Colin Bass - An Outcast of the Islands (1999)

Niet spectaculair, doch ook zeker niet onaardig album van oud-Camel-bassist (what's in a name!)

Prachtplaat! Heel mooie melodieuze liedjes gespeelt samen met de mannen van Quidam met op de meeste nummers Andy Latimer van Camel op gitaar. Hoogtepunten: Goodbye To Albion met prachtige melodieen op oa dwarsfluit, No Way Back (met aanloopje Second Quartet) met mooie gitaaruithalen (niet van Latimer hier trouwens) en het surfy Denpasar Moon (wereldhit in Indonesie en omstreken), maar alles is zeer genietbaar en Colin heeft toch zeker een erg mooie stem. 4 sterren.

Grandioze plaat, die gezien de bezetting, makkelijk onder de naam Camel had uitgebracht kunnen worden.

Er staan een aantal heerlijke Latimer-solo's op.

Colin Bass zingt alles en het is echt niet onaardig.
De songwriting is ook helemaal des Camels.
Smullen geblazen, dus!

Ik denk dat zn achternaam eerder de engelse vertaling is van Baars.
Dus je spreekt het ook uit met een korte è en niet met een lange é.
Is maar een gokje

Colin Bass volgt hier een beetje de lijn die Camel in de jaren negentig had ingezet.

Het is ook eerder melodieuze rock dan progressieve rock.
Colin heeft een fijne en aangename stem.
Slechts op Aissa laat hij zijn (fretloze) bastalenten horen, verder staat hij nergens te patseren, wat de plaat uiterst relaxed maakt.

De eerste twee nummers zijn met Andy Latimer. Zijn gitaarspel is overduidelijk te herkennen.

De ballads van Colin zijn fijn, getuige Holding out My Hands en As Far as I Can See.

Ik lees dat de band Quidam hierop meespeelt. Ik ken die band niet.

Poolse folk-/neoprogband. Mij iets te kwijlerig, maar het heeft zijn fans.

Volgens mij resideert hij tegenwoordig zelfs in Polen.

Latimer speelt op bijna elk nummer van deze plaat mee. Op "No Way Back" echter niet, hier is het Maciek Meller van Quidam. Geweldige sound heeft die ook! De titelloze debuutplaat van Quidam is zeer de moeite waard, zeker voor Camel fans. Fantastische melodieuze symfo met veel fluit en fantastische gitaar. Inderdaad zeer kwijlerig, maar dan wel vanwege de geweldige gitaarsolo's!! Het nummer "Sanktuarium" kan zich wat mij betreft meten met de top symfo-classics (live speelde ze vaak de gitaarsolo van Firth of Fifth geintegreerd in Sanktuarium).

Prachtig album vol met de meest prachtige liedjes.. Het hoogtepunt is voor mij As far as I can see, niet in het minst door een van Latimer's mooiste solo's ever.

Tijdens de Camel tour (ik geloof 1992) was Latimer zijn stem kwijt en kon ons toen helaas niet te woord staan (www.redroosterradio.nl). We hebben toen Colin Bass geinterviewd en o.a. gevraagd hoe je zijn naam uitspreekt. Hij antwoordde hier (fonetisch) het volgende op: "BES is the name, BEES is the game.".............

Ietwat aparte maar erg sterke plaat in mijn ogen.

Wat ik heb gehoord zit hij ietsje dichterbij: Berlijn.

Erg Camel-aandoende plaat, maar ook weer met een hoop niet-Camel elementen (wereldmuziek, pop)...

Andy Latimer speelt wat solo's mee.

De twee openingstracks, Denpasar Moon en Holding Out My Hand zijn favoriet bij mij...

Ben de laatste tijd het werk van Camel aan het (her)beluisteren en kwam zodoende op dit album van Colin Bass. Nooit geweten dat Quidam in 1999 hier aan had meegewerkt. Maakt het album iets meer interessant omdat ik het Quidam album "Alone Together" weergaloos vind. An Outcast of THE Islands is een degelijk album wat erg veel Camel trekken vertoont. Daar is allesbehalve iets mis mee. Lekker proggy gemusiceerd. Lekkere lange instrumentale stukken. Goed album.

Maciek Meller speelt wel gitaar op deze song, maar de lead gitaar is van Szymon Brzeziński van Abraxas.

Dit blijft een prachtige melodieuze plaat met erg goede songs.