Dat uit Zweden tegenwoordig hele mooie Progrock komt, is algemeen bekend. Ook dit album van Spektrum mag er zeker wezen.
Spektrum is een samenwerkingsverband van leden van Cross, Galleon en Grand Stand. De zang neemt Lizette von Panajott voor haar rekening. Haar zang lijkt nog het meest op die van Alanis Morissette.
Na het korte intro 'Spektrum' weet je al gelijk waarmee je hier te maken hebt, rasechte symfo.
Kwa sfeer lijkt de muziek nog het meest op Genesis ten tijde van Wind and Wuthering. Het heeft er vooral mee te maken dat de toetsen van Olov Anderson zeer grote gelijkenissen vertoond met die van Tony Banks.
Bij het tweede gedeelte van Chemical Release heb ik het gevoel dat ik naar een extended version van 'Afterglow' zit te luisteren.
Lizette heeft niet de mooiste stem in dit genre, dan prefereer ik toch meer Christine (Magenta), Heather Finley (Mostly Autumn) of haar andere Zweedse collega Petronella Nettermalm (Paatos).
Muzikaal zit het allemaal perfect in elkaar en is het soms echt kippevel.
Groet
