Fripp & Eno - Evening Star (1975)
mijn stem
67 stemmen
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 6 oktober 2013, 14:12 uur
Dit is de muziek waar ik de laatste tijd veel meer naar toetrek. Ik ervaar een beetje moeheid bij het horen van de zoveelste bekende akkoordenreeksen, voorspelbare songstructuren en pentatonische toonladders. De laatste tijd heb ik meer behoefte aan muziek die een sfeer neerzet, die niet na vier minuten doorbroken wordt. Muziek die bovendien een andere manier van luisteren vereist, die ik meer kan ondergaan zonder dat ik direct de verschillende componenten kan benoemen en analyseren.
Dat begon voor mij met minimal music en is nu langzaamaan aan het uitbreiden. Ik raak steeds meer onder de indruk van de rijkheid en veelzijdigheid van Brian Eno's oeuvre. Meer dan eens manifesteert hij zich meer als kunstenaar dan als (pop)muzikant.
Evening Star is meer Eno's dan Fripps album, maar met zijn feedbackende (is dat een woord?) gitaar weet Fripp de door Eno gecreëerde sfeer wel vaak ijziger en angstiger te laten klinken. Later zou hij hetzelfde doen in een rocksetting met 'Heroes' van Bowie.
Volgens mij mag rock ook wel weg bij de omschrijving.
Dat begon voor mij met minimal music en is nu langzaamaan aan het uitbreiden. Ik raak steeds meer onder de indruk van de rijkheid en veelzijdigheid van Brian Eno's oeuvre. Meer dan eens manifesteert hij zich meer als kunstenaar dan als (pop)muzikant.
Evening Star is meer Eno's dan Fripps album, maar met zijn feedbackende (is dat een woord?) gitaar weet Fripp de door Eno gecreëerde sfeer wel vaak ijziger en angstiger te laten klinken. Later zou hij hetzelfde doen in een rocksetting met 'Heroes' van Bowie.
Volgens mij mag rock ook wel weg bij de omschrijving.
0
kippenhok
geplaatst: 1 februari 2014, 20:55 uur
Stijn_Slayer schreef:
Dit is de muziek waar ik de laatste tijd veel meer naar toetrek. Ik ervaar een beetje moeheid bij het horen van de zoveelste bekende akkoordenreeksen, voorspelbare songstructuren en pentatonische toonladders. De laatste tijd heb ik meer behoefte aan muziek die een sfeer neerzet, die niet na vier minuten doorbroken wordt. Muziek die bovendien een andere manier van luisteren vereist, die ik meer kan ondergaan zonder dat ik direct de verschillende componenten kan benoemen en analyseren.
Dit is de muziek waar ik de laatste tijd veel meer naar toetrek. Ik ervaar een beetje moeheid bij het horen van de zoveelste bekende akkoordenreeksen, voorspelbare songstructuren en pentatonische toonladders. De laatste tijd heb ik meer behoefte aan muziek die een sfeer neerzet, die niet na vier minuten doorbroken wordt. Muziek die bovendien een andere manier van luisteren vereist, die ik meer kan ondergaan zonder dat ik direct de verschillende componenten kan benoemen en analyseren.
Daar herken ik mij helemaal in!
Ik zoek het nu vooral in dark ambient en de uithoeken van black metal.
Ik ken deze eno/fripp nog niet, maar ga hem zeker opzoeken!
0
Jemfenigkleite
geplaatst: 3 februari 2014, 11:08 uur
Moet je zeker doen, ik vind het een zwaar ondergewaardeerd meesterwerk.
0
geplaatst: 26 november 2016, 13:13 uur
Heeft Eno nu eigenlijk al ooit een minder album gemaakt, want deze is toch weer heel goed.
1
kistenkuif
geplaatst: 26 november 2016, 19:17 uur
Om je vraag te beantwoorden: jawel hoor en dat geeft de kritische geluidkunstenaar zelf eerlijk toe.
0
geplaatst: 30 september 2019, 19:36 uur
Stijn_Slayer schreef:
Dit is de muziek waar ik de laatste tijd veel meer naar toetrek. Ik ervaar een beetje moeheid bij het horen van de zoveelste bekende akkoordenreeksen, voorspelbare songstructuren en pentatonische toonladders. De laatste tijd heb ik meer behoefte aan muziek die een sfeer neerzet, die niet na vier minuten doorbroken wordt. Muziek die bovendien een andere manier van luisteren vereist, die ik meer kan ondergaan zonder dat ik direct de verschillende componenten kan benoemen en analyseren.
Dat begon voor mij met minimal music en is nu langzaamaan aan het uitbreiden. Ik raak steeds meer onder de indruk van de rijkheid en veelzijdigheid van Brian Eno's oeuvre. Meer dan eens manifesteert hij zich meer als kunstenaar dan als (pop)muzikant.
Evening Star is meer Eno's dan Fripps album, maar met zijn feedbackende (is dat een woord?) gitaar weet Fripp de door Eno gecreëerde sfeer wel vaak ijziger en angstiger te laten klinken. Later zou hij hetzelfde doen in een rocksetting met 'Heroes' van Bowie.
Volgens mij mag rock ook wel weg bij de omschrijving.
Dit is de muziek waar ik de laatste tijd veel meer naar toetrek. Ik ervaar een beetje moeheid bij het horen van de zoveelste bekende akkoordenreeksen, voorspelbare songstructuren en pentatonische toonladders. De laatste tijd heb ik meer behoefte aan muziek die een sfeer neerzet, die niet na vier minuten doorbroken wordt. Muziek die bovendien een andere manier van luisteren vereist, die ik meer kan ondergaan zonder dat ik direct de verschillende componenten kan benoemen en analyseren.
Dat begon voor mij met minimal music en is nu langzaamaan aan het uitbreiden. Ik raak steeds meer onder de indruk van de rijkheid en veelzijdigheid van Brian Eno's oeuvre. Meer dan eens manifesteert hij zich meer als kunstenaar dan als (pop)muzikant.
Evening Star is meer Eno's dan Fripps album, maar met zijn feedbackende (is dat een woord?) gitaar weet Fripp de door Eno gecreëerde sfeer wel vaak ijziger en angstiger te laten klinken. Later zou hij hetzelfde doen in een rocksetting met 'Heroes' van Bowie.
Volgens mij mag rock ook wel weg bij de omschrijving.
Hoi Stijn,
Ik heb vorige week de plaat "The Tired Sounds of Stars of the Lid'' van ''Stars of the Lid' gekocht en kan nu al niet meer zonder en wil hem jou dan ook van harte aanraden aangezien ook jij de voorspelbaarheid van veel muziek beu begint te worden.
Eén van de vele nadelen van het ouder worden maar er is gelukkig nog zat te ontdekken (Khanate bv)
* denotes required fields.
* denotes required fields.