Tangerine Dream - Mala Kunia (2014)

Mala Kunia (vernoemd naar twee Aboriginal-stammen) is een speciale gelimiteerde Cupdisc-release en bevat een zevental nieuwe composities die tot stand zijn gekomen tijdens Tangerine Dream’s recente tournee door Australië. Tevens luidde deze uitgave de Quantum Years in, de laatste periode die Tangerine Dream in zou gaan, maar echter door het plotselinge overlijden van Edgar Froese, abrupt ook weer geëindigd is. Althans, daar ga ik maar gewoon van uit.

Al met al is deze officiële eerste release van de Quantum Years niet onaardig, maar tegelijkertijd wijkt het ook niet tot nauwelijks af van het vorige recente materiaal, uitgebracht onder de Eastgate Years. Niet dat dat per se wat uit moet maken.
Wel is Mala Kunia waar voor je geld, in die zin dat, voor een Cupdisc Release dit een opmerkelijke is geworden. In die zin dat dit eigenlijk een volwaardig album genoemd kan worden, gezien ie 52 minuten duurt. En Tangerine Dream zorgt eigenlijk altijd voor kwalitatief prima muziek, deze release niet uitgezonderd.

"Shadow and Sun" is een sfeervolle album-opener zonder échte verrassingen. Het kabbelt aangenaam en klinkt verder heel degelijk, maar vooral ook herkenbaar.

"Madagaskunia" doet me erg denken aan de Hyperborea/Pinnacles-periode. Het nummer ademt dezelfde sfeer uit als de composities van deze platen. Erg aangenaam.

"Madagasmala" borduurt voort op "Madagaskunia" en is een waar genot om naar te luisteren. Het is op dit nummer dat Tangerine Dream de registers opentrekt en een scala aan aanstekelijke en opzwepende klanken laat horen. Het nummer ademt een warm sfeertje uit en is absoluut het hoogtepunt van deze degelijke, doch niet helemaal opzienbarende Cupdisc-release.

"Beyond Uluru" ademt een ritmisch, ietwat exotisch karakter uit, maar klinkt verder nogal vlak en richtingloos. Typisch zo'n vorm van een modernere Tangerine Dream-compositie die nagenoeg niet opvalt.

“Vision of the Blue Birds” is een typisch voorbeeld van hoe de diverse soundscapes en ritmes waarmee Tangerine Dream zich kenmerkt, heel mooi in elkaar overgoten zijn tot een geheel waaraan je direct kan horen dat het onmiskenbaar Tangerine Dream is. Niet zozeer opvallend in zijn geheel, maar wel heel vertrouwd.

“Snake Men’s Dance at Dawn” is ook weer alleraardigst en doet me een beetje denken aan de Virgin Years-periode ten tijde van White Eagle.

“Power of the Rainbow Serpent” wijkt qua sound een beetje af van de rest. Dit heeft denk ik te maken met dat dit een Quaeschning-compositie is, daar waar Edgar voor de rest van de composities deels of geheel verantwoordelijk is. Toch sluit het prima aan bij de rest van het album. Het komt weliswaar een beetje moeizaam op gang, maar wordt naarmate ie vordert, beter.

Voor doorgewinterde TD-liefhebbers is ook Mala Kunia gewoon rustig het aanschaffen waard. Essentieel is dit album niet. Wat wel gedenkwaardig is, is dat Mala Kunia de geschiedenis in zal gaan als de laatste officiële studio-release van en met Edgar Froese. Dan reken ik Booster VII en Supernormal - The Australian Concerts 2014 even niet mee, gezien de eerste een compilatie (weliswaar met deels nieuw materiaal) en de laatste een live-registratie is.

Kleine correctie de muziek is van voor de concerten in Australie.

Dank je !

Een aardige schijf om naar te luisteren maar echt vernieuwend, nou nee.

Gedenkwaardig album van Tangerine Dream. Het laatste album waarbij Edgar Froese nog aanwezig was in de studio. Volgens mij iemand die nog vele ideeën had voor het maken van albums en concepten. Maar helaas dit heeft niet mogen zijn. Bij beluistering kan ik dan ook allen tergdenken aan wat Edgrar Froese heeft achtergelaten aan een arsenaal aan muziek om een diepe buiging voor te maken. Vele platen en composities die iedere keer iets opriepen. Soms de plank mis sloegen, maar daar was dan altijd weer de kracht in band om daar als een Phoenix uit te as te herrijzen. Bij beluistering naar dit album komt de helle Tangerine Dreem trein in mijn hoofd voorbij. In de composities hoor ik een echo uit het rijke verleden van de band voorbij komen. Heel duidelijk de handtekening van Edgar. Daarom hier nog een keer dank aan Edgar Froese voor de fijne muziek die ik heb mogen horen en rust in vrede.