Laura Marling - Short Movie (2015)

Dit is het titelnummer. Zit voor het gevoel ergens tussen haar derde album ('The Beast' hoor ik er wel in) en haar vierde in. En jeetje, hier heb ik zin in zeg. Waarom duurt het nog zo lang voordat het 20 maart 2015 is?

'False Hopes. Klinkt drukker, net als het titelnummer, en hoewel ik hoop dat ze niet in standaardrock gaat verzanden, maakt die koerswisseling me toch wel nieuwsgierig. Afijn, dat wou ik even zeggen.

Strange is nu ook uitgebracht, dat zijn al vier nummers voordat het album uit is. Nog een week en dan hebben we ze allemaal.

Ervan uitgaande dat de versies van de vrijgegeven nummers op Spotify ook de versies zijn die op het album komen, ben ik helemaal niet enthousiast over dit album.
De elektrische versie van 'I Feel Your Love' vind ik veel beter dan de akoestische versie op Spotify.

'Strange' vind ik een mislukte poging tot het benaderen van Paul Simon, met een slechte tekst en een stijl die gewoon niet best bij Laura past.

Ik heb alleen 'Strange' gehoord tot nu toe en daar word ik niet bepaald blij van...
Maargoed, ik hoop dat de andere nummers meer mijn smaak zijn. We'll see

De stream staat op NPR. Heel erg fijn album weer. Misschien wel haar beste zo op het eerste gehoor.

In tegensteling tot RoyDeSmet ben ik wel erg te spreken over dit nieuwe album! Een stuk interessanter dan de voorganger, een nogal eenvormig album. 25 jaar en al zoveel mooie albums gemaakt, knap.

Folk/pop met een geheel eigen touch. Eerste indruk is positief! Ga dit eens rustig beluisteren voor ik stem, maar de eerste klap is een daalder waard zullen we maar zeggen.

Van Laura Marling had ik nog nooit een geheel album beluisterd, dus heb ik deze maar eens geprobeerd op Spotify. Helaas heb ik dit album niet in mijn hart kunnen sluiten, daarvoor staan er te veel nummers op die bij mij niet zo goed overkomen. Haar stemgeluid vind ik mooi, met de opmerking dat haar stemgebruik me niet altijd weet te overtuigen. Verder vind ik ook dat False Hope door het rockende geluid een beetje buiten de boot valt, en dus afbreuk doet. En als Laura met haar stem de hoogte in gaat moet ik even wennen. Heb alvast 3,5 * toegekend, maar weet nog niet of ik het album ook ga kopen. Daarvoor, met al die concurrentie van vele interessante releases, overtuigt het me niet genoeg. Mooiste nummers vond ik Warrior, I Feel Your Love en Howl at the Moon.

Recensie op de krenten uit de pop:
Service Unavailable - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laura Marling leek een paar jaar geleden nog de zoveelste Britse folkie die streed om de aandacht van een breed publiek, maar inmiddels weten we wel beter.

De Britse singer-songwriter is pas 25, maar heeft inmiddels een aantal bijzonder indrukwekkende platen op haar naam staan, met het twee jaar geleden verschenen Once I Was An Eagle als meest ambitieuze en wat mij betreft ook beste plaat.

De lat voor de vijfde plaat van de inmiddels al een tijdje vanuit Los Angeles opererende singer-songwriter lag dus bijzonder hoog, maar Short Movie laat horen dat Laura Marling haar top nog lang niet heeft bereikt.

Op Once I Was An Eagle liet Laura Marling al horen dat ze precies de muziek maakt die ze zelf wil maken en dat doet ze nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat.

Short Movie opent met een donkere en duistere song. De basis van de song wordt gevormd door het bijzondere akoestische gitaarspel en de al even bijzondere stem van Laura Marling, maar door de psychedelische geluiden op de achtergrond is het veel meer dan zomaar een folksong. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die een al even jonge Joni Mitchell in Los Angeles maakte, maar de vergelijking houdt niet lang stand.

In de tweede track horen we Laura Marling rauwer dan we haar ooit gehoord hebben. De vergelijking met PJ Harvey dringt zich op en dat is een vergelijking die nog een aantal keren terugkomt bij beluistering van Short Movie.

Welke richting Laura Marling op Short Movie ook kiest, de songs van de Britse singer-songwriter zijn altijd opvallend intens. Short Movie is ook een pure en eerlijke plaat met songs die variëren van ontspannen en ingetogen tot beklemmend en gejaagd.

Short Movie laat goed horen hoe uniek het gitaarspel van Laura Marling is en hoe mooi en emotievol haar stem de afgelopen is geworden. Het akoestische gitaarspel en de recht uit het hart komende vocalen van Laura Marling bepalen voor en belangrijk deel het geluid van Short Movie, maar het belang van de extra inkleuring van de songs moet niet worden onderschat. Deze extra inkleuring doet soms wat psychedelisch aan en hiernaast zijn er de strijkers die de al wat weemoedige songs van Laura Marling voorzien van extra drama en melancholie.

Short Movie doet verslag van het leven dat Laura Marling in Los Angeles heeft opgebouwd en het is een leven dat we lang niet altijd hoeven te benijden. Short Movie is een plaat vol eenzaamheid en onzekerheid. Laura Marling weet deze eenzaamheid en onzekerheid zo indrukwekkend in haar vocalen te leggen dat Short Movie geen plaat is om heel vrolijk van te worden en soms zelfs bijna pijn doet, maar wat is het mooi en indrukwekkend.

De eenzaamheid en onzekerheid hebben overigens zeker geen nadelige invloed gehad op de artistieke ontwikkeling van Laura Marling. In vrijwel iedere track op Short Movie kiest de Britse singer-songwriter weer voor een net wat andere invalshoek en verkent ze nieuwe terreinen. Soms wat rauwer dan we gewend zijn, soms wat meer in zichzelf gekeerd, dan weer uitbundig met ‘spoken word’ vocalen.

Short Movie bevat 13 songs en duurt 50 minuten. Het zijn 50 minuten van een bijna ongekende intensiteit en schoonheid. Na afloop is één ding direct duidelijk: Laura Marling heeft wederom een flinke stap gezet en levert haar beste plaat tot dusver af. Een prestatie van formaat. Waar het eindigt? Ik durf het niet te voorspellen. Erwin Zijleman

This “pin-up girl of the neo-Brit folk-rock movement” ontwikkelt zich steeds meer als een 21th century Joni Mitchell. Niet zo sterk als haar vorige misschien, maar nog steeds een uitstekend album. Of zoals The Guardian het omschrijft 'a slightly frayed masterpiece'.

Zeker een van de betere platen van een vrouwelijke artieste van het moment , verre van het kaliber van joni , patti , pj en lucinda , maar dat hoeft niet , ik ben er heel blij om dat er nog jonge meisje die zo'n mooie muziek en teksten maken een dikke voldoende , goed bezig laurake ....

Haar vorige plaat was een waar meesterwerk, in mijn optiek een van de beste platen van de laatste jaren. Deze is toch ook weer zeer interessant, niet per se voortboordurend op Once I was an Eagle, maar dit laat toch weer een andere kant van Laura Marling zien. Bij de openingstrack kreeg ik bij vlagen een Nick Drake vibe mee, en zo zijn er meerdere referenties die altijd geplaatst worden. Wederom een zeer goede plaat en dat is toch zeer knap als je al 5 platen heb uitgebracht op je 25ste.

Laura Marling is een van de weinige hedendaagse of eigenlijk (relatief) nieuwe singer-songwriters naar wie ik heel graag luister. Ze levert qua albums bovendien per saldo consequente kwaliteit. Dat wil zeggen: ze heeft tot nu toe, op haar best aardige debuut na, steeds vier sterretjes van mij gekregen, maar voor mijn gevoel heeft ze nog steeds geen mooie 9 afgeleverd, en ergens vind ik dat jammer. Op elk album (minus het debuut) staan erg sterke nummers en liedjes die me veel minder pakken.

Short Movie is wat dat betreft geen uitzondering. Verschil is dat Marling me nu wel snel weet te pakken, en dat is overigens nieuw voor me: tijdens haar vorige platen duurde het altijd even voordat ik erin zat, met Once I Was an Eagle, mijn eerste en eigenlijk nog steeds favoriete album (heeft te maken met dat de sterke versus minder interessante liedjes-wijzer daar nog het sterkste de goede kant op wijst) als goed voorbeeld van een plaat die wel even om door blijven luisteren vroeg.

Het kan aan opener 'Warrior' liggen: daarin neemt Marling goed de tijd en trekt ze me direct het album in, met een desolaat klinkend, uitgestrekt nummer. Ze heeft het nergens over een wildernis of een woestijn, maar die roept ze qua muziek direct op. Door daarna een drukker nummer als ‘False Hopes’ te laten volgen weet ze de aandacht ook goed vast te houden. De elektrische gitaar is het belangrijkste nieuwe ingrediënt op Short Movie (al was die op eerdere albums, op bijvoorbeeld ‘The Beast’ ook al wel aanwezig). Op ‘False Hopes’ en ook op een aantal andere liedjes pakt die verandering wat rockerig uit. Prima, maar daar zet ik geen Laura Marling-album voor op.

Waar ik wel op zit te wachten is een handvol heel mooie nummers (want die biedt Marling per album toch wel), en op Short Movie klinken die liedjes vaak bedwelmender dan ooit. ‘Warrior’ heb ik al genoemd, maar ook ‘Howl at the Moon’ en het titelnummer (die strijkers!) zijn echt sterk. Op ‘Short Movie’ komt toch weer een rockrandje naar boven, maar dat past hier uitstekend; ik moest weer even een beetje aan ‘The Beast’ van haar derde plaat denken.

Het jammere is wel een beetje dat Marling soms een beetje in de herhaling begint te vallen. ‘How Can I’ is een ontzettend mooi liedje, een van de mooiste van het album, maar het geluid van Once I Was an Eagle klinkt er wel ontzettend sterk in door. Dat doet me toch vrezen dat Marling misschien op een punt aan is gekomen dat ze zich niet veel verder zal gaan ontwikkelen. De geleidelijke verandering van net wat te standaard folkmeisje naar een eigenzinnige, hoogstens wat Joni Mitchell-achtige zangeres is in retrospectief toch best indrukwekkend, maar die negen zit er nog steeds niet in. Misschien moet ik er gewoon op hopen dat ze heel, heel goed wordt in wat ze doet.

Maar toch, Short Movie is uiteindelijk toch weer geslaagd. Op een wat langere termijn zou dit toch wel m’n favoriete Laura Marling kunnen worden, want ik ga deze cd weer veel draaien, zoals ik eigenlijk met alle drie vorige platen (ja, inderdaad weer minus debuut) heb gedaan. Want een groot talent is Marling zeker.

Na de eerste draaibeurt vond ik dit album vooral erg wisselvallig: Het ene nummer klinkt ontzettend fris en sprankelend, het volgende is juist doodsaai en oubollig. Vooral aan dat oubollige stoorde me heel erg, maar dat begint langzaam maar zeker wat weg te ebben.

Short Movie kan toch nog wel eens een erg fijn album blijken te zijn, vol sterke melodieën en vooral goede teksten. Van de kwaliteit van False Hope, Gurdjieff's Daughter, Warrior, Strange en I Feel Your Love ben ik al volkomen overtuigd. Het zijn vooral de rustige, typische folksongs die meer tijd nodig zullen hebben. Die ga ik ze dan ook geven.

Voor mij een pak beter dan haar Once i was an Eagle. Meer consistenter.

Binnenkort komt hier een reissue van uit met een handje vol bonustracks.

Eens met stoepkrijt. Paar van de sterkste singer-songwriter nummers van het jaar worden afgewisseld door duffe tracks die niet erg memorabel zijn. Deze plaat is over het algemeen meer recht voor zijn raap dan nummers op haar eerdere platen, wat soms erg goed uitpakt, maar op sommige nummers ook wat duidelijker een gebrek aan nuance en bedachtzaamheid laat zien.

Zal hem nog een paar keer opzetten, maar ben bang dat ik na een tijd de helft van de nummers zal skippen.