The Black Ryder - The Door Behind the Door (2015)

Shoegaze is een genre waar ik soms heel geboeid naar kan luisteren, maar tevens ook wel eens een afkeer van heb. Noem het een haat-liefde verhouding en het is dan de band die bepaalt welke kant het op gaat. Post-rock idem.

Het Australische The Black Ryder bestaat uit Aimee Nash en Scott Von Ryper die opereren vanuit Los Angeles.
Alle ingrediënten voor een flinke portie shoegaze zijn aanwezig: etherische zang, langgerekte gitaarpartijen, maar ook strijkers en koorzang.
Donker en snijdend en toch het dromerige niet uit het oog verliezend.

Ik hoor er behoorlijk veel jaren '80 echo in terug. Denk daarbij aan Jesus and Mary Chain of Cocteau Twins, niet de minste namen wat mij betreft.
Waarschijnlijk zijn het deze invloeden (al dan niet bewust) die er voor zorgen dat dit album bij mij prima aankomt.
Er zit dan ook genoeg variatie in: het is niet alleen maar shoegaze of postrock. Een nummer als The Going up Was Worth the Coming Down heeft bijna een folky inslag en zorgt voor een eerlijk geluid. Noem het puur en minder zweverig.

Mooi is de opbouw in Throwing Stones dat ook begint als een kaal akoestisch nummer en eindigt met gospel gezang (ook aanwezig in Let Me Be Your Light.
En (Le Dernier Sommeil) The Final Sleep sluit het album perfect af en doet z'n titel recht.

Het probleem met dit album zal wel zijn dat de puristen er niet veel mee kunnen lijkt me: het slingert te veel allerlei kanten op.

Het heeft nog wel even tijd nodig om goed te landen denk ik zo, want vooralsnog ben ik niet omver geblazen, maar dit is wel zo'n album waar dat opeens kan gaan gebeuren.