Christina Carter - Masque Femine (2008)

Komt over als een zeer persoonlijk album, maar is het ook mooi?

Na de eerste twee nummers moet ik echt de neiging onderdrukken om hem meteen af te zetten, naar gefluister.. En dat blijft een beetje het euvel van het album. Als het zo persoonlijk is maak er dan ook echt zulke nummers van en ga het niet zo kunstmatig maken door dat gefluister en her en der ander moeilijk gedoe.

Op momenten dat ze daadwerkelijk moeite doet een beetje te zingen klinkt het ook meteen fijn (So Many Stars, of de afsluiter bijvoorbeeld). Maar bij het grootste deel van de nummers kan ik me best voorstellen dat het voor haar iets betekende ze op te nemen, maar je kunt je afvragen of ze zich niet af had moeten vragen of er daadwerkelijk mensen op sommige van die nietszeggende fluisterdingetjes zitten te wachten.