Don Johnson - Heartbeat (1986)

Afgrijselijke (te) Amerikaanse rock wat deze acteur deed. Heartbeat vond ik toen al niet om aan te horen en nu nog steeds niet. Blij dat ik de rest van het album niet ken (op Hearteache Away na dan..).

Heartbeat, echt een fout nummer

hahaha
echt om je te bescheuren ja!

Ik was toentertijd zo verliefd op Don Johnson. Ik vond het een echte kanjer, nu is hij echt in de lappenmand verdwenen. Hans Teeuwen zou zeggen: "verlept!". Maar omdat ik hem zo'n kanjer vond heb ik ook de plaat gekocht.
"Voice on the hotline" vind ik nog wel mooi en "Can't take your memory" is ook wel prachtig.

-3-

Hm.....tja, drie nummers.., meer kan ik ze op deze cd niet vinden die ik minder vind. 'Heartbeat', 'Coco don't', en het duet met Willie Nelson genaamd 'Star tonight'. De rest van het album vind ik gewoon zeer lekker. Niet byzonder ofzo, maar gewoon een lekker stukje rockmuziek om te ontspannen. Toch heb ik zowaar drie faves: 'Last sound love makes', 'Gotta get away'- twee nummers die je gewoon open moet gooien-, en het hele mooie 'Can't take your memory'. 3,5

Onlangs ook nog eens beluisterd. Het is lang niet zo slecht als bijvoorbeeld David Hasselhoff ofzo. Er staat zelfs een handvol goede rocksongs op in de vorm van Last Sound Love Makes en Love Roulette.
Overigens zijn er links en rechts ook nog sterke solo's van Dweezil Zappa te bespeuren.

Immens populair was hij ineens. Hij speelde al een menig film totdat het tienerpubliek hem ontdekte en toen was het hek van de dam. Hij werd ineens als zeer aantrekkelijk omschreven dat even later het maken van een plaat tot de mogelijkheden behoorde. Daar zat niemand op te wachten.

Ik weet niet. Ik vond de serie tof toen, en toen ik hoorde dat DJ muziek ging maken bad ik dat het zó snel de vergetelheid in zou geraken dat ik zijn muziek niet hoefde te horen. En daar was 'Heartbeat'. Zoals verwacht vond ik er geen ruk aan. Maar met de 'pech' een zus als fan te hebben hoorde ik eens wat van de L.P. toen ze deze op had staan. En ik was verbijsterd. Het is dan wel geen knaller deze, maar toch beslist lekkere muziek!
Eén punt wat mij opviel, en wat zijn 'muziekcarrière' zeker geen goed kan hebben gedaan is dat hij op het podium een zanger acteerde terwijl hij er zelf één was dat moment. Maar ja, het heeft voor hem gewoon niet mogen zijn.
Zijn grootste verdienste is en blijft geloof ik zijn rol als Crocket. Ik denk voor hem een dikke mats. Hij heeft er mogelijk zoveel mee verdiend dat hij voor de rest van zijn leven zich kan permitteren planken mis te slaan.
Maar enfin, zelfs nu nog af en toe zet ik deze op.......blijf het gewoon een lekkere smoothy rockcd vinden.

Ik kende Don Johnson alleen als acteur uit de t.v.-serie Miami Vice en al die berichten en foto's uit diverse roddelbladen o.a. dat Don ooit als kid op een tuchtschool gezeten zou hebben, later bekende vrienden waaronder Frank Zappa ontmoet zou hebben en met befaamde actrices het bed in dook.
Don kan op dit album redelijk stoer zingen, maar hij is geen Bruce Springsteen of Bryan Adams.
Hij heeft hier wel de juiste muzikanten om zich heen verzameld. Dweezil (de zoon van ...) en Oom Willie komt ook nog even langs.
Ik heb dit album nog even beluisterd met de gedachte dat dit even niet die beroemde acteur is van Miami Vice en dan zeg ik 'die gozer komt er wel'.
Het laatste nummer is echt heel mooi uitgevoerd!

Volgens mij had ik hem op een bandje destijds. Te lang geleden om helemaal een goed oordeel te vellen, maar slecht was dit absoluut niet. Amerikaanse radiorock en dat luisterde best lekker weg. Hij kon prima zingen en de nummers zaten over het algemeen prima in elkaar. Het krijgen van een platencontract zal heus makkelijker zijn geworden doordat hij in Miami Vice speelde, maar hem op deze gronden afserveren slaat helemaal nergens op. Een AOR rocker zal zich geen buil vallen aan deze plaat.

Gelukkig niet, denk ik dan. Nee, geen type boerenlul.

De single 'Heartbeat' vond ik best een aardig nummer, maar nadat ik de film 'Heartbeat' had gezien heb ik de volgende dag direct dit album aangeschaft. 'Love roulette', 'The last sound love makes', 'Can't take your memory' en 'Gotta get away' zijn mijn favoriete tracks. Het album laat vooral rock met schwung horen en onderscheidt zich daarmee van veel gelikte typisch Amerikaanse rock, waar ik doorgaans weinig mee heb. Wel vraag ik mij af of wanneer ik de bijbehorende film niet had gezien 'Heartbeat' mij net zo had weten te bekoren en ik denk het niet.
Ook 'Streetwise' (wel in de film, niet op het album, wel op de 12" van 'Heartache away') vind ik nog steeds een heel lekker nummer. (hierop is trouwens ook Don's 'Miami Vice' collega Olivia Brown te horen en het nummer kwam voorbij in een aflevering van de serie)

'Heartbeat' op YouTube (deel 1 van 11)
YouTube - Heartbeat - 01 - Intro

Hier moet ik om glimlachen...

Gewoon een goede rockplaat, met lekkere songs. Lekker ingezongen ook.
Ik snap de lage score niet helemaal.

Gastbijdragen van schitterende gitaristen als Dweezil Zappa, Stevie Ray Vaughan en Dickey Betts (Allman Bros) maken het compleet.

Niet voor niets, dat er grote hits op deze plaat staan.

Can't Take Your Memory. Alleen al om dit nummer vind ik Don Johnson een goede zanger, die ook emotie kan overbrengen en hou ook van het typische jaren 80 saxofoongeluid. Goed album, waarbij ik nog specifiek Voice On A Hotline en Last Sound Love Makes noem. En hoewel ik weinig met country of countryrock heb, mag ik Star Tonight ook graag horen.

Door David Hasselhoff ben ik een beetje achter zingende acteurs aangegaan in MM. David Soul albums waren gisteren aan de beurt en die waren t.o.v. The Hoff een verademing. Lees mijn recensies maar als je wilt weten waarom.
Don Johnson zit er een beetje tussenin. Toen hij in 1986 een hit scoorde met Heartbeat vond ik dat nummer geweldig en kocht ik meteen het album. In eerste instantie viel het me wat tegen en omdat ik financieel niet al te gekke dingen kon doen had ik een beetje spijt.
Na verloop van tijd bleek het album een soort groeier te zijn. Het is een typisch product van de tachtiger jaren. Galm, gitaren en synthesizers. Maar Johnson was bevriend met Southern Rock muzikanten zoals Dicky Betts van de Allman Brothers en die speelden wel allemaal mee. Neemt niet weg dat de productie verhinderd dat het album een Southern Rock feel heeft. Het klinkt eerder, met de kennis van nu, als karakterloze LA rock, of zo je wilt, AOR.
Maar goed, in 1987/1988 vond ik dat heel aardig. Het album ging halverwege 1988 de kliko in nadat Muddy Waters posthuum een hit scoorde met Mannish Boy.

Niks mis met zingende acteurs. Uit deze tijd kan ik een ieder Tasha Taylor en Rod Melancon van harte aanbevelen.

Ik vind de typering "karakterloze LA rock" wel heel erg misplaatst. Ik heb dit album uit sentimentele overwegingen weer eens een paar keer gedraaid en er is erg weinig mis met dit album. Vanmorgen kwam ik tot de conclusie dat dit eigenlijk gewoon een goed album is. Er wordt grotendeels echt gemusiceerd, terwijl het toch echt de tijd van de nepmuziek was. De ene synthband na de andere verpeste het radiolandschap in de jaren 80. Dan is dit album een verademing en alles behalve nep. Zo kwam het destijds al bij mij over. Frisse radiorock en helemaal niet veel minder als bijvoorbeeld Bryan Adams. De jaren 80 productie (wat logisch is bij een jaren 80 plaat) is weliswaar clean, maar in het geheel niet storend. En als de afsluiter Can't take your memory karakterloos is, dan is elke plaat karakterloos.

Wat vind ik dit toch een heerlijk album, echte muzikanten en Don Johnson maakten er voor mij een tof album van. Draai hem nog steeds, maar het is natuurlijk erg makkelijk om een zingende acteur af te zeiken. Ik luister gewoon de muziek

'Heerlijk album' gaat me wat te ver. Maar 'goed' is wel een term die ik hier aan kan en wil plakken. Johnson heeft een stem die uitermate geschikt is voor het soort (pop)rock dat hier in ruime mate op staat. De single Heartbeat heb ik altijd al een lekker nummer gevonden. Lekker pompend en groovend. Altijd een zwak gehad voor de heerlijke drumsound in dit nummer. Weinig mis mee dus. Niet alles is echter even geslaagd. Coco don't en Star tonight bijvoorbeeld. Vallen toch behoorlijk uit de toon naar mijn idee. Love roulette, The last sound love makes, Voice on a hotline en afsluiter Can't take your memory zijn dan weer zeer aardig tot prima songs.

Heartbeat heeft wel iets meer om het lijf dan die knullige pogingen van David Hasselhoff. Stilistisch gezien past het in die typische Amerikaanse rock die vooral de 80's films en series de scores bewoonden. Don Johnson kreeg hulp van Stevie Ray Vaughan en Dweezil Zappa en dat levert leuke solo's op. Love Roulette bijvoorbeeld. Haat aan die blazers. Maar die wah solo is geweldig.

Het album is niet slecht en met de nodige 'gast' muzikanten wordt het nodige naar een iets hoger niveau getild. Ik trek het plaatje nooit meer uit de kast, maar het geheel heeft wel een bepaalde charme.
Love Roulette is inderdaad een aardige song. Met de kritieken op dit schijfje als; het is zo typisch jaren 80 of wat wordt er veel gebruik gemaakt van synthesizers, of het klinkt allemaal zo belegen kan ik niet zoveel.
Het is een product van zijn tijd, de nummers klinken 'veilig' en met de bekendheid van Don moest (en dat begrijp ik ook wel) destijds ook op muzikaal gebied het momentum omgezet worden in goud. De stem van Johnson past ook prima bij deze vorm van pop/rock muziek want de beste man bezit nu eenmaal geen breed vocaal klankenpalet. Leuker dan Hasselhof en beter dan Willis klinkt dit product nog best aardig op de achtergrond.