Agitation Free - 2nd (1973)

Met het geluid of een bak water over mee heen gegooid wordt opent dit bijzondere album van Agitation Free. Als het water eenmaal weg is stroomt er relaxte rock muziek de gehoorgang in. Fraaie drums vermengt met andere rock instrumenten. Waarvoor duidelijk een rol is weggelegd voor de gitaar.

Wat later zijn er wat experimentele klanken te horen die wat aan een tekenfilm doen denken tot dat de piano de geest geeft. Wat dan volgt is rock om door een ringetje te halen. Mooie rock-klanken die me aan vrijheid doen denken. Met me ogen dicht heb ik al snel het gevoel of ik aan het plafond geplakt zit. Vanuit die positie heb ik een prima uitzicht op wat de band op de instrumenten aan het doen is. Dit alles geholpen door een prima productie die heerlijk open van aard is.

Naast dit alles roept het ook beelden op die aan een film doen denken. In gedachte zie ik de acteurs door de mooie natuur lopen. Door dit gegeven prima muziek om op te onthaasten. Gelukkig wel met her en der de nodige spanning, zodat er zeer zeker geen sprake is van een slappe hap. Verstilling en rock gaan hier prima hand in hand samen. Iets in mijn gevoel geeft aan dat de heren goed hebben nagedacht wat ze op de plaat wilde hebben.

Als ik zal moeten zeggen waar het raakvlakken mee heeft is het Ash Ra Tempel, Pink Floyd en her en der een tikje Tangerine Dream, maar bovenal heel eigen. De eerste paar luisterbeurten zitten er bij mij op en ik kan enkel constateren dat hier duidelijk sprake is van een album wat vaak de binnenzijde van de cd-speler gaat zien.

Lekkere instrumentale krautrock.
Spacey en jazzy.
Er wordt goed gemusiceerd en het wordt nergens saai of overbodig.

Vandaag trakteerde spotify mij op Laila, Pt.2 en wat een heerlijk swingend nummer is dat. Meteen dit hele album maar beluisterd en dat is een erg leuke ontdekking!

Bij herbeluistering valt me de pracht van deze plaat weer eens op. Enige eventuele smetje op deze plaat is de kakofonie van 'Dialogue & Random', maar dat duurt erg kort en van de beide delen van Laila is het echt genieten, welke zelfs wat associaties met Allman Brothers Band oproepen. Bij Haunted Island schuurt de band dicht tegen de Hawkwind-sound aan. In mijn oren is dit een briljante plaat.