Ze hebben een beetje tijd nodig om er een beetje in te komen... Maar als dat eenmaal zover is, vanaf de tweede helft van het eerste nummer, horen we fascinerende stukken. Vooral de heer Flaten is in vorm op deze plaat, ik hou vaak wel van contrabas, maar als ie op deze manier plank speelt (basgitaar) hoor je mij niet klagen.
Of hij nou samen met de drummer een lekker ritme neerlegt (begin van de tweede helft van track 1) of een beetje aan het duelleren is met Moore (in 2e track), het weet mij zeer te vermaken. Het feit dat Gustafsson nergens een echt dominerende rol heeft (ik mag hem graag helemaal los horen gaan) mag zelfs nergens de pret drukken.
Enige echt minpuntje is de speelduur, die wat aan de karige kant is.