Matthew E. White - Fresh Blood (2015)

Ja, en hop, weer een interessante release om naar uit te kijken! Zijn vorige plaat is geweldig en haal ik nog steeds regelmatig uit de kast. Het lijkt verdorie wel of elke leuke artiest een plaat uitbrengt in 2015...

Benieuwd naar deze. Benieuwd ook naar die artiesten waar jij naar refereert. Wil je ze eens noemen?

Ik overderijf natuurlijk, maar met oa. Sufjan Stevens, Villagers, Tallest Man on Earth en Asaf Avidan (al uit) wordt dit een tof jaar, hoop ik. En wr zitten nog maar in februari!

Fathead Daar heb ik er nog geen van geluisterd. Ga ik dat maar eens doen. Lees ook dat er een nieuwe Blur aan staat te komen. Nice!

Toch benieuwd wat jullie, philtuper en Fathead, uiteindelijk van deze plaat vinden. Ik vind hem goed geslaag. Lekker plaatje hoor. Mooie baard ook. Hip.

Komt ook op BKS zag ik - ga ik zeker even checken.

Gelijk heb je.

Pakje minder dan zijn debuut, vind ik. Op één of andere manier vind ik op dit album zijn stem soms vervelend worden. Hij zingt wel erg zacht. Hij zingt natuurlijk niet anders dan bij zijn debuut, maar het is mijn ervaring. De songs moeten met zijn stem sterk zijn om overeind te kunnen blijven en dit is deels het geval.

Het is muziek dat soms naar gospel neigt, soms wat meer rockt, maar eigenzinnig is het zeker en de subtiele blazers zijn gelukkig gebleven. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Rock & Roll Is Cold en het eclectische Holy Moly. Dat is echt wel een tof nummer .

Geen wereldplaat, daarvoor dreutelt het soms wat teveel voort, met name naar het einde toe, maar wel lekker om af en toe uit de kast te trekken...

Dan zal ik ook eens naar zijn debuut luisteren!

Op voorhand was ik lichtelijk sceptisch (rare hipster, visioenen van Elton John, etc.), maar de funk en bijbehorende voluptueuze arrangementen zorgen toch voor een kek plaatje.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Matthew E. White - Fresh Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Big Inner, het debuut van de Amerikaanse muzikant Matthew E. White, bleek ruim twee jaar geleden een vat vol tegenstrijdigheden.

De Amerikaan zag er met zijn lange haar en lange baard niet uit als een soulzanger, maar klonk wel zo. Big Inner bevatte echter geen standaard soulmuziek, maar avontuurlijke soulmuziek vol verrassende wendingen en dubbele bodems. De lange tracks op Big Inner refereerden nadrukkelijk naar de laid back soulmuziek uit de vroege jaren 70, maar stonden ook bol van uitstapjes naar uiteenlopende genres, waaronder jazz, New Orleans rhythm & blues, pop, psychedelica en zelfs een vleugje Tropicalia.

De zeer uitbundige blazers- en strijkersarrangementen gaven de plaat een nog net wat unieker geluid. Ik beschreef het ruim twee jaar geleden als een exotische cocktail die bestond uit gelijke delen Allen Toussaint, Dr. John, Bill Withers, Curtis Mayfield en Randy Newman en daar kan ik nog steeds achter staan.

Matthew E. White dook eerder dit jaar op als producer van het debuut van Natalie Prass, dat hij voorzag van een al even uitbundig geluid met mogelijk nog rijkere strijkers en blazers. Ik ging er daarom van uit dat Matthew E. White op zijn tweede plaat uit hetzelfde vaatje zou tappen als op zijn debuut, maar Fresh Blood klinkt toch net wat anders dan zijn voorganger.

Ook op zijn tweede plaat maakt Matthew E. White muziek die aansluit bij de soulmuziek uit de vroege jaren 70, maar vergeleken met Big Inner is Fresh Blood net wat minder experimenteel. De tracks zijn wat korter, de refreinen en melodieën zijn wat aanstekelijker en de blazers en strijkers zijn dit keer wat minder dominant aanwezig.

Het bevalt me eerlijk gezegd wel. Fresh Blood klinkt als een zwoele soulplaat die zo lijkt weggelopen uit het begin van de jaren 70, maar ook de andere popmuziek uit deze periode heeft zijn sporen nagelaten op de tweede plaat van Matthew E. White. Fresh Blood flirt af en toe met lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar Matthew E. White laat zich nooit verleiden tot niemendalletjes.

Luister met de koptelefoon of met veel aandacht naar Fresh Blood en je hoort een plaat die imponeert door prachtige arrangementen. Matthew E. White greep op zijn debuut nog erg makkelijk naar bijna pompeuze strijkers en blazers, maar zet dit keer een rijk en veelkleurig palet aan klanken in. Ook popliedjes die je strelen als de eerste lentedag blijken kunststukjes vol verrassende wendingen.

Nog meer dan op Big Inner maakt Matthew E. White muziek die nadrukkelijk herinnert aan de jaren 70, maar in diezelfde jaren 70 echt niet werd gemaakt. Flesh Blood vermaakt 10 tracks lang buitengewoon aangenaam, maar intrigeert hiernaast op een manier waarop maar weinig platen intrigeren.

Fresh Blood komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij, maar nog steeds hoor ik nieuwe dingen. Het zijn dingen die alleen maar meer tot leven komen nu de temperaturen buiten aan lente doen denken. Laten we hopen op een prachtige lente en een broeierige zomer. Matthew E. White heeft de perfecte soundtrack alvast gemaakt. Erwin Zijleman

Rock & Roll Is Cold, nu al mijn zomerhit. Een soort van funky J.J. Cale.

Driewerf ja voor deze plaat!

Ben er nog niet helemaal uit. Tis weer een mooi album, dat zeker, maar ik weet niet of ik m beter vind dan zijn debuutplaat. Die staat in de platenkast. Deze nog niet.

Als je Matthew E. White ziet denk je waarschijnlijk niet direct aan soul. Een a-typische soulartiest is hij zeker. Verwacht sowieso bij hem geen recht-toe-recht-aan soulmuziek. Nee, deze man brengt meer stijlen bij elkaar. Zo zijn pop en folk ook vaak van de partij in zijn muziek. Voor mij persoonlijk is dit de eerste plaat van hem waar ik naar luister. Zijn nieuwste release uit 2015.

Het album opent met Take Care My Baby. Een ontspannen song in een sfeer die hij dit gehele album wel weet op te pakken. Die ontspannen sfeer past ook perfect bij zijn stem en bij zijn muziek. Rock ‘n Roll is Cold neigt meer richting de pop en is lekker vrolijk net als het leuke Fruit Trees. Het bevalt mij allemaal prima. Het knalt niet binnen, het knalt er niet uit, maar je kan er weinig negatiefs over zeggen. Prima muziekje van meneer E. White.
Dat zet zich toch wel duidelijk door op aardige songs als Holy Moly, Circle ‘Round the Sun, Feeling Good is Good Enough. Rustig aan doet Matthew duidelijk op Tranquility en Love is Deep. Licht afwijkend zijn dan de nummers Golden Robes en Vision. De één is een stuk voller qua sound. Een leuke afwisseling in het geheel en de ander maakt mij blij als ik er naar luister.

Al met al een fijne ontspannen plaat. Je hoort veel rustige nummers die gevormd worden door een aparte eenheid van folk, soul en pop. De ene keer houdt White het klein, de andere keer voegt hij weer wat extra bombast toe aan zijn songs. Een bijzondere plaat waarin onder andere ook invloeden van Elton John en The Beatles in terug klinken.

(bron: Opus de Soul)

Het goede nieuws is dat er op deze plaat geen echt slechte nummers staan. Het slechte nieuws is dat Matthew E. White er met zijn manier van zingen op een of andere manier in slaagt om me ineens enorm moe te laten voelen. Het kernwoord is wel gezapig wat mij betreft. Ideale zondagochtendmuziek dat wel maar net iets te tam in het geheel. Ik hou veel van "rustige" muziek maar na dit album begon ik gewoon te snakken naar een vette gitaarsolo.

Dit album kabbelt wel heel erg - al die golfjes lijken nogal op elkaar, wil ik maar zeggen. Viste de cd zo'n zes weken geleden uit een uitverkoopbak en heb hem inmiddels al heel vaak voorbij horen komen, maar wat er nou zo goed aan dit album is ontgaat me geheel. Die zelfde vraag heb ik mijzelf destijds ook gesteld toen ik het album van Natalie Prass beluisterde (daar was White productietechnisch bij betrokken). Dat album vond ik nogal tegen de kitsch aan, en een soortgelijk gevoel krijg ik hier. De liedjes zijn niet echt aan mij besteed (ik zeg het heel vriendelijk) en het stemgeluid van White vind ik al heel snel gaan vervelen. Alleen qua arrangementen vind ik het wel interessant, al hoor ik niet wat het met "southern soul" te maken zou hebben.