Lonely Robot - Please Come Home (2015)

Project van Kino, Arena en It Bites lid John Mitchell. Vele grote namen komen voorbij op deze plaat waaronder Nik Kershaw (die je steeds meer hoort op progalbums), Steve Hogarth, Heather Findley, Nick Beggs, Jem Godfrey en Peter Cox (Go West en ex-Manfred Mann).

Qua namen klinkt het goed maar is het de moeite van aanschaf waard?

ik heb deze op een 3 gezet, als je groot liefhebber bent van Arena, Riverside e.d. Zeg maar de wat stevige Neo/prog dan kan het best de moeite waard zijn.

Heerlijk album. Gisteravond voor de eerste keer geluisterd. Het lijkt bij vlagen wel op It Bites/Frost* (Kino hoor ik er niet echt in) maar tegelijkertijd is het toch ook wel iets nieuws. De muziek is af en toe heel filmisch. Alsof je naar de soundtrack van een sci-fi film zit te luisteren.

Hoogtepunten tot nu toe zijn Lonely Robot, Oubliette en Humans Being.

Mooi begin van het jaar zo, met nieuwe releases van The Neal Morse Band, Steven Wilson en nu dus Lonely Robot.

Hier John Mitchell over Lonely Robot « Progwereld staat een best goed interview met Mitchell. Dat filmische heb je juist ingeschat zo te lezen

Ha, ha, vandaar toen dat Kino project

Kijk de circel is weer rond

Heb ik het goed ingeschat of heeft hij zijn ideeën perfect kunnen vertalen naar muziek? Ik neig naar het tweede...

Een geweldige zanger zal mr. Mitchell nooit worden maar muziek maken kan hij!
Eerste luistersessie levert een keurige 3 op.

Keek hier erg naar uit, maar eerlijk gezegd valt het me wat tegen. Meer It Bites dan Kino invloeden, en dat had ik liever andersom gezien. John geeft er zeker een eigen draai aan, maar het raakt me niet echt... De productie (LOUD!) helpt ook niet echt.... Toch 3 sterren.

Een verrassend goede plaat van de drijvende kracht van It Bites en de man die verantwoordelijk was voor mijn album van het jaar in 2005, "PICTURE" van Kino. John Mitchell heeft onder de naam Lonely Robot een gevarieerde plaat gemaakt met ruimte voor uptempo, af en toe iets over de top solo's en een paar geweldige ballads. Mitchell heeft een aangename gruizig stemgeluid en maakt daar optimaal gebruik van. Hoogtepunt vind ik "HUMANS BEING", waarbij het refrein zo'n geweldig arrangement heeft, door Marillions Steve Hogarth daarbij te laten meezingen...kippenvel!

Net voordat er een nieuw Arena album wordt los gelaten komt John Mitchell met dit project op de proppen. Dat hij zelf zingt is geen meevaller, zijn hese stem blinkt niet uit. Gitaar spelen is waar hij het beste in is en gelukkig staan er een paar nummers op die de CD aanzicht geven. Voor mij zijn dat God Vs. Man, dat er niet om liegt en het ook al niet te slappe Are We Copies. Zo zijn het de stevigere songs die er uitspringen en hoop ik maar dat het nieuwe Arena album deze release gaat overtreffen.

Veel gemende reacties. Bijzonder. Maar Mitchell heeft toch heel vaak gezongen? Blind Ego, Kino, It Bites? Dus zo'n verrassing is dat toch niet?

Nee dat klopt, zijn stem zou bekend moeten zijn lijkt me

En tot nog toe, hoorde ik iedereen hem juist bejubelen. Hoe prachtig en lekker zijn stem is.
En nu ineens, is de liefde over?

Hoedanook, weer een 2015-plaat voor mij om naar uit te kijken.

Toen ik deze plaat beluisterde, viel me direct op wat een fijne stem die John Mitchell ook alweer had. Maar op een of andere manier was ik ruim voor het einde ook alweer flauw van de algehele sound. En dat lag dus ook een beetje aan Mitchell.

Bij Blind Ego is Paul Wrighton een mooie afwisseling. Bij Kino en It Bites veel instrumentale krachtpatserij. Misschien is er op deze plaat gewoon niet genoeg afwisseling?
Ik ben zo benieuwd.

Ik ben die stem van John Mitchell altijd ruim voor het einde van een plaat al zat, zo ook nu. Maar eigenlijk gold dat wel voor de hele plaat.

Liefde is wellicht een wat groot woord maar ik ben wel een liefhebber van zijn stem, mijn 3 voor deze plaat komt dan ook niet door zijn stem maar door het voor mij weinig interessante muzikale gebodene

Tja, het is voor mij een heel gemiddeld album. De stem ligt het voor mij niet aan, die was inderdaad wel bekend. Het is ook geen slecht album, maar er gebeurt ook gewoon simpelweg te weinig verrassends om echt pakkend te zijn. Het luistert prima weg, maar ik denk dat daar ook meteen het probleem ligt. Het maakt dus niet dat je op het puntje van je stoel gaat zitten. Er wordt wel prima gemusiceerd, maar de composities bieden niet veel extra's. Het zou dus nog wel eens verder kunnen zakken qua waardering bij mij.

Edit: dus eigenlijk hetzelfde als wat Vigil in één zin duidelijk maakt

Ik was trouwens niet erg kapot van de Mitchell-era It Bites. Kino vind ik dan wel weer te gek. Wat een plaat is dat zeg, nondeju....

Ik vind het wel echt een erg lekkere plaat. Ik hoor echt 0,0 It Bites erin terug, en juist enorm veel Kino. Door de drumpartijen van Blundell is er zelfs een kleine link met Pendragon.

Ik vind de nummers goed verzorgd, goed uitgewerkt en er is veel detail, mooie pianopartijen, stevig drum- en gitaarwerk. Ja, wel een plaat die ik vaak ga opzetten.

Mispunt: het eurosongfestival liedje "Why Do We Stay". De dame heeft niet eens een leuke stem, en op het moment dat het refrein inzet, zet ik het helemaal af. Ik kraak niet graag muziek af, maar ik kan er echt niet zo goed tegen, hahaha. Ik ken Heather Findlay alleen van naam. Mostly Autumn heb ik zelf nooit echt gekend. Ik denk ook niet, dat ik erin geinteresseerd ben.

Dan is het met Kim Sevious gezongen Oubliette veel geslaagder te noemen. Had zo een nummer van Fish kunnen zijn.

Al met al een verrassender en prettigere plaat dan de John Wesley-plaat van vorig jaar. Ik denk dat deze plaat hoog in mijn eindlijst komt (naast Ozrics en Anekdoten). Een goed prog-jaar, 2015.

Niet elke song is even sterk, maar over het geheel niet veel skip-momenten, alleen het eerder genoemde Why Do We Stay?, en Are We Copies? vind ik ook nogal saai.

Ik weet niet of het eerder genoemd is, maar behalve de Kino en Blind Ego invloeden hoor ik ook veel RPWL er in terug. Erg veel RPWL. Moet ook zeggen dat de stemmen van Yogi en Joh niet zo ver uit elkaar liggen.

nog eens geluisterd.... aardige plaat, maar vermoeiend... veel te hard opgenomen. Zonde!

Idd .....veel te LUIDE productie , spijtig , gemiste kans , de nummers zijn best ok ....tegenwoordig slaan de mannen achter de knoppen de bal er meestal naast .....less is more mannen ....

Nu heb ik veel bewondering voor John Mitchell. Maar met Lonely Robot kan niet veel.

Het heeft raakvlakken net Kino en het latere It Bites maar dan saaier. Het opent wel sterk met het instrumentale Airlock maar dan is het over met de pret. Het kabbelt daarna wat voort.

Misschien dat ik het nog eens een kans geef....

jammer. Toch nog eens beluistern . Voor mij is dit toch een aangenaam album