Op de derde EP van Marianne Sveen gaat ze vanaf het begin op de elektronische tour. Ook dit is duidelijk een andere stijl dan ze speelde in
Katzenjammer de Noorse act waar ze tot begin 2016 lid van was.
De elektronische Dance Pop bombast domineert in de opener
Never Look Down en wordt enigszins doorgetrokken in
Close to You maar die heeft meer Rock invloeden. Met
Supposed to Have Wept komt de rust even terug in een fijn Folk Pop nummer die ook door haar band opgenomen had kunnen worden. Terug naar de donker elektronische Pop in
Don't Take Me Dancing waarop je lastig kunt dansen door de tempowisselingen.
Mama Bear doet wat Beatlesque aan, violen, meerstemmig en een elektronisch einde met piano.
De dominantie van de piano op de eerste 2 EP's is hier grotendeels verdwenen, Marianne kan duidelijk haar ei kwijt in meerdere genres. Misschien dat ze daarom die band verliet... wachten op een volledig album want hier na kwam nog wel een verzamelaar uit met een selectie van de 3 EP's maar verder weinig behalve een single in
Hvil Meg 2014... ik vermoed dat er tot 2018 gewacht moet worden. Want tot zover is al haar werk prettig om naar te luisteren.