Honeymoon Suite - Monsters Under the Bed (1991)

De enige die ik ken van Honeymoon Suite.

Ray Coburn, de toetsenist, heeft Saga nog terzijde gestaan. Vandaar dat ik dat ook zn bandje wilde horen.

Geen onaangenaam AOR plaatje. Erg standaard, maar goed gespeeld en een lekkere sound.

Derry Grehan is een lekkere rauwe gitarist. Vette riffs en solo's.

Johnny Dee heeft ook een rauwe strot en klinkt zo nu en dan als Bryan Adams, maar net wat beter...

Een wat uitgebreider bericht, want deze plaat wordt de rockplaat van de week.

Honeymoon Suite speelt een stevige versie van AOR en leunt op het zangtalent van Johnnie Dee en het gitaarwerk van Derry Grehan.

De muziek is over het geheel voornamelijk midtempo en melodieus.
Er zijn verwijzingen te ontdekken richting Extreme, Queen, Mr. Big, Europe, Thunder en Bon Jovi.

Dus een mengsel van Amerikaans- en Europees gerichte arena-rock.
De band zelf komt uit Canada, maar er zijn weinig verwijzingen richting Canadeze bands, al komt sommig werk van Harem Scarem maar ook 80's Rush en 80's Saga soms wel in de buurt.

The Road is een Beatles-achtig nummer en de echte prijsnummers zijn wat mij betreft de wat langere nummers Say You Don Know Me, How Long, Next to You en All I Wanted.

Dit is de enige die ik nog moet van deze zwaar onderschatte band. Althans, uit de gouden periode. De 3 albums die ze voor deze hebben uitgebracht zijn stuk voor stuk pareltjes. En aan de lovende berichten van Ozric hierboven te zien, kan ik deze ook blind aanschaffen

Ik hoop dat je 'm lust. Deze plaat is echt magistraal.

Het is al even geleden, en helaas is Ozric niet meer op deze site actief maar hij heeft geen woord gelogen wat betreft dit album. Laatst dan toch eindelijk op vinyl gescoord. Klasse album! Nu vind ik de albums die ze hiervoor gemaakt hebben ook al meer dan prima. En zoveel anders is deze nou ook weer niet als ik eerlijk ben. Alleen klinkt het allemaal weer zo verrekte fijn. Geweldige hooks en melodieën verpakt in catchy liedjes. Zo worden ze amper nog gemaakt tegenwoordig.

Met beide benen in de jaren 90. Hoewel de platen uit de jaren 80 zeker niet slecht zijn klinkt deze worp wat mij betreft net wat minder gelikt. De productie is helder, de zang is uitstekend, het schurkt net wat meer tegen de sleaze rock aan en laat dat net mijn voorkeur hebben. De songs Little Sister en Come zijn daar mooie voorbeelden van, hoewel het plaatje nou ook niet direct meer 'rockt' dan zijn voorgangers. Daarvoor is het format net even te braaf voor. Wat mij betreft een van de sterkste platen van de band.