It Bites - Once Around the World (1988)

Goede (symfonische) rocksongs met een hoofdrol voor de keyboards (maar onderschat de gitaar van Francis Dunnery niet!), waarin ook wat ruimte is voor experimenten.

Voor mij is Once Around the World een persoonlijke favoriet, vooral vanwege de nostalgische gevoelens die de nummers bij mij oproepen. Het einde van Yellow Christian is nog steeds goed voor kippenvel. Ondanks dat er hier en daar wat kinderlijke of niet serieus aandoende nummers op staan (Plastic Dreamer, Hunting the Whale) bevat elk nummer wel iets wat het de moeite waard maakt.

Kenmerk en grootste troef van It Bites is wat mij betreft de geweldige samenzang van alle vier de bandleden.

Magistraal album. Kamerbrede produktie, met heel veel details. Dit is melodieuze prog muziek met een grote letter M. "Hunting the whale" is van een hemeltegende schoonheid.

Geweldige plaat.
It Bites verstaat de kunst om enkele muzikaal vernuftig in elkaar stekende tracks te presenteren als luchtige pop/rocksongs.

Neem bijvoorbeeld een Kiss Like Judas, klinkt als een vrolijk niemendalletje, maar wat een arrangement en muzikaal vakmanschap. Briljante gitaarpartij en dito samenzang.

Andere toppers zijn Yellow Christian met zijn kippenvel-einde, Black December dat iets serieuzer klinkt maar ook weer uitblinkt qua songwriting en arrangement, Hunting the Whale dat tussen de humoristische knipogen door uitblinkt met emotionele zanglijnen, Plastic Dreamer dat een modulatie kent die nog steeds tot de mooiste behoort die ik ooit heb gehoord.

Het titelnummer is natuurlijk een tour de force voor de groep als muzikanten, maar ook hier toont It Bites weer dat het als geen ander weet hoe een nummer geschreven moet worden en hoe pakkende arrangementen en zanglijnen behoren te klinken.
Vakwerk!

Het beste werkje van It Bites. Een bonte mengeling van (harde) rock, popfusion en symfo.

Het gitaarwerk van Dunnery doet wel eens denken aan Allan Holdsworth. Het drumwerk van Dalton is hard en stevig, het baswerk van Nolan is wisselend jazzy, funky en groovy.
De toetsenpartijen zijn over-the-top, weleens Saga-achtig.

Al om al, is er volgens mij nog nooit zo'n symfoplaat als deze uitgebracht. Doet soms wat denken aan Genesis, dan weer Twelft Night, dan weer IQ, dan weer Level 42.

Pas vanaf de jaren negentig zijn progbandjes deze 'stijl' gaan kopieren.

Naar aanleiding van de juigende recensies hier deze cd aangeschaft. Wat een teleurstelling.... Gedateerde poppy keyboard (op standje: trompet) muziek. Kiss like Judas is wel exemplarisch dieptepunt...
Volgende keer eerst maar even luisteren voor aanschaf.

Ik snap wat je bedoelt met je trompet-opmerking, maar ik zou zeggen: schrijf deze plaat nog niet af. Onder het poppy laagje zit veel moois verstopt.

Ik zal er nog eens voor gaan zitten. Ik zal het tzt laten weten!

Ja doe nog es!
Misschien eens met een track als Black December beginnen, wat eigenlijk wel een goede opsomming vormt van de eigenschappen van It Bites (niet per se omdat ik dat het beste nummer vind). De gitaar heeft toch eigenlijk net zo'n grote rol als de keyboards (zou dit niet snel keyboardmuziek noemen in ieder geval). Die onverstoorbare bas in dit nummer vind ik trouwens een aardig detail.

Ik kan me overigens wel voorstellen dat dit niet ieders cup of tea is omdat het soms ook wel wat "blij" is. Maar zoals sander.h ook al zegt, het moois zit vaak onder oppervlakte en juist dat is soms zo slecht uit te leggen he? Ik vond en vind het geluid van It Bites op deze CD in ieder geval behoorlijk uniek.
(had ik het al over het einde van Yellow Christian gehad by the way?)

Overigens; als het alleen het poppy geluid of de keyboards zijn die dit voor jou verpesten moet je de opvolger Eat Me in St. Louis misschien eens proberen.

It Bites leed onder de jaren tachitg, productioneel gezien.
Maar als progrock band echt wel toonaangevend.

Zonder It Bites, zou de neoprogressive rock maar een softe bedoeling zijn geweest.

De agressie die zij in de muziek wisten te stoppen, hadden tot dan toe maar weinig geprobeerd (misschien Kansas, Saga en Rush).

Het titelnummer alleen al is weergaloos.
Deze cd is een landmark!

Een briljant album, met een briljante gitarist. Een symfonisch hoogtepunt. Heb ooit een video gezien, met een gitaarlesje van Francis Dunnery. Ik stond paf. Ik volg de beste man nog steeds. Het is wel wat meer singer / songwriter-achtig geworden, maar nog steeds zeer goed te pruimen.

Weer voor gaan zitten. Naar aanleiding van het nummer Calling at the Heroes die ik hoorde op de (internet)radio, deze cd nog een opgezet. Nee, dit is het niet voor mij. Echt te jaren 80 poppy. Agressie in de muziek? Hoor ik niet.

De drums, de songwriting, het gitaarspel, de zang?!? Dit is misschien wel slick geproduceerd, maar toch steviger dan wat we gewend zijn van de softe symfo-rockers...

Deze plaat zou nog een hoop bandjes inspireren steviger te werk te gaan in symfo-land...

Ik vind een score van 2* ook nogal laag, voor een plaat waar toch duidelijk op hoog niveau wordt gespeeld en die compositorisch kunstig zijn...

Luister nog eens naar de titeltrack of Yellow Christian

Gisteren op de gok gekocht in de plaatselijke platenzaak. Had de naam weleens horen vallen en de eigenaar van de zaak zei dat ik het met een gerust hart kon aanschaffen. Ben uitermate verrast! Prima album van een stel prima muzikanten. De produktie is ook goed. Lekker droog en strak. De drums klinken heerlijk! Het titelnummer is het meest opvallend alleen al vanwege z'n lengte. Maar ook muzikaal gebeurt er in dat nummer meer dan voldoende om de aandacht vast te houden. De samenzang is een andere sterke troef wat mij betreft. Nee dit is een prima aanschaf. En op vinyl ook nog! Ik kom de regenachtige zondag wel door geloof ik
Trouwens; gezien de scores bij de It Bites albums heb ik geloof ik gelijk hun beste album gekocht of niet? Is het overige werk ook de moeite waard of....?

Ik persoonlijk vind It Bites - Eat Me in St. Louis (1989) een stuk beter, iets harder, puntiger, agressiever, frisser....

Oké thx! Ik heb al hun studio albums in de wachtrij staan om te downloaden. Ben erg nieuwsgierig geworden naar ander werk van deze band!

Gezien mijn score, is dit mijn favoriete It Bites plaat inderdaad.

Klasseplaat. It Bites bevat 4 geweldige muzikanten die vooral onder musici hoog werden aangeschreven. Once Around The World is een mix van pop, prog en rock en bevat mooie songs. Kiss Like Judas had een geheide hit kunnen worden maar ondanks dat ze op het grote Virgin label zaten is er nooit sprake geweest van een doorbraak. Best jammer en na 1989 was het min of meer klaar.

Ik moet ook meegaan met Metal D , ik hoor het niet. Alle juichende recensies over deze plaat ten spijt, ik hoor zwaar gedateerde poprock die me verder niet of nauwelijks iets doet. Een grote teleurstelling, jammer.