Matana Roberts - Coin Coin Chapter Three: River Run Thee (2015)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Avant-Garde / Jazz
Label: Constellation
-
All Is Written (10:05)
-
The Good Book Says (2:39)
-
Clothed to the Land, Worn by the Sea (3:24)
-
Dreamer of Dreams (4:32)
-
Always Say Your Name (1:52)
-
Nema, Nema, Nema (4:20)
-
A Single Man o'War (2:05)
-
As Years Roll By (4:05)
-
This Land Is Yours (3:44)
-
Come Away (5:25)
-
With Me Seek (0:57)
-
J.P. (2:23)
0
geplaatst: 10 januari 2015, 03:30 uur
All Is Written op YouTube. Smaakt zeker naar meer. Het hele album is overigens al met wat googlewerk te vinden.
Eén van de meest interessante projecten van de laatste jaren. Zo'n plaat waar ik aan de ene kant naar uitkijk, maar aan de andere kant het ook zeer benauwd van krijg als ik eraan denk. Hopelijk is deze net zo consistent als Chapter One, maar kent het ook de betere momenten van Chapter Two.
Eén van de meest interessante projecten van de laatste jaren. Zo'n plaat waar ik aan de ene kant naar uitkijk, maar aan de andere kant het ook zeer benauwd van krijg als ik eraan denk. Hopelijk is deze net zo consistent als Chapter One, maar kent het ook de betere momenten van Chapter Two.
0
geplaatst: 10 januari 2015, 15:43 uur
Mooi beklemmend stuk, raak benieuwd naar de rest.
Chapter 2 vond ik in alle opzichten tegenvallen, zeker omdat de eerste een meesterwerkje was.
Chapter 2 vond ik in alle opzichten tegenvallen, zeker omdat de eerste een meesterwerkje was.
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 7 februari 2015, 00:37 uur
Uit de review van Grayson Haver Currin op Pitchfork:
De toon is nog steeds wel duister, op de voorgrond staat nog steeds, net als in de eerste twee delen, de verkenning van de pijnlijke geschiedenis van de Amerikaanse samenleving. Door lagen van ongehoorde stemmen uit het verleden een klank te geven, creëert Roberts hier een polyfone, spookachtige echo die rechtstreeks uit vergane, en het liefst vergeten, tijden lijkt te komen. Door een vermenging van individuele, spirituele en collectieve, maatschappelijke vormen van bewustzijn blijft de serie voor mij voortdurend een interessant project.
Dit derde deel neigt meer naar het persoonlijke en expressionistische, natuurlijk doordat de uitvoering een solo werk is, maar ook door de daardoor op de voorgrond tredende warmte en intimiteit die eigen is aan de stijl van deze buitengewone muzikante. Ze verlaat hier de vertrouwde jazz paden, om te treden op meer idiosyncratische, vorm-experimentele gronden. Ze weet een complex geluid te bewerkstelligen door het opstapelen van lagen stem, saxofoon, field recordings en electronische klanken.
river run thee, the third installment, is a seamless solo improvisation for a panoply of electronics, a multitude of multi-tracked voices, and a small coterie of saxophones. Something of a one-woman opera, these 12 tracks plow through harsh noise passages and spring into sudden refrains, drift through halcyon field recordings and flomat through harrowing spoken-word passages.
Roberts blijft zichzelf en de geschiedenis steeds opnieuw uitvinden met elke nieuwe editie uit de Coin Coin serie. De toon is nog steeds wel duister, op de voorgrond staat nog steeds, net als in de eerste twee delen, de verkenning van de pijnlijke geschiedenis van de Amerikaanse samenleving. Door lagen van ongehoorde stemmen uit het verleden een klank te geven, creëert Roberts hier een polyfone, spookachtige echo die rechtstreeks uit vergane, en het liefst vergeten, tijden lijkt te komen. Door een vermenging van individuele, spirituele en collectieve, maatschappelijke vormen van bewustzijn blijft de serie voor mij voortdurend een interessant project.
Dit derde deel neigt meer naar het persoonlijke en expressionistische, natuurlijk doordat de uitvoering een solo werk is, maar ook door de daardoor op de voorgrond tredende warmte en intimiteit die eigen is aan de stijl van deze buitengewone muzikante. Ze verlaat hier de vertrouwde jazz paden, om te treden op meer idiosyncratische, vorm-experimentele gronden. Ze weet een complex geluid te bewerkstelligen door het opstapelen van lagen stem, saxofoon, field recordings en electronische klanken.
1
geplaatst: 25 februari 2015, 16:11 uur
Helemaal mijn ding weer. Het eerste deel zat er knal op (tweede nog niet gehoord) en hier doet Matana Roberts het opnieuw: nl. een fascinerende, conceptuele plaat voorschotelen die bulkt van de symboliek. De muziek klinkt nergens geforceerd of overdadig. Geen 'Django Unchained' toestanden, wel een beklemmende en aftastende reis door het verleden van Mississippi en Louisiana. Ik Doe Moeilijk omschrijft het perfect.
0
geplaatst: 3 maart 2015, 20:01 uur
Ik heb wel moeite een beetje in de plaat te raken.. Naar het einde toe vind ik het fascinerend en redelijk sterk, maar de eerste 2 nummers vind ik weinig aanspreken. In die gruizige bijna-ambient richting zijn er in mijn ogen wel spannendere dingen dan we hier horen.. Het klinkt te weinig natuurlijk/wat te gemaakt... Zodra het iets "muzikaler" wordt vind ik het interessanter worden.
Ik ben zelf niet zo heel bekend met de voorgaande volumes, maar die zal ik ook wel eens aan een luisterbeurt onderwerpen.
Ik ben zelf niet zo heel bekend met de voorgaande volumes, maar die zal ik ook wel eens aan een luisterbeurt onderwerpen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.