Steve Winwood - Steve Winwood (1977)

EEN van de meest onderschatte albums aller tijden. Hoe vaak maak je mee dat ALLE nummers op een album steengoed zijn? Toch springen Midland maniac en vooral Let me make something in your life er uit.
Pure klasse, Winwood op zijn best.

Hier maak ik in ieder geval niet mee dat alle nummers steengoed zijn.

Geen enkel nummer is hier steengoed, dat is een beetje het probleem. Het album luistert prima weg, stoort geen moment, er wordt heel degelijk gemusiceerd, maar ik mis toch wat. Spanning vooral. Daarnaast hoor ik geen echte uitblinkers.

Het gaat een beetje het ene oor in, en het andere oor weer uit. Bij de naam Steve Winwood gaat er een Traffic alarm af, en die vergelijking maakt het er niet beter op.

Prima album, verdient wellicht meer aandacht, maar geen klassieker.

In de VS was Vacant Chair een hitje.

Het is wat mij betreft, een heerlijke muzikale jaren 70-plaat, die ik toen heel veel gedraaid heb. Wanneer ik hem nu weer op zet, geniet ik weer. Goeie muzikanten, leuke muziek.
Inderdaad, geen klassieker. MAAR, ik draai hem graag

Volledig eens met Zjoot, dit is een compleet vergeten klassieker. Het probleem met zulke platen is volgens mij dat weinigen de moeite doen er vele keren naar te luisteren, en snel snel een oordeel vellen. Het aanbod is immers zodanig groot dat dit onvermijdelijk blijkt te zijn, maar wel jammer. Wie dit niet kent mist echt wel iets.

Steve Winwood kan sowieso niet veel kwaad bij mij doen. Overal waar hij in mee speelde maakte hij (zeer) goede mzuiek met een herkenbare stem uit duizenden.
Helaas moeten we nu (te) lang wachten op nieuw werk!!

Een album dat lekker wegluisterd en waarin hij met zijn oude bandmaat Capaldi wat nummers samen heeft geschreven. Aangenaam maar niet bijzonder.

Beetje saai album. Dat heeft te maken met de composities waar de spanning niet van afdruipt, maar ook met het stemgeluid van Steve Winwood. Erg herkenbaar, maar ook erg saai.
In bijna 7 jaar geen bericht geplaatst en totaal maar 37 stemmen geeft ook wel aan dat we hier niet met een wereldplaat te maken hebben.
Het album staat wel in de Oor jaarlijst 1977 op een gedeelde 47e plaats.
Van mij 3*

Wijsheid komt met de jaren, ik doe er een halve punt bij! 4,5
Het is een zeer hoogwaardig muzikaal album, dat bij elke draaibeurt zich meer opent.

Het is een mooi album, zeker, maar geen klassieker. Daarvoor is het songmateriaal wat te mat. Bovendien is de plaat wat aan de korte kant. Midland maniac is wel schitterend en Winwoods stem stelt nooit teleur. 4 sterren, maar dat is naar boven afgerond.

De zang van Winwood zal mij niet snel vervelen, soulvol en gevarieerd, daar is weinig mis mee. De man die al furore had gemaakt met Spencer Davis Group en Traffic kwam in 1977 met zijn solodebuut. De muziek is een afspiegeling van zijn tijd en dat is ook niet onlogisch. Wat funk invloeden, soulvol, jazzy arrangementen en doorspekt met hammond partijen. Een topper van Winwood vormt de plaat echter bij lange na niet.

Opener Hold On is weinig mis mee, een relaxed ritme, fraaie zanglijnen en fijne details. Hierna komt de klad er al snel in. Nummers duren te lang, zijn niet afwisselend genoeg en Winwood weet onvoldoende de spanningsboog vast te houden. De plaat duurt maar 37 minuten maar voelt veel langer aan, een magere voldoende naar boven afgerond maar boeien doet dit schijfje mij maar amper.

het destijds langverwachte solo debuut van het muzikale wonderkind Steve Winwood. heb dit altijd een fijn album gevonden en dat is een kleine 50 jaar later niet veranderd. slechts 6 songs, waarvan er 4 van tekst werden voorzien door zijn Traffic maatje Jim Capaldi, 1 "Vacant Chair" met tekst van Vivian Stanshall en 1 "Midland Maniac" met muziek en tekst van de man zelf.

"Hold On' is een prima opener en de sterke melodie van "Vacant Chair" met een fraai refrein en heerlijk gitaarwerk van Junior Marvin, bekend van zijn werk met Bob Marley & The Wailers beklijft eveneens. "Midland Maniac" heeft wat flarden van de oude Traffic magie in zich en de afsluitende ballad "Let Me Make Something in Your Life" doet qua sound en melodie denken aan de pracht ballad (Sometimes I Feel So) Uninspired" van het Traffic album "Shoot Out at the Fantasy Factory".

de disco invloeden op "Time Is Running Out" en de funky jazz rock van "Luck's In" bekoren minder, maar zorgen ook voor wat variatie op dit album.

inderdaad geen klassieker of topper maar een heel gedegen album met 6 bovengemiddeld goede songs prachtig soulvol gezongen door Steve Winwood. samen met de opvolger "Arc of a Diver" 1 van zijn betere solo albums. zie bij de berichten bij zijn latere albums de termen mor/aor voorbij komen, maar die zijn n.m.m. niet van toepassing op dit fraaie solo debuut.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Chris Blackwell

Willie Weeks, Alan Spenner: bass guitar
Andy Newmark, John Susswell: drums
Brother James, Reebop Kwaku Baah: percussion, congas
Jim Capaldi: percussion, backing vocals
Nicole Winwood (zijn toenmalige vrouw): backing vocals (2)
Steve Winwood: lead & backing vocals & all other instruments