Alex Hodgson - The Brig Tae Nae Where (2014)

Dit jaar verschenen er de nodige mooie Schotse albums van ondermeer Siobhan Miller, Grant Campbell, Eddi Reader, King Creosote, Roddy Frame en Kaela Rowan. Alleen King Creosote kreeg de aandacht die het verdiende.

Ook in het verleden gebeurde het regelmatig, dat Schotse artiesten niet op juiste wijze werden gewaardeerd. Bijvoorbeeld de geweldige zanger en liedjesschrijver Jackie Leven kwam nooit verder dan de cultstatus. Geen idee waar dat aan ligt.

Ook het album The Brig Tae Nae Where (The Bridge to Nowhere) van Alex Hodgson kreeg amper aandacht buiten Schotland. In Schotland is hij vooral in de Schotse laaglanden erg populair. Zo trad hij bijvoorbeeld al diverse malen voor de koningin op in Balmoral Castle. Tweemaal winnaar (2005 en 2009) van het in Schotland zeer hoog aangeschreven Burnsong.

Iedere week treedt hij live op in het radioprogramma “The best of Scottish” met een nieuw geschreven lied. Daarnaast is hij een groot verhalenverteller (ook beroepsmatig), speelt hij regelmatig mee in amateurtoneelstukken en is hij ook nog kinder-entertainer.

Dit is het tweede album van Alex Hodgson voor Greentrax. Qua manier van zingen doet hij me denken aan Jim McCann. Hij zingt op dezelfde lyrische en pure wijze. De teksten zijn gebaseerd op familiale vakantieherinneringen voornamelijk afspelend in Belhaven Bay. Veelal zijn ze melancholisch gestemd.

De cd opent met het heerlijke up-tempo en ritmische The Street ‘O’ Sorrows. Direct valt op met hoeveel passie Hodgson zingt. Het prachtige en ingetogen Bonnie Meg doet erg traditioneel aan, maar is toch door Alex zelf geschreven. Een glansrol is hier weggelegd voor Kenny Hutchison op accordeon. Daarnaast speelt hij ook onder andere piano op dit album. Verder werd hij omringd door de volgende, geweldige muzikanten : Garry Evans op bas, Judith Smith op viool, Nick Riley op fluit en James MacKintosh op gitaar.

Zeer aanstekelijk is The Guid Auld Trams, een lied wat erg uitnodigt tot meezingen. Een van de mooiste melodieën op de plaat bezit Doon Pinkie Cleugh. Ook hier is de bijdrage van de accordeon buitengewoon fraai. The Herring Road bestaat uit drie delen, verspreid over de plaat. De zang weet hier diep te raken.

Erg traditioneel doet The Brig Tae Nae Where aan, maar is toch door hemzelf geschreven. Ritmisch van opbouw is Star O’ the east. Het gesproken en sfeervolle A Summer Tale toont aan dat hij een geboren verhalenverteller is. Het overbekende My Luv’ is Like a Red Red Rose van Robert Burns krijgt hier een zeer passionele uitvoering.

De enige andere cover op het album is The Shoals O’ Herrin’ van Ewan MacColl, wat een zeer traditionele uitvoering krijgt. Niet helemaal mijn kopje thee. Zonder andere liedjes te kort te willen doen, prijsnummer op de cd is voor mij We’ve Lost a Lark. De fluit steelt hier de show.

Het album sluit af met het aanstekelijke The Toun O’ Prestopans, inclusief kinderkoor. Prestopans is trouwens de plaats waar Alex Hodgson al zijn hele leven woont.

The Brig Tae Nae Where is een puur folkalbum wat veel meer aandacht verdient dan dat het tot nu toe gekregen heeft. Een van mijn grote favorieten van 2014!

Mijn laatste stem in 2014 is van een zanger en liedjesschrijver die zoveel passie tentoon spreidt en zoveel betoverende liedjes heeft geschreven dat zelfs het monster van Lochness zal doen spinnen van genot. Verwacht hier geen muzikale hoogstandjes of ruige uitspattingen, luister en laat je meeslepen met prachtige liedjes, die warm en charmant zijn ingekleurd en zo nu en dan een meer vertellend dan zingend karakter hebben. Alex Hodgson is zeker niet een volgend rock-icoon, veel meer een trotse Schot die de roots en essentie van zijn land bijzonder smaakvol en direct weet te raken!

Mooi, dat ie zo bevalt! Goed omschreven ook! Het is gewoon een heerlijk en authentiek album.

Op het laatste nippertje toegevoegd aan mijn top 10 over 2014... muzikaal soms een tikkeltje monotoon, maar daar staat tegenover prachtige liedjes, puur, onbevangen, hartstochtelijk en beeldend als het allermooiste schilderij op aarde

Die opmerking over monotoon, deel ik niet

Geniet elke dag meer van dit album... met monotoon bedoel ik weinig kwaads... soms mis ik een uithaal of iets rauwers..... maar deze Schot heeft absoluut mijn hartje gestolen en samen met Frankie en Rod (ieder op hun eigen-eigenwijze) zijn dit Schotten die tegen de stroom in zorgen voor kippevelmomenten... intellectueel misschien te banaal/ te gewoontjes... voor mij telt veel meer oprechtheid, passie, liedjes in de categorie A-plus, nummers die ook een jaar na dato nog steeds in je hoofd rondzingen... en of je wilt of niet blijft luisteren...

Democratie is democratie... maar de eindlijst over 2014 heeft mij teleurgesteld.... geen Sharon Jones ofKelly Mickwee.... geen Jon Allen of Alex Hodgson... geen Frederique Spigt of Marianne Faithfull... te weinig solo-zangers/zangeressen in het algemeen.... tsja ...lekker belangrijk!!!!!!!!!!!!...... zet een koptelefoon op droom weg naar een Schotland als nooit te voren.... deze 4,5 wordt gewoon een 5, ook als een statement voor liedjes die er toen doen!

Er komt trouwens nog veel meer moois uit Schotland, artonna campaign. Ken je bijvoorbeeld Cycles of life van Amy Duncan (2013) al? Of de muziek van Karine Polwart of de avontuurlijke folk van Lau?! Ik ben het trouwens volkomen met je eens, wat een afgezaagde eindlijst van 2014. Een prachtalbum als Colfax van The Delines eindigt op de 94ste plaats

Het is natuurlijk een illusie om genoemde artiesten hoog in de toplijst van MuMe te verwachten. Maakt ook niet veel uit... Ben net begonnen met luisteren naar debuut van Alex Hodgson (wat een afschuwelijke hoes overigens) en daarna volgt deze. Nieuwsgierig geworden na het lezen van jullie mooie woorden over dit album.

Hoezo een illusie, Joshua68? Colfax van The Delines is goed in het gehoor liggende muziek van een constante hoge kwaliteit, met prachtige teksten, geweldige muzikanten en bovendien perfect gezongen. Wat moet een album nog meer hebben om te overtuigen?!

Colfax is zeker een prachtig album! Ik bedoel alleen te zeggen dat er voor de namen die genoemd worden, op MuMe (verhoudingsgewijs tot het totale aanbod) , een kleiner publiek is. En dus relatief gezien weinig in een top tien terecht komt.
Kijk je naar de jaarlijst op basis van stemgemiddelden staan ze toch mooi 18e!

Mooi album hoor. The herring road nu opstaan lekker trekzakkie. Jammer dat het niet te verstaan is maar evengoed prachtige muziek

Met een klein beetje inspanning is het volgens mij toch redelijk te verstaan. Kan je eventueel wel een kopietje van het tekstboekje sturen als je dat wilt, Lambchop

Super bedankt voor het aanbod Lura, maar dat hoeft niet hoor. Ik heb deze plaat nu aantal keer gehoord en kan wel zeggen dat het een blijvertje is. Als ik jou ergens mee kan helpen ( wat me sterk lijkt voor zo'n muziek freak ) dan hoor ik het. Groet

Staat heel hoog op mijn verlanglijstje als het gaat om concerten... wie gaat deze sympathieke en authentieke zanger met zijn weergaloze liedjes naar een Nederlands podium brengen... ben er bang voor, dan maar zelf de oversteek maken!

Een tijdje terug heeft hij in Ieper opgetreden.

Een gemiste kans helaas, staan er nog andere concerten op stapel in Nederland of net daarbuiten!!

Deze plaat kwam weer spontaan bovendrijven en heeft totaal niets in kracht ingeleverd, integendeel de cd heeft voor mij een magische touch gekregen.... het ene liedje is nog mooier dan het andere.... gepromoveerd tot in mijn top 10.... en ronduit schrijnend dat maar 4 mensen dit album van een stem hebben voorzien.... hier geldt echt het gezegde; onbekend=onbemind

Voor jou is anders een ander prachtig Schots album van vorig jaar onbekend gebleven : Siobhan Miller - Flight of Time (2014)

Wel degelijk een aantal keren beluisterd.... had echter geen klik met haar stem en de arrangementen zijn soms te ver doorgevoerd... de liedjes op zich zijn wel prachtig .... daar ben ik best een beetje jaloers op (hi,hi).

Ik heb dit album vorig jaar wel degelijk een paar maal beluisterd, maar was er nog niet uit of dit 3,5 of 4 sterren waard was. Ik zou hem nogmaals beluisteren, maar daar is het niet meer van gekomen. Ik vond het wel een album dat perfect in de decembermaand paste. Dus wellicht dat ik hem in het najaar nog eens probeer. Het album is zeer zeker de moeite waard, alleen slokken andere releases en andere bezigheden momenteel al mijn tijd op.

Puur Schots meesterwerk...... behoort tot het selecte groepje albums wat ik elke maand wel een keertje voorbij laat komen.... baalde eerst wel van het geringe aantal stemmen... vindt het nu eigenlijk wel mooi in de trant van; diegene die het hebben beluisterd herkennen en erkennen de schoonheid ervan en delen die bewondering in kleine kring... een onuitgesproken bondgenootschap

Hoi Lura, gisterenavond dit geweldig album weer eens voorbij laten komen en ja blijft een prachtplaat, maar hem verder uit het oog verloren. Weet jij of Alex Hodgson het nog bezig is met nieuw werk en waar hij eventueel op tournee is of gaat.