Doomtree - All Hands (2015)

Zin in. Vooral Gray Duck is lekker opgefokt. Final Boss mag er ook wezen, maar smaakt me toch iets minder.

Eensch over 'Gray Duck'. Sims komt daar gewoon echt hard. Wie had dat nu verwacht?

Hmm ik weet nog niet echt wat ik hier mee moet, bijzonder is het wel.

Net alsof ze Lazerbeak in een donkere kelder hebben opgesloten met: een NES-console, een stapel John Carpenter films en wat 90's rave cd's. In de bovenkamer schreeuwen de rappers om het hardst "hee, ik weet een leuke tekst. Nu is het mijn beurt!" Met recht een nerd-album te noemen, met referenties naar nintendo, mini brute, david lynch, Children of the Corn, Coen brothers en meer van dat soort gekkigheid.

De sfeer is chaotisch. Een dikke laag synths en beats hangt als een zwaar gordijn voor dit album. Raps gaan kris-kras door elkaar, over elkaar heen en in rap tempo.

Allemaal heel overweldigend en tof, het is enkel wat plastic en zwaar overstuurd. Persoonlijk had ik gehoopt op een meer organisch geheel en dat is dit verre van.... Is dat erg? Ik weet het nog niet.

Bovenstaand bericht maakt behoorlijk nieuwsgierig eigenlijk.

Ik vind eigenlijk het hele rijtje dat je opnoemt heel positief. Lekkere rauwe, donkere producties en rappers die er stuk voor stuk in zin in hebben. Beter dan een groep rappers die om de beurt hun versje doen. Iets wat te vaak gebeurt. Erg dik album! Maar goed, eigenlijk heeft Doomtree mij nooit echt teleurgesteld!

Heb hem nog niet in zijn geheel beluisterd, maar de eerder uitgebrachte tracks Gray Duck waren genoeg om mij van een blinde pre-order te houden. Als een grote fan van al het eerder werk van dit collectief, zegt dat veel.

Zijn de meeste beats even weinigzeggend als Final Boss, en gaan ze vaker over op die trapflow? Als Final Boss het grote minpunt is, kan dit nog wat zijn... En die dubstep aan het einde van Gray Duck is toch ook een beetje beschamend, of ben ik de enige die dat zo ziet?

Dit album is zeker meer electronic. Gray Duck is er een aardig goed voorbeeld van. Final Boss is dat niet, want zo refreingericht is het album helemaal niet, eigenlijk. Mijn favoriet? Cabin Killer die dikke synths, zeker het einde....

Dit is inderdaad een behoorlijk elektronische plaat, je moet een beetje tegen de eenvormigheid kunnen, maar ik vind het heerlijk, synthaanval na synthaanval, opgefokte rap na opgefokte rap, fantastische muziek om auto op te rijden ook. Eenvormig, ja, maar tegelijkertijd volgt er wat mij betreft hoogtepunt na hoogtepunt. 'Cabin Killer' is inderdaad liefde, ook met dat ontzettend brute einde, maar eigenlijk alles is hier heel vet. Van de beats ('Generator'! 'Off in the Deep'! 'Heavy Rescue'!), de raps (bijna alle rappers op de plaat zijn beesten, Cecil Otter vind ik wat minder interessant, maar zelfs Sims, die ik normaal maar een beetje flowloos en saai vind, is hier een beestachtige rapper, o, en jongens, die beheersing van Dessa is echt fe-no-me-naal) tot de hele sfeer aan toe (veel verwijzingen naar strips, films, tekenfilms, enzovoort, heerlijke sfeer). Wat mij betreft komt het album behoorlijk dicht in de buurt van C4C van EL-P, ook zo'n beestachtige vette plaat die tegelijkertijd fantastisch gedetailleerd in elkaar steekt. Die synth tegen het einde van 'Marathon'! Eigenlijk is All Hands alles wat Run the Jewels had moeten zijn qua beestachtigheid én sterke uitwerking. Ik wil alvast over eindejaarslijstjes praten. Ik wil alvast over de top 3 van mijn eindejaarslijstje praten.

Qua instrumentatie kan ik hier best in komen. Maar als geheel klinkt dit zo saai vergeleken met zowel het self-titled 2008 album als No Kings. En als dit inderdaad dichtbij Run the Jewels en C4C komt, dan snap ik meteen waar het aan ligt. Die albums hebben me ook niet kunnen interesseren vanwege hun ambivalente relatie met de chaos. Aan de ene kant zie je dat ze die harde synths erin gooien, aan de andere kant klinkt het zoooo gladjes, zo gelikt. Het is geen Fantastic Damage, geen Cold Vein qua chaos, maar ook geen Amethyst Rock Star qua hardheid. Hier en daar zit er zeker wel wat fijns in hoor, daar niet van, Marathon klinkt heerlijk op het eerste gehoor, maar Doomtree is een van mijn favoriete groepen, en ik zit nu met een immense teleurstelling...

Misschien moet ik in een andere stemming zijn? Ik zal mijn stem nog even inhouden in ieder geval.

Ik kan hier tot nu toe niet meer van maken dan een 3,5. Hoewel het zeker niet slecht is, haalt het nergens het niveau van eerder werk. Instrumentatie lijkt veel van de persoonlijkheid verloren te hebben, en ook de flows voelen minder origineel aan. Veel typische trapflows passeren de revue. Ook de teksten kan ik niet zo van genieten als ik dat op eerder werk wel kan. Ik bedoel, het refrein op Generator, ondersteund door een trapbeïnvloedde melodie:

"Ugh. Generation generators!
Ugh. Spark up the accelerator!
Ugh. Gas pedal, gas pedal!
Push it! Push it! This is never settled!"

Wat is dit? Een mainstream track uit de hoogtijdagen van de bling-blind era? Verder staan er natuurlijk ook wel fijne tracks op als Marathon, maar de The Sims soundtrack die dient als ondersteuning voor het refrein in Heavy Rescure kan ik echt niet meer serieus nemen... "Boem! Bats! Dikke drums! Lage rommelende synthesizers! Gelaagde energieke vocalen! The Sims... soundtrack-geïnspireerd gitaarmelodietje?" Serieus? Meh, misschien moet ik nog steeds de juiste stemming vinden hiervoor. Tot die tijd zet ik No Kings wel weer op.

Ik kan er aardig in meegaan. Wat ik al zei, ik vind het soms ook wat plastic en misschien wel makkelijk bombastisch. De energie die er vanuit gaat doet me voorlopig afhouden van een verlaging. Geen idee wat trapflows zijn, dus daar heb ik dan weer totaal geen last van .

Doomtree heb ik tekstueel niet constant heel serieus genomen en volgens mij doen ze dat – zeker als je vergelijkt met sommig van hun solowerk – zelf ook niet zo heel erg, op wat uitzonderingen na. Abstracte, korte zinnetjes, die ik behalve veel popreferenties vaak toch al niet begrijp/hoef te begrijpen. Beacon op No Kings vond ik bijvoorbeeld ook op veel passages niet sterk namelijk. Generator in zn geheel komt over als een parodie op een gangster-rap song en zo is het misschien ook wel bedoeld.
Maar het zijn ook wel een beetje "fightsongs". Opkomen voor jezelf en voor anderen. Kijk alleen al naar 38 Airweight met
Bernie Goetz, I’ve been thinkin’ bout Bernie Goetz
Wiki: Bernhard Hugo Goetz (born November 7, 1947) is a New York City man known for shooting four young black men when they tried to mug him.

IK deel de mening trouwens wel dat No Kings beter is.

Om het eventueel te verpesten: luister even naar Rick Ross - B.M.F.. Eén grote trapflow.

Heeft niets te maken met vallen van de eerste verdieping naar gelijkvloers via een bepaalde verbinding tussen de twee.

ThirdEyedCitizen, Doomtree als collectief is inderdaad vaak tekstueel minder omdat de concepten vaak wat losser worden geïnterpreteerd, maar op No Kings (en al helemaal op het 2008 album) staan er toch wel heel fijne teksten die ook echt opvallen. Dat heb ik hier niet gemerkt. Veel "we werken hard, maar krijgen niet veel, maar werken toch hard als groep omdat we heel graag dit doen!"- tracks... Jeej, leuk! Ik betwijfel niet dat ze hard werken, maar dat hoor ik liever in tracks die niet per se daarover gaan...Dat is even oninteressant als tracks over geld...
bennerd, dat is een goed voorbeeld, alhoewel ik hier meer doel op die superhakkelige 'elke halve tel' flow. Ik zit totaal niet in de trapmuziek maar ik denk aan Chief Keef of ASAP Rocky. In Final Boss op dit album hoor je hem bijvoorbeeld in het refrein:
"Get up. Like I. Never. Fucking. Got up. Be-. fore. And I.
Get it. Like I. Never. Fucking. Got it. Be-. fore."
Ugh...

Oh ja, ik hoor het zo gelijk gerapt worden door Chief Keef als Soulja Boy.

Ik heb het nummer op youtube opgezocht, en DAT IS HET PRECIES! Bedankt!

Wat een teleurstelling hier... Het enige nummer dat me interesseert is Marathon. De rest is niet slecht, maar totaal niet memorabel...

Bij lange na niet zo goed als No Kings (waarvan ik dacht dat die plaat wat recenter dan 2011 was uitgebracht). Ook dit is een krachtige plaat, maar er wordt niet echt een heel hoog niveau gehaald. Laat ik het zo zeggen: elk groepslid kan beter dan dit. De gezamenlijk gezongen / gerapte refreinen zijn vaak nog het meest vermakelijk, terwijl de producties regelmatig wat tegenvallen en in ieder geval zeker niet bijblijven. Dessa en P.O.S. zijn en blijven duidelijk de beste leden van het collectief, jammer genoeg hebben zij niet echt de hoofdrollen op All Hands. Heb het idee dat iedereen ongeveer evenveel raptijd krijgt op dit wat tegenvallende album.

Jammer trouwens dat er zo weinig aandacht voor dit album is. niels94, madmadder, Don Cappuccino, dit moet denk ik wel iets voor jullie zijn.

Grappig, ik vind All Hands juist een soort van energieloze versie van Run the Jewels. De beats missen energie, en dat de rappers energie missen is een groot understatement. Alleen Gray Duck is nog wel te doen, maar het is meer chaotisch dan echt rauw en energiek.

Weer aan het draaien en wat een belachelijk laag gemiddelde (en nog geen twintig stemmen!) voor deze zwaar onderschatte plaat. Alleen al op gebied van productie is dit een meesterwerk; beats die blijven veranderen en vol fraaie details zitten. En daar dan een collectief aan rappers overheen die stuk voor stuk fantastische verses afleveren - prachtige plaat dit.