The Beau Brummels - Introducing the Beau Brummels (1965)

Er wordt beweerd dat hier de 12-snarige guitaar te horen is die Roger McGuin inspireerde, nadat hij George Harrison in Help had gezien en zich onverwijld een Rickenbacker aanschafte en er nog niet precies wist wat er mee te doen...

Ik heb ooit eens ergens gelezen dat The Beau Brummels net iets eerder waren met dat Rickenbacker-geluid dat The Byrds iets later beroemd zou maken.
Maar The Byrds hadden voor het verschijnen van dit fijne Beau Brummels-album al demo's opgenomen met dat kenmerkende gitaar-geluid, dus wie was er nou eerder?
In ieder geval de groep The Byrds is opgericht nadat de bandleden de film A Hard Day's Night gezien hadden.
Harrison en McCartney kwamen een keer langs in de studio toen The Byrds hun debuut-album aan het opnemen waren en waren verbaasd over hun sound.

Ik denk dat ze gewoon toevallig met hetzelfde bezig waren. Voor zover ik weet hebben de Brummels in die tijd niet met The Byrds rondgehangen, maar ik ben ook weer geen Brummels expert.

Leuk weetje: Sly Stone heeft deze plaat geproduceerd.

Sly & The Family Stone zijn natuurlijk helemaal top!!!
Ik moet hierbij denken aan Rick James (jawel, die van de hit Super Freak) met een link naar Buffalo Springfield.

De nummers die op single verschenen 'Laugh Laugh', 'Still In Love With You Baby', 'Just A Little' en 'They'll Make You Cry' zijn dik in orde, maar de rest is inspiratieloos opvulsel, behalve 'That's If You Want Me To' wat nog wel een leuk liedje is. Singleband dus wat mij betreft.

Grappig (offtopic) weetje: Neil Young en Bruce Palmer hebben met Rick James gespeeld in een band genaamd The Mynah Birds.

Dat werk lijkt veel op de nummers van de eerste LP van Arthur Lee en Love.

Te snel oordeel ! Check out hun 'Triangle', 'Bradley's Barn' en hun gelijknamige uit '75, mooie, beluisterwaardige lp's/cd's.

Eens met willemmusic. Dit is verre van hun beste plaat, dus op basis hiervan moet je de band niet afschrijven.

Toevallig vanmiddag weer eens gedraaid, ik heb de mooie Sundazed uitgave op cd (met 2 bonusnummers) en ik vond er verrassend weinig vullertjes op staan. Zelfs Oh Lonesome Me en Ain't That Lovin' Me Baby kan ik goed pruimen, en Stick Like Glue, Just Wait And See, I Would Be Happy , Not Too Long Ago, They'll Make You Cry vind ik allemaal boven de middelmaat (de prijsnummers zijn wat mij betreft Laugh, Laugh, Still In Love With You Baby en Just A Little). Slechts That's If You Want Me en I Want More Lovin zijn wat minder en moeten het album aan haar 12 nummers helpen.

Ik vind de geluidskwaliteit heel goed.Ligt dat aan de opnames, of aan Sundazed ?

Aardig stukje werk van The Beau Brummels, met voor mij als beste nummers Still in love with you baby, Just a little en vooral Laugh, laugh. Overigens heb ik deze cd in een uitvoering uit 1998 van Repertoire Records, met daarop 12 bonustracks.

Het debuutalbum is aardig vanwege de succesvolle singles maar de groep pas een behoorlijke sprong voorwaarts met het tweede album dat ze bij Autumn uitbrachten, Vol. 2. Hier nog veel filler materiaal. Een derde album bij Autumn kwam er in 1966 helaas niet van, want het label ging failliet. Jaren later zou Sundazed samen met de (ex-) leden van de groep alsnog het beoogde album (Gentle Wanderin' Ways) uitbrengen met gebruik van de originele opnamebanden.
Introducing The Beau Brummels was een startpunt waar de groep zich niet voor hoefde te schamen. De geluidskwaliteit van Beau Brummels albums is nooit echt slecht geweest. Kan ook haast niet met rerelease labels als Rhino, Repertoire en Sundazed. Alleen de rarities compilatie From The Vaults van het One Way label bevat wat meer ruis t.o.v. van de eerder genoemde labels maar daar staat tegenover dat deze verzamelaar prachtige demos uit 1964-1965 bevat.

Omdat de opvolger (ten onrechte) lager (86) staat in de 100 Greatest Albums of 1965 heb ik dat album recent al de revue laten passeren. Dit album is dus het debuut en hoewel dat in de lijst op 73 staat vind ik de opvolger een stuk fijner.
Op dit album zijn de composities minder, maar merkbaar is ook dat er nog minder zelfvertrouwen aanwezig is. De stemmen zijn soms erg onzeker en hier en daar een beetje vals.
Tot mijn verbazing staat ook in BestEverAlbums dit debuut een stuk hoger (259) dan de opvolger (481)
3*

Aardig debuut, waarbij de eerste drie songs de rest flink in de schaduw plaatsen. Op dat openingstrio is wel gelijk veel kwaliteit en potentieel te horen, wat er op de tweede plaat ook meer uit zou komen. Leuk weetje is dat de plaat werd geproduceerd door Sylvester "Sly Stone" Stewart. Jawel, de man die enkele jaren later zelf furore zou maken, maar dan in de funk- en soulwereld.

3 sterren