerde plaat van Barclay James Harvest . Een band die niet het meest originele geluid had en een beetje in de subtop van de progrock bands van de 70er jaren circuleerde .
Toch in deze periode maakte de groep een aantal knappe platen .
Octoberon is een album die door het gebruik van de mellotron een lekker zweverig authentiek sfeertje met zich mee draagt . Het memoreert af en toe de stijl van The Moody Blues en zeker ook wat Beatlesinvloeden .
Fraai opgebouwde stukken en altijd genoeg melodieus .
Favoriete stuk is de afsluiter Suicide ? waar je in het slot van dit beladen stuk een man een trappenhuis hoort beklimmen , kennelijk onderweg naar zijn laatste sprong .
Mooie plaat .

avatar van novalepidoptera
5,0
Geniale album moeilijk om te zeggen wat het beste nummer is.
Je kunt hem gewoon op elke keer opnieuw afspelen.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik ben behoorlijk verrast door dit album. Ik ken BJH van hun commerciele hardrock (wat aardig is, maar niet hemelbestormend) en vandaar dat ik me nooit echt in de groep heb verdiept.

Deze LP kreeg ik van een vriend, en dit valt goed in de smaak. Een ietwat progressief getinte plaat met een erg unieke sfeer. Heel mystiek en zweverig met mooie samenzang.

Ik kan verder precies hetzelfde zeggen als bikkel2. Zoals zo vaak een helder en duidelijk stukje waarop hij de plank volledig raak slaat.

avatar van bikkel2
4,0
Thanx Stijn . Leuk om te horen . Ik lees ook graag jou stukjes . Je bent behoorlijk ingeburgert in de geschiedenis van de popmuziek .

avatar van Gert P
3,5
Stijn_Slayer schreef:
Ik ben behoorlijk verrast door dit album. Ik ken BJH van hun commerciele hardrock (wat aardig is, maar niet hemelbestormend) en vandaar dat ik me nooit echt in de groep heb verdiept.

Deze LP kreeg ik van een vriend, en dit valt goed in de smaak. Een ietwat progressief getinte plaat met een erg unieke sfeer. Heel mystiek en zweverig met mooie samenzang.

Ik kan verder precies hetzelfde zeggen als bikkel2. Zoals zo vaak een helder en duidelijk stukje waarop hij de plank volledig raak slaat.


Commerciele hardrock? Heb ik zeker een paar cd's gemist?

avatar van bikkel2
4,0
Ik denk dat Stijn kennelijk doelt op albums uit de jaren 80/90 (?) Ik ken BJH eerlijk gezegd meer als een vrij melodieuze symfoband die met enkele uitschietertjes daargelaten , meer neigt naar softrock . Maar ik ken niet heel veel albums meer van hun latere periode . Ik vond het erg gladjes worden op een bepaald moment .
Welcome To The Show vind ik een aardig album . Maar die staat bepaald niet vol van hardrock .

avatar van Gert P
3,5
Vind juist face to face en revolution days uitmuntende albums. Ik heb er vrijveel mag ik gerustig zeggen en ja het is wel sympho maar op een enkel rocknummerte na vrij rustig. Op de erste platen staan vooral de langere nummers maar ook p revolution dy staan er wel wat.
Ken niet alle titels zo uit mn hoofd maar over het algemeen is het prima te pruimen muziek.
En juist die rockers vind ik over het algemeen niet de beste nummers. Vindt dat ze he meer van de rustige nummers moeten hebben zoals suicide, medice man deze laaste vooral life en titles. Dat soort nummers een soort van ballads zeg maar.
Overigens wil ik er nog wat van bij kopen en de eerste is nu op dvda uitgebracht (once again)en wacht eigenlijk op nog een paar.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik heb even gekeken, maar ik heb een foutje gemaakt.

Ik verwarde ze met Bachman Turner Overdrive, al heeft BJH incidenteel ook wel een nummer gemaakt dat er naar neigt.

avatar van Gert P
3,5
Klopt Stijn, ja BTO is wat anders en op zijn tijd ook leuk...

Ozric Spacefolk
BJH en BTO met hun belachelijke band-namen door elkaar halen kan de beste overkomen... hahaha

Nee, verder hebben de bands (op wat baardhaar na) niets met elkaar te maken...

Octoberon is voor BJH-begrippen nogal experimenteel met een heel koor-stuk (May Day) een orkest (World Goes On) een hoorstuk aan het eind van Suicide en zelfs een tekst over een porno-film (Polk Street Rag).

Ra is het mooiste Woolly stuk en mss wel het mooiste symfo-stuk ooit.
De rockers op deze plaat rocken ook echt (Rock n Roll Star en Polk Street Rag)

Waanzinnige plaat met geweldig mooie hoes.
Mijn lievelingsplaat van deze band.

avatar van novalepidoptera
5,0
Even een aanvulling op mijn vorige resensie.
Het album begint al mooi met The world Goes on van holroyd.

May Day, vind ik een schitterend stuk muziek van leesmet een mooi koortje op het eind.
Ra, is het beste nummer op dit album gewoon subliem

Rock'n'Roll Star, het beste nummer van holroyd op dit album geweldig.
Polk Street Rag, een sterk nummer van lees.

Believe In Me, een heerlijk nummer van holroyd.
Suicide?,een heel goed nummer.

Een van hun beste albums (hardrock hebben ze nog nooit gemaakt ik heb al hun reguliere albums in bezit + alle live albums en een aantal verzamelaars. Daarnaast ook het solo werk).
Revolution Days vind ik ook een geweldige plaat.

Ozric Spacefolk
6 punten voor deze superplaat, zonder een enkel moment verveling. Alle symfo- maar ook hardrock elementen zijn aanwezig.

Ra is het mooiste Woolly-stuk ooit.

The World Goes On is het eerste nummer sinds jaren met orkest.

De rocker van John Lees (Polk Street Rag) werkt erg lekker en zo ook Rock 'n Roll Star van Les Holroyd. Het nogal korte Believe in Me is ook erg sterk en wat mij betreft net wat langer mogen duren.

Wat echt opvalt aan deze plaat, is het gemak en drust die het uitstraalt. Ook het meest experimentele werkje van de band, met 4 minuten durende zangstukken in May Day, 3 minuten hoorspel in Suicide?

De gitaarsolo's van John Lees worden alleen op Everyone is Everybody Else geëvenaard.

avatar van viking1
Nog zo'n topper van bjh.
Heerlijke zweverige weg droom muziek ha.

Allemaal top nummers,maar de mooiste nummers 1,2,3 ,7 en 8.
Heb de remaster de extra nummer zijn zeker van toegevoegde waarde.

Ozric Spacefolk
Ra is echt het beste en mooiste muziekstuk dat Woolly ooit heeft geschreven.

avatar van viking1
Idd erg mooi nummer.
Of het het mooiste nummer is(woolly) kan ik nog niet helemaal beoordelen daar voor heb ik nog niet alles van bjh gehoord,heb zo'n 6 cd's van hun(komen zeker nog meer ha).
Maar idd tot dus ver is ra zeker 1 van de vele topper van deze vergeten maar goede band.

Zet mijn bjh zoektocht gestaagd door.
Wie weet wat ik nog meer van hun ondek rara

Ozric Spacefolk
Once Again is ook een waanzinnig mooie plaat.

avatar van viking1
Heb ik en is idd prachtig.
Heb deze en bbc in concert,time honoured ghost,gone to earth,berlin,octoberon.

Wil nog wat meer van hun aanschaffen denk aan the first album,baby harvest,everyone....(staat goed aanschreven hier)....and other short...

En misschien x11 en eyes of the universe.
Deze 2 ken ik verder op een paar nummers na niet en live tapes of 1974 live.
Ken jij deze cd's van hun ortic?
Zo ja welke raad jij mij als muziek kenner/liefhebber aan?!

Op dit moment is honoured ghost mijn nummer 1 wat een heerlijke cd prachtig sound en top nummers prachtige hoes ademd een heerlijke herft sfeer uit.

Ozric Spacefolk
Alles vabn BJH uit de priode to en met 1978, dus tot en met XII vind ik allemaal erg hoogstaand.

Vanaf Eyes of the Universe gaat het steeds een beetje bergafwaarts.

Dus ik kan de volgende platen zeker aanbevelen: Everyone is Everybody Else, XII, Baby James Harvest, Other Short Stories en de liveplaten: Live('74) en Live Tapes ('78).

Van de jaren 80 zijn eigenlijk Ring of Changes en Victims of Circumstances nog best aardig.

avatar van viking1
Thanx ozric.
Ga mee er zeker verder in verdiepen in deze iets wat ondergewaarderde en vergeten band.
Of klink ik nu wat gedateerd ha.
Goeie muziek blijft altijd, blijf het maar een beetje promoten dat verdienen ze toch?

Net als jij ozric met de ook geweldige band gov't mule(vind ik ook geweldig)heb ik ook 6cd's van.

Dat ik dit muziek als oude rocker nog zo waardeer op zijn tijd haha.

avatar van bikkel2
4,0
Van de begin 90er jaren is Welcome To The Show geen onaardige plaat.
Wel wat gladjes, maar songmatig heel aardig.

Ozric Spacefolk
Deze is ook te gek: Mandalaband - The Eye of Wendor (1978)

Met een grote hoofdrol voor de bandleden van BJH...

Ozric Spacefolk

Misterfool
Ik kende BJH voorheen enkel van naam, maar dit is toch een prettige plaat van deze britten. Het regenachtige, herfstachtige sfeertje staat me wel aan. Moeilijk om te bepalen waar je dit zo een twee drie mee kunt vergelijken. Aan de ene kant zijn duidelijk de invloeden van Soft/hardrock te bemerken, maar dit wordt door de band dan weer zo symfonisch ingekleurd dat het echt een heel eigen soort beestje wordt.

Zoals Ozric in zijn bericht ook al aangaf, BJH schuwt het experiment absoluut niet! Gelukkig werken ze ook allemaal goed. Hoogtepunten zijn Ra, May Day en, vooral, Suicide?

avatar van edje1969



Net beluisterd. Inderdaad heel mooi.....

Ozric Spacefolk
Misterfool schreef:
Ik kende BJH voorheen enkel van naam, maar dit is toch een prettige plaat van deze britten. Het regenachtige, herfstachtige sfeertje staat me wel aan. Moeilijk om te bepalen waar je dit zo een twee drie mee kunt vergelijken. Aan de ene kant zijn duidelijk de invloeden van Soft/hardrock te bemerken, maar dit wordt door de band dan weer zo symfonisch ingekleurd dat het echt een heel eigen soort beestje wordt.

Zoals Ozric in zijn bericht ook al aangaf, BJH schuwt het experiment absoluut niet! Gelukkig werken ze ook allemaal goed. Hoogtepunten zijn Ra, May Day en, vooral, Suicide?


De eerste paar platen vind ik in het verlengde liggen van de eerste plaat van King Crimson.

Ander werk van de band vind ik vergelijkbaar met Moody Blues, Beatles en Bee Gees.

Maar ik vind BJH ergens toch redelijk uniek.

avatar van Mssr Renard
4,5
De laatste echt symfonische plaat van BJH.

De band opereerde op het snijvlak van easy listening middle of the road pop en spannende uitgesponnen sferistische onvervalste progrock.

Met name bassist Les wilde meer een popster zijn, wat hem dan ook lukt in de jaren 80. Toetsenist Woolly is een echte progrocker maar kon dat binnen de band niet altijd kwijt. Gitarist John Lees was de lijm die de boel bij elkaar hield.

Op Octoberon is de band in goede vorm. Elk bandlid lijkt hier compositorisch op haar best.

Les komt met het dromerige World Goes On, het poppy maar oh zo lekkere Believe in Me. Hoogtepunt is zijn oeuvre is het erg lekkere en licht rockende Rock n Roll Star. Les schrijft vaak nummers voor meerstemmige zang en op voornoemde nummers komt dan uitgebreid aan bod.

De nummers van Lees zijn vaak wat moeilijker te duiden. Hij kan waanzinnig mooie songs schrijven maar ook tenenkrommende rockers. Op deze plaat is het twee keer raak (May Day, Suicide) en één keer best wel mis (Polk Street Rag). Laatstgenoemde song gaat over een pornofilm, en zou lichtvoetig moeten zijn. Maar met zo'n monotone stem en softrocksound komt het slecht uit de verf.

De experimentele benadering van de songs (4 minuten koorzang op May Day en hoorspel op Suicide?) is het meest gewaagde van de band ooit en kan het creatieve hoogtepunt van de band worden genoemd. Meer prog dan dit zal het nooit meer worden.

Woolly levert zijn laatste en meest waanzinnige song af, binnen deze band. Het is weer overduidelijk wat een meester Woolly is in het schrijven van een echte progrockepic. Veel mellotron en een lekker orgeltje en prachtig gitaarspel van Lees kleuren dit eerbetoon aan de Egyptische zonnegod in. Toevallig (?) was producer Davie Rohl ook egyptoloog.

Het zal jaren duren eer Woolly weer deze kant op zou mogen gaan. Hij levert voor de band nog wel wat leuke korte songs af. Maar binnen zijn band Maestoso (ook met Davie Rohl) mag hij weer los.

Deze plaat sluit veel meer aan op de Harvest-jaren dan de twee voorgaande. Waarbij de twee voorgaande weer beter aansluiten op de Gone to Earth/XII jaren. Wat dat betreft is dit dus een laatste symfonische opleving van de band, waarna de progrock definitief overboord wordt gezet.

Hierna mag Les een popster worden, mag John zich overgeven aan christelijke rockhymnes en wordt Woolly uiteindelijk ingeruild voor synthesizers.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:34 uur

geplaatst: vandaag om 11:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.