Swell Maps - ...In "Jane from Occupied Europe" (1980)

Dit is zo'n album dat onterecht weinig aandacht krijgt. Een briljante brok punk-energie en tegelijkertijd is er geen track hetzelfde. Instrumentale garage-jams, wat normalere punk-pop-composities, bevreemdende sound-fxs, experimenteel en vernieuwend tot op het bot en ook de instrumentatie blijft niet binnen de grenzen van het punk-idioom (piano, sax?). Denk aan This Heat, maar dan minder electronisch. Ook melodie wordt niet geschuwd, doet soms The Fall mijn hoofd bekruipen.

Vooral de produktie maakt het album een geheel en laat het een heerlijke 'don't fuckin' fool around, just play' mentaliteit uitademen. Met de repetitieve Kraut-ritmes en een niet misplaatste stempel 'art-punk', roep ik iedereen op dit album onder de loep te nemen! Welke albums zijn nog meer door-en-door punk en toch zo vreselijk genre-overstijgend?

Inderdaad een exemplarisch bandje voor de low-fi-do-it-yourself-mentaliteit van de vroege post-punk-periode. Er valt nauwelijks een vinger op te leggen, maar deze doordenderende verbetenheid werkt gewoon heel goed.

Het is geen absolute moet-plaat, maar wel een album dat je kan aanzetten tot een klein vreugdesprongetje. Eentje, ééns in je leven, als je van een café naar huis loopt, zo van 'hoera, ik ken het tweede album van Swell Maps, en de bestuurder van de auto die nu voorbij rijdt waarschijnlijk lekker niet!'.

Dat is al heel wat.

'Collision with a Frogman' is één der geniaalste nummers allertijden!!



De cd is helemaal geweldig! Wire + The Fall = Swell Maps trouwens.

Een behoorlijke brok teringherrie waarbij de drummer en bassist stoïcijns hun krautrockritmes blijven doorspelen. Indrukwekkend is het absoluut, maar of ik het ook mooi vind, is lastiger te zeggen. Big Empty Field en Collision with a Frogman vind ik in ieder geval al heel sterk; doet een beetje aan Pere Ubu denken. Dingen zoals Mining Villages, gaan mij een stapje te ver. Gaat hier een voldoende uitrollen. Ja, nou... ik weet het zo net nog niet.

Plus wat Television?