House of Lords - World Upside Down (2006)

Eindelijk een nieuwe CD van House Of Lords. Ze zijn gelukkig terug met een ouderwets goed klinkende cd. Je kan horen dat de toetsenist Gregg Griuffria terug is bij de band.

Beter dan dit kan melodieuze hardrock niet worden. De goddelijke stem van James Christian en het warme geluid van Greg Guiffria (toetsen), die hier achter de schermen zeer zeker aanwezig is.

Over twee maanden komt het nieuwe album er alweer aan en ben dus erg benieuwd daar deze band nog geen enkele steek heeft laten vallen sinds 1988.

Top album. Geweldige zanger! Gitarist is van super hoog nivo. Jimi Bell is Van Halen in het kwadraat. Zo hoort jaren 80 rock te klinken.

Alleen jammer dat-ie uitkwam in 2006...

Maar zonder gekheid: jullie hebben helemaal gelijk. Ik snap eigenlijk niet waarom deze band geen topattractie is. Het zal wel aan het 'foute' karakter van dit soort muziek liggen. Maar ze spelen vergelijkbare bands als Whitesnake en Dokken compleet onder tafel.

De eerste drie platen, die ze uitgebrachten in de late jaren tachtig/begin jaren negentig, had ik al wat langer in de kast staan, maar deze heb ik pas onlangs aangeschaft, omdat ik 'm ergens vrij voordelig tegenkwam. Ach ja, House of Lords, dacht ik. Die ken ik nog, waarom zou ik die niet eens meenemen.

Absoluut geen spijt van deze aankoop. Natuurlijk, het is muziek die stilistisch helemaal thuishoort in de jaren tachtig, toen dit soort muziek wat oneerbiedig als 'hair metal' werd betiteld. Nummers als 'All the way to heaven' en 'Your eyes' zouden in die tijd zonder twijfel grote hits op de Amerikaanse radio geworden zijn, maar tegenwoordig is dit soort muziek nogal onderbelicht.

Toch is dit in zijn genre een van de beste albums die ik ooit gehoord heb.
Alles klopt eraan: puntgave melodieën, hemelse zang (James Christian!) en prachtige meerstemmige koortjes, een mooie afwisseling tussen ballads en uptempo rockers en het gitaarwerk is ook helemaal af. Ook productietechnisch zit dit album goed in elkaar; daar wil het bij recente albums in dit genre nog wel eens aan schorten.

Toegegeven: het is wel allemaal tamelijk voorspelbaar en de manier waarop dit album is opgebouwd - inclusief bombastich intro - gaat een beetje lijken op een 'maniertje', maar als het goed gedaan is, mag ik hier op z'n tijd graag naar luisteren. Ik ga toch maar eens andere de andere recente albums van deze groep aan.

Wát een comeback album zeg!! Werkelijk, alsof er twee jaar zat tussen hun laatste topper (Demon's down) en dit album. Zo hoor je de albums tegenwoordig niet veel meer. Zeker niet van bands die in de jaren 80 mega waren en nu menen modern te moeten gaan doen.
De stem van Christian is nog altijd om van te watertanden en ook de rest van de band staat z'n mannetje!

Heerlijke plaat , puike productie , goede songs .
Er wordt gelukkig nog kwaliteit gemaakt in het melodieuze rock genre .
Uitschieters : These are the times , All the way to heaven , S.O.S .

En dat is dit toch echt hun beste plaat. Of nou ja, hun?!? Van een band kan je niet echt spreken. Het is een zanger, die het toch weer elke plaat voor elkaar krijgt een megastrakke en vette band om zich heen te verzamelen...

Jimi Bell is mij onbekend, maar wel een beest van een gitarist... Zampa (?!?) drumt ook lekker stevig...

Al vier albums lang heeft House of Lords dezelfde line-up dus van een echte band kunnen wij inmiddels wel (weer) spreken.

Okay... Maar de band op deze plaat is niet de band die het debuut opnam, toch?!?

(http://www.sleazeroxx.com/b...)

In 1988 kocht ik het debuut album van House of Lords, na de lovende kritieken in de Aardschok.
Heerlijk album, lekkere melodieuze powerrock. Na het derde album in 1992 was het dan helaas weer voorbij. Pas in 2004 was er weer wat van de groep te horen (Power & the Myth).
Maar in 2006 sloeg de groep weer echt toe met een geweldig album. De muziek van HOL bevat vaak "spannende" intro's en ook met dit album is dat het geval. Ik mag dat wel. Het hele album is van een hoog niveau, maar als ik toch wat toppertjes aan moet wijzen dan zijn dat: These are the Times, I Am Free, Million Miles en S.O.S.
Het is een schande dat een band met zulke top producten het commercieel slecht doet. Ik geef het album 4,5 ster.

Ik vind het een vermakelijke plaat met een uitstekende productie. Het nadeel vind ik echter dat de plaat wat te lang duurt. Leuk en vermakelijk, maar voor mij geen topper.

Ik wilde me wat meer richten op de melodieuze hardrock omdat ik Ten geweldig vind, maar dit vind ik toch behoorlijk saai allemaal. Goede zang hoor, instrumentaal weten ze ook best van wanten, maar de composities klinken me ongeïnspireerd.