Him - Our Point of Departure (2000)

Een lange intense pomende blaasplaat.
Komt dus als een wervelwind over je heen.

Met leden van june of 44. Een soort jazzvariant van die groep.

Normaal hou ik niet zo van teveel getoeter op een plaat, maar dit is voortreffelijk.

Is dit de metal groep HIM?

Nee, bepaald niet. Deze maar even een 2'tje geven dan.

Inderdaad niet te verwarren met die oervervelende finse metalband

Kunt gij nu echt niet spreken in de "ik" vorm.

Ik begrijp niet wat je bedoelt...

"Ik vind dat een oervervelende metalband" Niet dat het zo erg is maar je moet je inbeelden dat voor de mensen die HIM wel goed vinden, het niet echt tof is om dat zo te zien staan. Ik vind het anders nogal arrogant en niet respectvol overkomen.

Het was eigenlijk meer een grapje. Vooral ook omdat iedereen altijd over de metalband begint als je het over HiM hebt. Maar het is totaal onvergelijkbaar, dus niemand hoeft zich aangesproken te voelen.

In de categorie “verborgen parels in je collectie”: ik heb de CD al eeuwen in mijn bezit, maar er blijkbaar nooit goed naar geluisterd.
Wat een pareltje! hoogstaand gemusiceer door een supergroep:

Doug Scharin (June of 44, Rex, Directions): drums
Fred Erskine (June of 44): bas, trompet, gitaar
Carlo Cennamo: saxofoon, keyboard
Sean Meadows (June of 44, Lungfish): gitaar
Jon Theodore (Queens of the Stone Age, The Mars Volta): keyboards

Ik hoor kraut, dub, jazz, bossanova, electronic - misschien wel het fijnste plaatje uit de Chicago postrockscene. Ik bedoel: wat ik hier hoor, bevalt me nog beter dan een Tortoise.