fDeluxe - AM Static (2014)

fDeluxe stonden voorheen bekend als The Family, één van de vele projecten die van Prince in de 80s een beetje liefde kregen. Zo kregen zij het origineel van "Nothing Compares 2 U". De vrouwelijke vocalen kwamen voor rekening van Susannah Melvoin, de tweeling zus van Wendy Melvoin (Wendy & Lisa). Meer dan één album kwam er niet, Prince stapt snel over van project naar project. In 2011 werd de bandnaam aangepast en kwam er een opvolger "Gaslight", gevolgd door "Relit" een jaar later en vorig jaar een live album. Nu via een crownfundingproject is er een album vol met covers.

Een album met covers is niet meteen iets waar ik heel enthousiast van wordt maar ik had in eerste instantie niet in de gaten dat het alléén covers waren. Ik herkende maar 2 nummers aan de titel en herkende later nog eens 3 bij het beluisteren ervan. Toch ben ik blij met dit album. Deze rasmuzikanten kunnen gewoon goed spelen en kunnen ondanks of juist door alle funkgenre trucjes een eigen draai geven aan nummers die als origineel nauwelijks te overtreffen zijn in schoonheid.

Ik ken niet alle originelen en kan dan ook niet zeggen of die (nog steeds) beter zijn dan deze maar het luistert lekker weg. Zo ver ik weet hebben de originele nummers nooit een funky make-over gehad en daarom klinkt met misschien wel allemaal heel bijzonder.

Het album opent met de Public Enemy classic "Fight The Power", die nu minder radicaal klinkt. Gevolgd door "Baby Love" van The Supremes die je in deze bewerking ook niet meteen terug herkend maar niet te min lekker klinkt, alle nummer eigenlijk. Degene die me meteen aanspraken waren de Eric Carmen classic "All By Myself" en het voor mij onbekende Bill Withers "Who Is He (And What Is He to You)". Ook PJ Harvey's "We Float" klinkt erg lekker. Evenals die lekkere gitaarsolo als afsluiting van het licht groovende Stevie Wonders' "Maybe Your Baby". Een leuk album voor bij de kerstboom als je niet meer een kerstlied kunt horen.

Ehm.... The Isley Brothers ook goed?

Verder covers van o.a. Mothers Finest, PJ Harvey, Beatles, Stevie Wonder, Rolling Stones, Betty Davis, Bill Withers en Robbie Robertson.

The Family was leuk maar niet meer dan dat. 'Debuut' Gaslight eigenlijk hetzelfde. En voor dit cover-album gaat voor mij hetzelfde op. Het swingt, is funky en is erg genietbaar maar opzienbarend wordt het nergens. Hoeft ook niet met deze partyfunk

Ha, die ken ik niet. Die van Public Enemy is de enige die ik ken en daarbij al zo lang niet meer gehoord heb dat ik niet eens in de gaten had dat het een ander nummer betrof...

De eerste keer dat ik dit album hoorde maakte die ook weinig indruk op me pas na de derde keer begon ik het meer te waarderen.

Ik zou ook denken aan Public Enemy hoor maar herkende dat totaal niet en ging toen op zoek

Het origineel is overigens zeker ook niet verkeerd.

Al vaker voorgenomen om nu eens de beste Isley Brothers albums te luisteren, ken eigenlijk maar een paar hits. Misschien dit jaar.... na Al Green.