The Damned and Dirty - Rolling Into Town (2014)
mijn stem
2 stemmen
Nederland
Blues
Uitgebracht in eigen beheer
-
The Meanest Woman (2:41)
-
Sounds of Eyes (2:22)
-
Rolling Into Town (3:08)
-
The Devil Again (2:40)
-
My Baby'll Make It Right (2:29)
-
I Ain't Sleeping Alone (2:06)
-
Ride the Blind (4:43)
-
My Mind Has Gone Away (1:57)
-
Patron Saint (2:51)
-
Seventeen (2:13)
-
Whatcha Gonna Do (2:50)
-
My Point of View (2:37)
-
Ain't Gonna Let You Down (3:22)
-
Resonates with Me (2:31)
-
Bad Liquor and Wine (2:04)
0
Hendrik68
geplaatst: 14 december 2015, 14:38 uur
Bluesharpist en zanger Kevin de Harde en gitarist Micha Sprenger waren lid van de Zaanse band BluesMotel. Een vooral op de Chicagoblues gerichte band, waar ik op een paar nummers na nooit wat van gehoord heb. In de zomer van 2012 duurde het wel heel lang voor ieder bandlid weer terug van vakantie was en besloten de heren samen eens hun liefde voor de akoestische blues op plaat te zetten.
Hun debuut was direct een doorslaand succes en werd zelfs bekroond tot beste bluesalbum van 2012. Het rauwe stemgeluid met huilende harp van De Harde en het uitstekende gitaarspel van Sprenger vielen terecht uitstekend in de smaak. De opvolger Sell Your Soul een jaar later was al even succesvol en ook die plaat schopte het tot beste bluesalbum van 2013. Ondertussen waren ze nog wel steeds lid van de BluesMotel, maar begin 2014 besloot een ander bandlid te verhuizen naar Frankrijk en hield de band op te bestaan. Vanaf dat moment hadden Sprenger en De Harde de handen vrij voor hun eigen project. Deze Rolling into town was in 2014 alweer hun 3e album. Goed beschouwd verschilt dit album nauwelijks van de voorgangers. De heren halen 90 procent van de inspiratie uit de Deltablues. Af en toe een licht uitstapje naar een ander genre. De blues ligt echter altijd om de hoek. De drumpartijen worden verzorgd door Frank van Tijn die ook al in de BluesMotel speelde. Het orgel wordt bediend door Bram Slinger, geen idee of het familie is van Harry, maar hij heeft wel in Drukwerk gespeeld. Om de opstelling even helemaal compleet te maken: Nienke van den Nieuwendijk zorgt voor de koebelgeluiden. Ik moet wel even diep nadenken in welke nummers ik die moet herkennen. Hoe dan ook, ook dit album werd weer uitgeroepen tot bluesalbum van het jaar. Nummers als het titelnummer en Patron Saint wil ik nu al miniklassiekertjes in de Nederblues noemen.
Wat ook nog het vermelden waard is in een wereld waarbij artiesten niet schuwen een of meerdere covers op te nemen: Sprenger en De Harde schrijven alles zelf. Dat hebben ze ook gedaan bij hun onlangs uitgebrachte nieuwe album Hoodoo Down, waardoor de heren in dik 3 jaar tijd al een heus oeuvre van meer dan 50 nummers kunnen overleggen. Ik heb The Damned & Dirty dit jaar live mogen aanschouwen. Dat kan ik iedereen aanraden, ook mensen die niet direct van de blues houden.
Hun debuut was direct een doorslaand succes en werd zelfs bekroond tot beste bluesalbum van 2012. Het rauwe stemgeluid met huilende harp van De Harde en het uitstekende gitaarspel van Sprenger vielen terecht uitstekend in de smaak. De opvolger Sell Your Soul een jaar later was al even succesvol en ook die plaat schopte het tot beste bluesalbum van 2013. Ondertussen waren ze nog wel steeds lid van de BluesMotel, maar begin 2014 besloot een ander bandlid te verhuizen naar Frankrijk en hield de band op te bestaan. Vanaf dat moment hadden Sprenger en De Harde de handen vrij voor hun eigen project. Deze Rolling into town was in 2014 alweer hun 3e album. Goed beschouwd verschilt dit album nauwelijks van de voorgangers. De heren halen 90 procent van de inspiratie uit de Deltablues. Af en toe een licht uitstapje naar een ander genre. De blues ligt echter altijd om de hoek. De drumpartijen worden verzorgd door Frank van Tijn die ook al in de BluesMotel speelde. Het orgel wordt bediend door Bram Slinger, geen idee of het familie is van Harry, maar hij heeft wel in Drukwerk gespeeld. Om de opstelling even helemaal compleet te maken: Nienke van den Nieuwendijk zorgt voor de koebelgeluiden. Ik moet wel even diep nadenken in welke nummers ik die moet herkennen. Hoe dan ook, ook dit album werd weer uitgeroepen tot bluesalbum van het jaar. Nummers als het titelnummer en Patron Saint wil ik nu al miniklassiekertjes in de Nederblues noemen.
Wat ook nog het vermelden waard is in een wereld waarbij artiesten niet schuwen een of meerdere covers op te nemen: Sprenger en De Harde schrijven alles zelf. Dat hebben ze ook gedaan bij hun onlangs uitgebrachte nieuwe album Hoodoo Down, waardoor de heren in dik 3 jaar tijd al een heus oeuvre van meer dan 50 nummers kunnen overleggen. Ik heb The Damned & Dirty dit jaar live mogen aanschouwen. Dat kan ik iedereen aanraden, ook mensen die niet direct van de blues houden.
1
geplaatst: 27 november 2017, 18:41 uur
Een prachtplaat die ik ontdekt hebt door mijn vriend goechel 
.
Tot een half jaar geleden nog nooit van gehoord maar door het downloaden ontdekt.
Ikzelf vind persoonlijk het rauwe stemgeluid gecombineerd met het heldere gitaargeluid heerlijk om naar te luisteren.
En Hendrik68, ik mag het dan misschien niet zo mooi omschrijven zoals jij dat wel doet maar ik sluit me volledig bij je recensie aan.
.Tot een half jaar geleden nog nooit van gehoord maar door het downloaden ontdekt.
Ikzelf vind persoonlijk het rauwe stemgeluid gecombineerd met het heldere gitaargeluid heerlijk om naar te luisteren.
En Hendrik68, ik mag het dan misschien niet zo mooi omschrijven zoals jij dat wel doet maar ik sluit me volledig bij je recensie aan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.