Melanie - The Good Book (1971)

Heel mooi album van Melanie, met geen enkel zwak nummer en een paar covers:Bob Dylan's Sign on the Window, Judy Collins' My Father en Phil Ochs' Chords of fame. In bijna alle numers horen we de twee stemmen van Melanie: de zachte, lieve stem en haar hardere stem. Dat laatste vind ik some wel jammer - een liedje als Babe Rainbow was beter "klein" gehouden. Geldt ook een beetje voor The Saddest Song - een droevig nummer dat op menige begrafenis gedraaid zal zijn geweest. Afijn, als je van Melanie houdt, kun je deze blind kopen - dan zie je ook de wat suffe hoes niet.

Volgens mij het 4e of 5e album van Melanie. 'Gather me' lijkt of het nog ouder is (beiden komen uit 1971), maar volgens mij is 'The Good Book' eerder gemaakt. Het was ket laatste album op Buddah Records en 'Gather Me' is uitgegeven door het nieuwe eigen label van Melanie en haar man.
In ieder geval is dit verder een mooi album, nog heel erg folk gericht. Wel waren er al problemen met Buddah Records en op dit album blijkt via de teksten al dat Melanie best moeite met het sterrendom van een artiest. Een gewoon gezinsleven lonkt, maar past niet in het plaatje van Buddah. Verder merk je niet veel van het ongenoegen van Melanie, de nummers zijn prima met 3 covers. Persoonlijk vind ik de klein gehouden nummers het mooiste, waaronder het heel weemoedige, melancholische 'Saddest Song". De 'Nickel Song' was de hit van het album en dat was denk ik ook hoe het publiek en waarschijnlijk de platenmaatschappij Melanie het liefst hoorde.
Al met al een goed album, the All Music recensent heeft het over 2 stappen voorwaarts en één terug en dan gaat het vooral over de wat te commerciële nummers.
Ik heb eind 2019 Melanie nog mogen aanschouwen en horen zingen, ik schrok van haar lichamelijke gesteldheid en omvang. Een paar maanden geleden is ze overleden, toch wel een icoon van de jaren 60/70, een vertegenwoordiger van het hippiedom, artiest op het memorabele Woodstock festival en gezien de leeftijd die ze heeft bereikt net iets minder gebruiker van bepaalde producten.
Voor mij blijft het een icoon van de vrij jaren 60.70, loskomend van tradities en macht structuren. Melanie was daarin zeker in het begin een klein radartje, maar die zijn in het geheel zeker belangrijk.