Days of the New - Days of the New III (2001)

Het laatste album van een bandje dat mij altijd wel heeft geboeid. De mix van hard en zacht in een akoestische setting kan mij wel bekoren. Dat de zanger Travis Meeks talent heeft wordt wel bewezen op deze plaat. Hierna ging het snel bergafwaarts met hem door hoe toepasselijk, drugsgerelateerde zaken. Op dit album komt het beste in hem naar boven, Dirty Road, Die Born, Once Again, stuk voor stuk nummers die goed in elkaar zitten. Je hebt ook niet het idee dat je naar een grotendeels akoestisch album zit te luisteren omdat Meeks het avontuur niet schuwt. Hij kleurt af en toe nog wel eens buiten de lijntjes en dat maakt dit album spannend, maar soms ook wat vermoeiend. Het is alweer 15 jaar geleden maar deze plaat blijft voor mij zijn urgentie houden.

De laatste in een serie van 3 (Yellow, Green and Red) en tevens de beste. Wat een talent spreidt zanger Meeks ten toon, het pallet wordt steeds wat breder en voller. Wat is gebleven; het gevoel voor sfeer en melodie in onorthodoxe songs verpakt. Anders dan veel andere bands die het destijds zochten in semi-akoestische nummers brengt Days of the New het geheel als een zinderende cocktail waar je steeds op het verkeerde been wordt gezet. Dat komt deels door de intense voordracht van Travis Meeks maar ook vanwege zijn vermogen om te schakelen tussen pakkende (toegankelijke) songs van kop en staart (Die Born, Dirty Road) dan wel met composities te komen van epische proporties (Dancing With the Wind). Er zijn maar weinig bands die ik kan vergelijken met dit bandje, wellicht is dat ook onnodig, als je echter van avontuurlijke songs houdt, van een rijke instrumentatie, veelzijdige arrangementen kan appreciëren zou ik deze band zeker een kans gunnen. Favorieten? Waar moet ik beginnen; het met Oosterse sferen omgeven Giving In, her fraaie Dirty Road, de sfeervolle opener Hang on to This of het veelzijdige Dancing With The Wind. Days of the New vormt ook weer een van de typische voorbeelden van onbekend maakt onbemind, niet radiovriendelijk genoeg en niet in een hokje te stoppen door de media.