The Deaf - The Deaf (2014)

Een fipo dan maar, de aanstekelijkheid van Sin City, althans het fragment dat te horen was bij DWDD, deed me "luisterpalen". Dat fragment blijkt zomaar het halve nummer te beslaan, het nummer duurt net iets meer dan een Ramoniaanse 2 minuten.

The Ramones meet Jack White, met duidelijke sausje Kinks om het hokje alvast klaar te zetten. Sixties geluid, klopt, maar wel op een goede manier. Spike is niet de meest begenadigde zanger, maar overtuigt net. Dat hij ruim overtuigt op de gitaar was al langer bekend en de rest van de band volgt naadloos.

Vol energie, rauw, eerlijke rock met internationale potentie (ik wilde de term on-Nederlands vermijden). Ik zou me zo kunnen voorstellen dat je met deze band tijdens de zomerfestivals een heerlijke tijd gaan beleven. Aan mij is het zeker besteed.

De up tempo nummers dan, nummers als lonely life werken voor mij minder

Uitzonderlijk geslaagd garagerock plaatje met de nodige verdiepingsslagen naar andere vormen van 60s pop, soul en rock. The Deaf blijkt meer dan genoeg een echt bandje te zijn en niet slechts een hobbyproject aan de zijkant van het echte werk. In het garagerockende deel van 'The Deaf' rammelt de band op een overtuigende wijze, juist in de verdieping komt de echte klasse naar voren. Niets nieuws onder de zon van The Deaf, maar wel een heel erg lekkere stijloefening die ik bij gelegenheid zeker eens in levende lijve ga bekijken.

Je kunt het hele verhaal op WoNo Magazine lezen.

Wo.

Prima plaatje dit. Lekkere garagerock, en zoals hier boven al gememoreerd the ramones meet jack White gemixed in een ' 60 sausje!
Vandaag op vinyl gekocht 9.90 bij bol.com, geen geld voor dit leuke lptje.
Vindt dit stukken beter dan de andere band van spike ( di-rect)
Totaal wat anders niet zo zeer mijn ding.
Maar dit leuk, rockt lekker energie spat er van af en rauw.
Heerlijke Britpop / garagerock.
Denk net als dewolff live helemaal geweldig!!