Days of the New - Days of the New II (1999)

Best een aardige plaat eigenlijk. Meeks heeft een krachtige stem die de veelal acoustische powerrock (tja..) een fraai eigen randje meegeeft hoewel PearlJam, R.E.M., het Unplugged album van AIC en het vroegere Live als referenties wel eens voorbij komen. Fenomenale en behoorlijk pretentieuze productie overigens. Daarmee ook prima geschikt om de prestaties van je nieuwe boxen uit te testen.

Twee jaar na het interessante debuut en de kwaliteiten van Travis Meeks als songwriter zijn gegroeid. Dat geldt ook voor de muzikale invulling, de nummers zijn gevarieerd; folk invloeden worden geïncorporeerd, er wordt gebruik gemaakt van een achtergrondzangeres, daarnaast is het instrumentarium uitgebreid met deels niet alledaagse instrumenten. Het schijfje heeft daarnaast een haast filmisch karakter, er worden alleraardigste sfeertekeningen geschetst. De combinatie van folk, unplugged en progrock-achtige elementen wordt uitgewerkt in spannende op zijn minst intrigerende songs. Tel daar de superieure productie bij op en je hebt een album te pakken die je zeker een kans zou moeten gunnen. Hoogtepunten te over, of het nu de zware baslijn in Not the Same is, het fenomenale Weapon & the Wound, het instrumentale Skeleton Key of het toegankelijke Take Me Back Then, het is allemaal goed. Door een gebrekkige internationale promotie en de ernstige verslavingsproblematiek van Meeks is dit nooit goed van de grond gekomen, aan de muziek heeft het echter nooit gelegen. Een prima plaat.