2NE1 - Crush (2014)

Nogal van wisselend kaliber, deze tweede plaat van 2NE1, want sowieso is niet alles om over naar huis te schrijven: zo'n nummer als Happy roept bij mij heel andere emoties op dan de titel suggereert, en ook de opener is maar half-geslaagd - het trapperige stukje over grote broers is wel lekker, maar de rest is soms haast tenenkrommend. Daartegenover staat gelukkig wel een stortvloed aan licht briljant materiaal. Had ik het vroeger nooit zo op 2NE1, met het prachtige (en hier overigens ontbrekende) Missing You (dat dan weer wel op een Japanse uitgave van dit album staat, maar daar ontbreekt Scream dan weer...) was ik meteen om, en ging ik wat door de recentere output van het groepje struinen, waartussen dus zulke geweldige nummers als het epische Come Back Home (incluis óók zo'n lekker trap-stukje; in de clip nog een heerlijke akoestische interlude, die helaas op de albumversie ontbreekt - de volledige 'unplugged'-versie is dan, hoe fijn ook, slechts schrale troost), het heen-en-weder stuiterende Gotta Be You, het briljante Scream (met wel héél welklinkend refrein, doet me echt deugd gewoon) en CL-solo-track MTBD, die zelfs vollédig in trap-sferen verkeert, maar dat wel op imposante wijze doet. Dat CL trouwens zo schaamteloos naar voren wordt gedrukt door YG is soms wel een beetje gênant; vooral Minzy en Dara lijken er nog slechts een beetje als veredelde groupies bij te hangen. Toch wel jammer. Verder echter een plaat die voor de meeste K-pop-fans zeker de moeite waard is, en die voor mij in ieder geval 2NE1 heeft neergezet als terecht belangrijke speler.

Eens ja. Groepen als 2NE1, 4minute en f(x) zitten tegenwoordig aardig in elkaars vaarwater en hebben het cutsesy terrein verlaten voor een meer uitdagende, afwisselende, harde sound, maar slagen er dan weer niet in om een heel album met geniale liedjes te vullen, terwijl die potentie dus zeker wel aanwezig is.