Gov't Mule - Dark Side of the Mule (2014)

Dat zijn nogal wat Pink Floyd nummers. Ik loop hier wel warm voor.

Anders ik wel Michiel! De deluxe versie bevat de volledige show, opgenomen in 2008 tijdens Halloween in Boston, op 3 CD's plus het geheel op DVD. Voorproefje daarvan is zojuist toegevoegd als clip bij Money.

Woow... aandacht werd getrokken door de hoes, maar nu nog meer door de tracks. Blues/rock... uhm laat maar komen.

Volgens mij hebben een aantal leden (tenminste 1) van Gov't Mule dit al een keer gedaan Blue Floyd - Begins (2008) Niet echt bijzonder ben dus benieuwd of dit beter is.

Even hardop gelachen om de titel en hoes! Binnenkort maar eens checken, ben erg benieuwd.

Illuminati confirmed?

Al 1 stem... Is ie gelekt?

Ik zag hem gisteren op Spotify staan, dus de term lekken lijkt me in deze niet gerechtvaardigd. Beluisteren moet ik hem nog.

Hahaha net ook in de download het album 'Stoned side of the mule, volume 1' van Gov't Mule tegengekomen. Ga volgende week dit album eens beluisteren. Comfortably Numb klinkt in ieder geval niet verkeerd en het gitaarwerk is dik in orde!

Het zoveelste coveralbum van DSOTM. Ik heb er al heel wat in mijn verzameling en mits smaakvol en origineel gedaan een aanwinst. Dat geldt zeker voor deze uitvoering van Gov't Mule. Ik hield mijn hart een beetje vast omdat de uitvoering van Blue Floyd (ook met een Gov't Mule lid) mij niet zo kon bekoren. Soms dicht bij het origineel en soms met een lekkere blues twist luistert dit album echter lekker weg. Daarnaast nog de nodige andere PF nummers waardoor er voldoende variatie is. Andere uitvoeringen die de moeite waard zijn The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs - The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs with Henry Rollins and Peaches Doing the Dark Side of the Moon (2009) en die van Dream Theater - Dark Side of the Moon (2004). Beide erg verschillend maar een mooie aanvulling op het magistrale origineel.

Grappig dat er zoveel Pink Floyd fans deze plaat oppikken. Ik ben niet zo'n Pink Floyd-fan, ben eigenlijk ook niet in zo'n Mule-bui.
Toch heb ik deze plaat in huis gehaald, omdat ik nu éénmaal al zo'n 20 jaar erg verknocht ben aan de band.

Dit is ook echt niet de eerste en zeker niet de laatste keer dat the Mule covers speelt. Ze hebben al eens Led Zeppelin onder handen genomen, en er zitten sowieso standaard allerhande covers in hun liveset (van Humble Pie tot Black Sabbath tot Mongo Santamaria)...

De 3-disc versie biedt ook veel Mule-klassiekers en tja, de Pink Floyd-songs. Het interesseert me niet zo veel, hoe goed ze het naspelen of er inhoud aan geven. Dat is hun bedoeling ook niet echt. Haynes en co. willen gewoon lekker jammen, en ik denk dat Floyd-songs zich daar prima voor lenen.

Blue Floyd was overigens niet een Mule-project, meer een samenwerking van Johnny Neel en Marc Ford (Woody en Abts zijn alleen de ritmesectie). Ik had Blue Floyd ook in huis, maar het heeft me nooit geboeid.

En natuurlijk is het gitaarwerk in orde. Haynes is één van de beste gitaristen die er rondlopen. En dat zeg ik niet alleen. Hij is nr. 23 in de top 100 Greatest Guitarist of all time van Rolling Stone. (Gilmour haalt de top 25 niet eens)...

Dat lekker jammen valt volgens mij wel mee. Zo te horen is er de nodige tijd en energie ingestoken om alles onder de knie te krijgen. Het klinkt erg goed. Ik heb niet zoveel kennis van de band maar dat die Haynes aardig kan spelen hoor ik ook. Beter dan Gilmour (heb niet zoveel met lijstjes van een ander) hoor ik nou ook weer niet. Ook disc 1 met de eigen nummers (ja toch!) is erg goed.

Ik wilde ook niet aangeven dat Haynes beter is dan wie dan ook. Want zo werk ik niet.

Maar dat Haynes een bekende en gewaardeerde gitarist is, wilde ik wel even aanstippen. Hij is alleen erg onbekend in Nederland. Terwijl the Mule in de rest van de wereld echt heel bekend is.

Overigens is the Mule in eerste plaats een jamband, en dat Abts en Haynes het allemaal zo goed doen klinken, komt juist omdat ze tot de top behoren. Ik had eens gelezen dat Abts een paar keer was uitgeroepen tot beste jamband-drummer en dat Haynes meer dan 300 optredens per jaar doet. Niet de minste muzikanten, dus.

Ik zie Warren Hayes niet zo gauw in die lijst van jou Ozric. Op 23 staat Buddy Guy en Gilmour op 14. Trouwens Keith Richards op 4. hahaha.

Maar misschien kijk ik naar de verkeerde lijst.

Rolling Stone greatest guitarists of all time, maar ja ik zag Kurt Kobain in de top 10, dus tja...

is er nog een andere lijst dan deze
Eric Clapton - 100 Greatest Guitarists | Rolling Stone - rollingstone.com

Met Buckingham op nr. 100 en Neil Young in de top 20. En Warren Haynes nergens te bekennen.
Nu ja, bewijst maar weer wat een nonsens lijstjes soms zijn.

Maar Ozric maak je geen zorgen. De luxe versie is hier al aangekomen. En Warren Hayes is een geweldige gitarist, dat is een zekerheidje.

Netjes na gespeeld. Maar niet meer dan dat.

Prima plaat hoor dit. Een soort luchtige Floyd, maar dan in positieve zin. Kun je prima opzetten als achtergrond muziek, of tijdens het vreten bij een Chinees restaurant. Je hoort de muziek en denkt er niks bij

Nummers 1 t/m 8 (bonustracks) zijn werkelijk om te smullen. Erg goed gespeeld en lekker meeslepend.
Dat ze ook de covers van Floyd spelen, vind ik inmiddels bijzaak, want met name die bonustracks doen het allereerst al voor mij.
Gameface (12 minuten) en daarna het geweldige 19 minuten durende medley Trane/Eternity’s Breath/St. Stephen Jam. Hulde en dit als achtergrondmuziek zou schande zijn.

Ik ga mij eens wat meer verdiepen in deze samenstelling. Bevalt mij prima.

The Mule is altijd voor mij een topband geweest die zonder moeite blues, jazzrock, progrock, reggae en singersongwritermuziek weten om te smelten tot een geheel.

Na tig studioplaten, hebben ze een schat aan eigen materiaal, maar omdat ze hun livesets vaak uren laten duren, zijn ze nooit vies geweest van covers. Ik zal niet raar op kijken, als ze inmiddels elk bestaand nummer op aarde, minstens een keer hebben gespeeld.

Blind Man in the Dark is ook een rocker van jewelste. Zo heerlijk onmogelijk om na te spelen ook.

Het genoemde Gameface is van Dose, dus alweer flink wat jaren oud.

Heerlijke tussendoortje voor onder en/of bij de kerstboom. Ik kan altijd erg genieten van The Mule. In eerste instantie een wat onwaarschijnlijke combinatie, maar Haynes en co. bewijzen nog maar eens dat ze zo'n beetje alles op muzikaal vlak aan kunnen. Zelfs Pink Floyd wordt eer en recht gedaan, zonder dat Gov't Mule zijn eigenheid verliest. De nummers op de eerste cd (dus niet de Floyd-nummers) zijn ook zeer de moeite waard.

als pink floyd fan was ik wel benieuwd naar deze plaat dus maar een aantal x beluisterd. Goeie nummers en de floyd covers zijn prima...
maar man oh man, wat krijg ik zin in de comfortably numb solo van gilmour nadat ik deze cover had gehoord. De solo van haynes haalt het helemaal nergens bij die van gilmour

Elk jaar met Halloween of met Oudjaar zoekt the Mule iets speciaals om te doen. Zo is een eerbetoon brengen aan één van hun helden (Led Zeppelin, Rolling Stones, John Scofield) één van de opties. In eht geval van deze plaat is het spelen van hun favoriete Pink Floyd nummers.

Deze plaat is bijzonder om verschillende redenen: het is een extra eerbetoon aan de (toen) net overleden Rick Wright en het is de eerste plaat met nieuwe bassist Jorgen Carlsson. Het schijnt zelfs zijn tweede optreden te zijn met the Mule. Het is ook de enige plaat met Matt Abts als zanger (op Have a Cigar).

De band (Haynes/Abts/Louis/Carlsson) laat zich vergezellen door saxofonist Ron Holloway en zangeressen Machan Taylor, Sophia Ramos en Durga McBroom-Hudson. Durga is al sinds 1987 de vaste achtergrond-zangeres van Pink Floyd.

Op de dubbel-lp-versie staan enkel Pink Floyd-songs en zijn de Mule-songs achterwege gelaten, wat de plaat wat mij betreft nog beter maakt. Een waar eerbetoon, en het mag gezegd worden: de zang van Haynes past heerlijk bij de muziek. Danny Louis speelt een lekker potje symfonische rock als hij de kans krijgt. De drums zijn lekker basic, zoals dat hoort bij Pink Floyd. De solo's zijn ook erg goed.

Ter info, de setlist op de dubbel-lp:

One Of These Days
Fearless
Pigs On The Wing, Pt. 2
Comfortably Numb
Shine On You Crazy Diamond, Pts. 1-5
Have A Cigar
Breathe (In The Air)
Time
The Great Gig In The Sky
Money
Shine On You Crazy Diamond, Pts. 6-9
Wish You Were Here

Halve punt moet er toch bij, voor deze heerlijke plaat. Het leukste vind ik als een favoriete band een andere favoriet covert. Niks aan de hand hier, gewon genieten. One of These Days knalt zo heerlijk uit die speakers. Laat slidegitaar maar Haynes over.